Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanila ng Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Walang masama sa isang tao na magplano para sa hinaharap, tantiyahin ang kanyang mga pangangailangan, at umasa na makamit ang mga bagay na makabubuti sa kanyang relihiyon at sa kanyang makamundong buhay. Maaari niyang sabihin: “Gagawin ko ang ganito bukas, pagkatapos ng isang linggo, o pagkatapos ng isang taon,” habang iniuugnay niya ito sa kalooban ni Allah تعالى, at sinasabi: “Kung loloobin ni Allah.” Sinabi Niya تعالى: ﴿At huwag mong sabihin tungkol sa anumang bagay: “Tiyak na gagawin ko iyon bukas,” maliban kung sabihin mong: “Kung loloobin ni Allah.”﴾ [Al-Kahf: 23-24].
Ang pag-asa sa hinaharap ang nagtutulak sa tao na magtrabaho at magpaunlad ng kanyang buhay. Ang mananampalataya ay inuutusang gamitin ang mga kinakailangang paraan habang nagtitiwala kay Allah at humihingi ng Kanyang tulong. Sinabi ng Propeta ﷺ: “Maging masigasig ka sa anumang makabubuti sa iyo, at humingi ng tulong kay Allah.” Isinalaysay ito ni Muslim.
Tungkol naman sa labis na pagkaabala sa posibilidad ng kamatayan o sa mga pangyayaring maaaring humadlang sa isang tao na makamit ang kanyang mga plano, hanggang sa umabot ito sa pag-iwan niya sa trabaho at pagpapabaya sa kanyang mga kapakanan, hindi ito ang hinihingi. Hindi kayang mabuhay at magtrabaho ng tao nang walang sapat na antas ng pag-asa sa mga darating na panahon.
Gayunpaman, hindi dapat magkaroon ang mananampalataya ng labis na mahahabang pag-asa sa makamundong buhay at hindi siya dapat maging labis na nakakapit dito. Sa halip, dapat niyang ilagay sa kanyang paningin ang Kabilang-Buhay. Dapat siyang magplano at magsikap para sa mga bagay na makabubuti sa kanya, gamitin ang mga biyaya ni Allah sa pagsunod sa Kanya, at panatilihin ang balanse sa pagitan ng paggamit ng mga kinakailangang paraan, pagtitiwala kay Allah, at hindi pagpapahaba ng mga makamundong pag-asa.
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.