Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah.
Ang pagiging hindi marunong bumasa at sumulat at ang katandaan ay hindi nangangahulugang hindi na kailangang matutuhan ng isang tao ang mga tuntunin ng salah na kaya pa niyang matutuhan. Kaya dapat siyang tulungan nang may kabaitan at pagtitiis upang matutuhan ang mga kinakailangan niya.
Obligadong bigkasin ang Surah Al-Fatihah sa salah, samantalang Sunnah lamang ang pagbigkas ng isa pang surah pagkatapos nito. Kung hindi niya kayang isaulo ang ibang surah, wala siyang kasalanan dahil dito.
Habang nakapatirapa, dapat niyang sabihin nang isang beses ang “Subhana Rabbiyal-A‘la” (“Luwalhati sa aking Panginoon, ang Kataas-taasan”), bagaman mas mainam na ulitin ito nang tatlong beses. Dapat ituro sa kanya ang mga pag-alaala kay Allah na kaya niyang matutuhan. Kung talagang hindi niya kayang gawin o bigkasin ang isang bagay, hindi na siya mananagot sa bagay na lampas sa kanyang kakayahan. Dapat niyang isagawa ang salah at bigkasin ang mga pag-alaala ayon sa kanyang makakaya.
Ipinahihiwatig ng Sunnah na ang mga obligasyon ay hindi na hinihingi sa taong tunay na walang kakayahang tuparin ang mga ito, at ang mga tungkuling panrelihiyon ay nakabatay sa kakayahan ng bawat tao.
Ang paniniwala sa muling pagkabuhay at sa pagtutuos pagkatapos ng kamatayan ay kabilang sa mga pangunahing saligan ng pananampalataya. Pinatutunayan ito ng Qur’an, Sunnah, katwiran, at likas na disposisyon ng tao. Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Inaangkin ng mga tumangging sumampalataya na hindi na sila kailanman bubuhaying muli. Sabihin mo: ‘Oo, sumpa man sa aking Panginoon, tiyak na bubuhayin kayong muli, at pagkatapos ay ipaaalam sa inyo ang inyong mga ginawa.’” [Qur’an 64:7]
Sinabi rin ni Allah, Luwalhati sa Kanya:
“Nagbigay siya sa Amin ng isang paghahalintulad at kinalimutan niya ang kanyang sariling pagkalikha. Sinabi niya: ‘Sino ang magbibigay-buhay sa mga buto kapag naging pulbos na ang mga ito?’ Sabihin mo: ‘Bibigyan sila ng buhay ng Siyang lumikha sa kanila sa unang pagkakataon.’” [Qur’an 36:78–79]
Ang pagdududa sa muling pagkabuhay matapos maipaliwanag at maunawaan nang malinaw ang katotohanan ay isang napakaseryosong usapin. Gayunman, hindi dapat magmadaling hatulan ang isang partikular na tao bilang di-naniniwala hangga’t hindi nalalaman ang kanyang kalagayan, antas ng pag-unawa, at kung naipaliwanag na sa kanya nang sapat ang mga katibayang panrelihiyon. Lalong mahalaga ito kung ang tao ay matanda na, kakaunti ang pinag-aralan, at nahihirapang umunawa ng mga komplikadong bagay.
Kaya dapat siyang pakitunguhan nang may kabaitan at pagtitiis, at ipaliwanag sa kanya sa simpleng paraan ang katotohanan tungkol sa muling pagkabuhay. Dapat ipaintindi sa kanya na nilikha ni Allah ang tao sa unang pagkakataon, at ang Siyang may kakayahang lumikha sa kanya sa simula ay may kakayahan ding buhayin siyang muli pagkatapos ng kamatayan.
Mabuting ipaalala rin sa kanya na si Allah, ang Kataas-taasan, ay Marunong at Makatarungan. Para sa Kanya, hindi magkakapantay ang masunuring mananampalataya, ang taong gumagawa ng katiwalian, at ang di-naniniwala. Hindi nagtatapos ang lahat sa buhay na ito sa mundo; magkakaroon ng muling pagkabuhay, pagtutuos, at gantimpala.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Inakala ba ninyo na nilikha Namin kayo nang walang layunin at na hindi kayo ibabalik sa Amin? Kaya Dakila si Allah, ang Tunay na Hari!” [Qur’an 23:115–116]
Humingi ng tulong sa mga kapamilya at kamag-anak na pinagkakatiwalaan ng iyong ina upang turuan siya at tulungan siyang maunawaan. Patuloy ding manalangin kay Allah na pagkalooban siya ng patnubay at ituwid ang kanyang kalagayan.
At si Allah, ang Kataas-taasan, ang higit na nakaaalam.