Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa sa Sugo ng Allah.
Ang pagkatakot sa Allah ay kabilang sa mga obligadong gawain ng puso. Ang pagsamba sa Islam ay nakabatay sa pagmamahal, takot, at pag-asa nang magkakasama. Hindi sinasamba ng Muslim ang kanyang Panginoon sa pamamagitan lamang ng pagmamahal, takot lamang, o pag-asa lamang.
Sinabi ng Allah:
“Kaya huwag ninyo silang katakutan, kundi Ako ang inyong katakutan, kung kayo ay mga mananampalataya.”
[Al ‘Imran 3:175]
At sinabi Niya tungkol sa Kanyang mga Propeta:
“Tunay na sila ay nagmamadali sa paggawa ng kabutihan at nananalangin sa Amin nang may pag-asa at takot, at sila ay mapagpakumbaba sa Amin.”
[Al-Anbiya 21:90]
Pinagsasama ng pagsamba ang pagmamahal, takot, at pag-asa
Minamahal ng mananampalataya ang Allah at umaasa sa Kanyang awa at Paraiso, habang kasabay nito ay natatakot siya sa Kanyang galit at kaparusahan.
Pinagsama ng Allah ang mga kahulugang ito sa Kanyang sinabi:
“Umaasa sila sa Kanyang awa at natatakot sa Kanyang kaparusahan. Tunay na ang kaparusahan ng iyong Panginoon ay nararapat katakutan.”
[Al-Isra 17:57]
Ang paghahangad sa Paraiso at pagkatakot sa Impiyerno ay hindi salungat sa pagmamahal sa Allah. Sa halip, kabilang mismo ang mga ito sa mga gawa ng pagsamba na pinuri ng Allah sa Kanyang mga alipin.
Ang salah ba ay isang espirituwal na karanasan lamang?
Ang salah ay hindi lamang paraan upang makaramdam ng kapayapaan sa kalooban o ng diumano’y “pakikipag-isa sa pag-iral.” Ito ay isang gawa ng pagsamba na itinakda ng Allah na may tiyak na mga oras, paraan, at mga haligi.
Ang khushu‘, pagmamahal, at pagkakaroon ng pusong nakatuon sa Allah ay kabilang sa pinakamahahalagang layunin nito, ngunit hindi ito nangangahulugan na maaaring talikuran ang itinakdang anyo nito o ituring na hindi mahalaga ang bilang ng mga salah at rak‘ah.
Hindi rin nagdarasal ang Muslim upang makakuha lamang ng isang partikular na pakiramdam. Sa halip, siya ay nagdarasal bilang pagsunod sa Allah, dahil sa pagmamahal at pagdakila sa Kanya, habang umaasa sa Kanyang gantimpala at natatakot sa Kanyang kaparusahan.
Bakit kailangan ng mananampalataya ang takot?
Ang kapuri-puring pagkatakot sa Allah ay nagtutulak sa tao na iwasan ang kasalanan at tuparin ang pagsunod sa Allah. Ngunit hindi ito takot na humahantong sa kawalan ng pag-asa. Sa halip, sinasamahan ito ng pag-asa at mabuting pananaw tungkol sa Allah.
Sinabi ng Allah:
“Tunay na yaong mga natatakot sa kanilang Panginoon kahit hindi nila Siya nakikita ay magkakaroon ng kapatawaran at malaking gantimpala.”
[Al-Mulk 67:12]
Buod
Ang pagkatakot sa Allah ay obligado at kabilang sa pananampalataya, ngunit hindi ito hiwalay sa pagmamahal sa Allah at pag-asa sa Kanyang awa. Ang wastong pagsamba ay pinagsasama ang pagmamahal, takot, at pag-asa.
Kaya ang panawagang sambahin ang Allah sa pamamagitan lamang ng pagmamahal habang tinatanggihan ang takot sa Impiyerno o pag-asa sa Paraiso ay salungat sa itinuro ng Qur’an. Ang salah ay isa ring itinakdang gawa ng pagsamba na may tiyak na oras at paraan, at hindi lamang isang espirituwal na karanasan na ang tao mismo ang nagtatakda ng anyo.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.