Ang papuri ay ukol kay Allah, at ang pagpapala at kapayapaan ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Ang kabiguan ay isang kakulangan at isang bagay na kapintasan, samantalang ang tagumpay ay ganap at kapuri-puri. Hindi ginagawa ng mananampalataya na ang layunin niya ay ang simpleng tagumpay sa mundong ito; sa halip, itinuturing niya na ang tunay na tagumpay ay ang pagkamit ng kaluguran ni Allah, ang Kataas-taasan, at ang pagpasok sa Paraiso. Sinabi Niya:
﴿Kaya ang sinumang inilayo sa Apoy at ipinasok sa Paraiso ay tunay na nagtagumpay﴾ [Āl ‘Imrān: 185].
Kabilang sa pinakamalalaking dahilan na nagtutulak sa mananampalataya tungo sa tagumpay ay:
Ang paghahangad sa kaluguran ni Allah at sa tagumpay sa Kabilang-Buhay; ipinangako ni Allah sa sinumang sumampalataya at gumawa ng mabuti ang isang mabuting buhay sa mundong ito at dakilang gantimpala sa Kabilang-Buhay: ﴿Ang sinumang gumawa ng mabuting gawa, lalaki man o babae, habang siya ay isang mananampalataya, ay tiyak na bibigyan Namin siya ng mabuting buhay﴾ [An-Nahl: 97].
Ang paggawa nang mahusay at pagbibigay ng buong makakaya; sinisikap ng mananampalataya na paunlarin ang kanyang mga kakayahan at kasanayan, at nagsisikap siyang gampanan ang kanyang mga tungkulin sa pinakamabuting paraang kanyang makakaya.
Ang paghingi ng tulong kay Allah kasabay ng paggamit ng mga kinakailangang paraan; sinabi ng Propeta ﷺ: «Maging masigasig sa anumang kapaki-pakinabang sa iyo, humingi ng tulong kay Allah, at huwag maging walang-kaya.» Iniulat ito ni Muslim. Ang kaligayahan ay nasa pagsisikap para sa kapaki-pakinabang, habang umaasa kay Allah at humihingi sa Kanya ng tagumpay.
Ang hindi pagsuko sa kawalang-kakayahan at pagkadismaya; kapag ginawa na ng isang tao ang kanyang makakaya at pagkatapos ay nangyari sa kanya ang isang bagay na hindi niya gusto, hindi niya dapat buksan sa kanyang sarili ang pintuan ng labis na panghihinayang at walang-kabuluhang pagsisisi. Sa halip, sabihin niya: «Itinakda ni Allah, at ginagawa Niya ang Kanyang nais.»
Ang pagtingin sa kabiguan bilang isang karanasang mapagkukunan ng aral; ang taong kumikilos ay siyang maaaring magkamali at mabigo. Samantalang ang taong walang ginagawa ay hindi nakakamit ng tagumpay at hindi rin nakararanas ng kabiguan. Ginagawang paraan ng mananampalataya ang kanyang kabiguan upang matuklasan ang kanyang mga kahinaan at pagkukulang, pagkatapos ay ituwid ang mga ito at muling magtrabaho nang may higit na matibay na determinasyon.
Ang pagsasamantala sa pintuan ng pagsisisi; ang pagkakamali o pagkukulang ay hindi katapusan ng daan. Sa halip, maaari itong maging dahilan upang bumalik kay Allah, magtuwid at magsimulang muli. Ang pagsisising humahantong sa pagbabalik-loob kay Allah at sa mabubuting gawa ay maaaring maging higit na mabuti para sa isang tao kaysa sa isang gawa na nagbubunga sa kanya ng paghanga sa sarili at pagmamataas.
Sa ganitong pamamaraan, nalalampasan ng mananampalataya ang mga hadlang. Hindi niya ginagawang dahilan ng kawalan ng pag-asa ang kabiguan, at hindi rin niya ginagawang dahilan ng pagmamataas ang tagumpay. Sa halip, nagpapatuloy siya sa paggawa, humihingi ng tulong kay Allah, natututo mula sa kanyang mga pagkakamali, at naniniwala na ang tunay na kabutihan ay nasa pagsunod kay Allah at pagkamit ng Kanyang kaluguran.
Samakatuwid, ang tagumpay ay nangangailangan ng kalooban at determinasyon, pagsusumikap para sa kapaki-pakinabang, paggamit ng mga kinakailangang paraan, paghingi ng tulong kay Allah, pagtitiis sa mga hadlang, at pagkatuto mula sa mga pagkakamali. Kabilang sa pinakamalalaking bagay na nakatutulong dito ay ang pagkaalam ng Muslim na ang pintuan ng pagsisisi ay nananatiling bukas, at ang pagkawala ng isang bagay ay hindi nangangahulugang katapusan na ng daan.
At si Allah, ang Kataas-taasan, ang higit na nakaaalam.