Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa ang Sugo ni Allah, ang kanyang pamilya, at ang kanyang mga Kasamahan. Pagkatapos nito:
Ang pinahihintulutang mabuting pangitain (Fa’l) ay hindi nangangahulugan na ang mga tao, pangalan, o mukha ay lumilikha ng kabutihan o may sariling kapangyarihang makaapekto sa itinakdang kapalaran. Ang lahat ng bagay ay nangyayari ayon sa pasya at itinakda ni Allah, at ang pakinabang at kapinsalaan ay nasa Kanyang mga kamay lamang, Luwalhati at Kataas-taasan Siya.
Sa halip, ang kahulugan ng Fa’l ay kapag ang isang tao ay nakakita o nakarinig ng isang mabuting bagay, nagiging positibo at umaasa siya dahil dito, nagkakaroon ng mabuting palagay kay Allah, at umaasang gagawin ito ni Allah na isang magandang tanda ng kabutihan.
Halimbawa:
Ang isang maysakit ay makarinig ng pangalang nangangahulugang “malusog” o “gumaling,” kaya umaasa siyang gagaling siya.
Ang isang mangangalakal ay nagsisimula ng bagong negosyo at nakatagpo ng isang matuwid na taong may kaaya-ayang mukha, kaya gumagaan ang kanyang kalooban at umaasa siyang pagkakalooban siya ng tagumpay.
Ang isang taong nababalisa ay makarinig ng mabuting salita, kaya lumalakas ang kanyang loob at gumaganda ang kanyang palagay kay Allah.
Ang lahat ng ito ay kabilang sa pagkakaroon ng mabuting palagay kay Allah, at hindi sa paniniwalang ang mismong tao ay may sariling kapangyarihang makaapekto sa mga pangyayari.
Dahil dito, minamahal ng Propeta ﷺ ang mabuting Fa’l, at nagugustuhan niya ang magagandang pangalan at kaaya-ayang mukha, gaya ng nabanggit sa mga mapananaligang hadith.
Maaari bang maging dahilan ng kabutihan ang isang tao?
Maaaring maging isa ang isang tao sa mga dahilan na itinakda ni Allah upang mangyari ang kabutihan, tulad ng:
Panalangin ng isang matuwid na tao.
Mabuting payo.
Mga biyaya at pakinabang ng mabuting pakikisama.
Pagbibigay ng saya at pag-asa sa ibang tao.
Ngunit hindi nito ibig sabihin na ang taong iyon ay may nakatagong kapangyarihan na kusang nagdadala ng kabuhayan o nag-aalis ng kapahamakan. Hindi pinahihintulutang paniwalaan iyon.
Halimbawa, kung may magsabi:
“Mula nang dumating ka, lumago ang aking negosyo.”
Kung ang ibig niyang sabihin ay:
Simpleng pagiging positibo, pagkagalak, at pagkakaroon ng mabuting palagay kay Allah, walang masama rito.
Ngunit kung naniniwala siya:
Na ang taong iyon mismo, sa sarili niyang kapangyarihan at nang hiwalay sa kalooban ni Allah, ang nagdadala ng kabuhayan o nag-aalis ng kapinsalaan, ito ay isang maling paniniwala.
Ang pagkakaiba ng Fa’l at Tiyarah
Fa’l (mabuting pangitain): Mabuting palagay kay Allah at pagkakaroon ng pag-asa dahil sa isang mabuting bagay.
Tiyarah (pamahiin at masamang pangitain): Pagkakabit ng puso sa ilang bagay at paniniwalang ang mga ito ang nagdadala ng kasamaan o pumipigil sa kabutihan.
Kaya sinabi ng mga iskolar:
Ang Fa’l ay bahagi ng mabuting palagay kay Allah, samantalang ang Tiyarah ay bahagi ng masamang palagay kay Allah.
Buod
Ang Fa’l ay hindi nagbabago ng kapalaran sa sarili nitong kapangyarihan.
Ang mga tao at pangalan ay hindi lumilikha ng kabutihan at walang sariling kapangyarihang makaapekto sa mga pangyayari.
Ang pinahihintulutan ay ang pagiging positibo at pagkakaroon ng mabuting palagay kay Allah kapag nakakita o nakarinig ng isang bagay na nakapagpapasaya.
Maaaring sabihin: “Ang iyong mukha ay tanda ng kabutihan,” kung ang ibig sabihin ay pagiging positibo at hindi isang maling paniniwala.
Ang lahat ng kabutihan ay mula kay Allah lamang, at ang mga dahilan ay hindi nakapagdudulot ng pakinabang maliban sa Kanyang pahintulot, Luwalhati at Kataas-taasan Siya.
At si Allah ang higit na nakaaalam.