Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa ang Sugo ni Allah.
Ang pangunahing prinsipyo ay hindi maituturing na tunay na pagpasok sa Islam ang pagpipilit sa isang tao na ipahayag ang pananampalataya nang hindi niya ito pinaniniwalaan, sapagkat ang tunay na pananampalataya ay nakabatay sa tapat na paniniwala at pagtanggap, at hindi ito maaaring likhain sa puso sa pamamagitan ng puwersa o pamimilit.
Sinabi ni Allah:
“Walang pamimilit sa relihiyon. Tunay na naging malinaw na ang tamang landas mula sa kamalian.”
[Al-Baqarah: 256]
At sinabi Niya:
“Pipilitin mo ba ang mga tao hanggang sa sila ay maging mga mananampalataya?”
[Yunus: 99]
Ang Sugo ﷺ ay inatasang iparating ang mensahe ni Allah at ipaliwanag ang katotohanan sa mga tao. Ngunit ang paggabay sa mga puso at paglalagay ng pananampalataya sa mga ito ay nasa kamay ni Allah.
Binanggit ng mga tagapagpaliwanag ng Qur’an ang iba’t ibang paliwanag tungkol sa konteksto at kahulugan ng talatang “Walang pamimilit sa relihiyon,” kabilang ang kaugnayan nito sa mga tuntunin tungkol sa mga Tao ng Kasulatan at jizya sa ilalim ng isang estadong Islamiko. Tinalakay din ng mga pantas sa batas Islamiko ang kaugnayan ng talatang ito sa mga talata tungkol sa pakikipaglaban, at nagkaroon sila ng pagkakaiba sa ilang detalye tungkol sa mga tuntunin ng jizya at kung kanino ito maaaring tanggapin.
Gayunpaman, kailangang pag-ibahin ang pagpipilit sa isang tao na maniwala at ang mga tuntuning may kaugnayan sa pakikipagdigma at ugnayan sa pagitan ng mga estado at pamayanan sa batas Islamiko. Hindi lahat ng talata tungkol sa pakikipaglaban ay utos na pilitin ang mga indibidwal na baguhin ang kanilang paniniwala.
Sinabi ni Allah:
“At sabihin: ‘Ang katotohanan ay mula sa inyong Panginoon. Kaya sinumang nais ay maniwala, at sinumang nais ay tumanggi sa pananampalataya.’”
[Al-Kahf: 29]
Hindi nito ibig sabihin na itinuturing ng Islam na magkapantay ang pananampalataya at kawalan ng pananampalataya sa usapin ng katotohanan at kamalian. Sa halip, ipinapakita nito na ang tao ay binibigyan ng pagkakataong pumili at pagkatapos ay mananagot siya kay Allah sa kanyang pinili.
Dahil dito, ang isang hindi Muslim ay inaanyayahan sa Islam sa pamamagitan ng karunungan, malinaw na pagpapaliwanag, at mabuting pakikipagtalastasan, gaya ng sinabi ni Allah:
“Anyayahan mo sila sa landas ng iyong Panginoon nang may karunungan at mabuting pangangaral, at makipagtalo sa kanila sa pinakamabuting paraan.”
[An-Nahl: 125]
Sa kabuuan: Inaanyayahan ng Islam ang mga tao na sambahin si Allah lamang at ipinapaliwanag na ito ang landas tungo sa kaligtasan. Ngunit ang simpleng pamimilit ay hindi makalilikha ng pananampalataya sa puso, sapagkat ang tunay na pananampalataya ay nangangailangan ng tapat na paniniwala at pagtanggap. Ang mga tuntunin naman tungkol sa digmaan at jizya ay kabilang sa ibang larangan ng batas Islamiko, na may sarili nitong mga tuntunin at kalagayan, at hindi dapat bawasan lamang sa usapin ng pagpipilit sa isang indibidwal na tanggapin ang Islam.
At si Allah ang higit na nakaaalam.