Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y mapasakanya ang kapayapaan at pagpapala ng Sugo ni Allah.
Ang usaping ito ay tinalakay ng mga iskolar ng Islam noon pa man. Ang sagot ay nakasalalay sa kahulugan ng salitang "mananampalataya" (mu'min).
Kung ang ibig sabihin ay ang pangunahing pananampalataya na naglalabas sa isang tao mula sa kawalan ng pananampalataya at nagpapapasok sa kanya sa Islam, hindi niya dapat sabihin: "Ako ay isang mananampalataya, kung loloobin ni Allah." Maaaring maunawaan ito bilang pagdududa sa pundasyon ng kanyang pananampalataya, samantalang ang isang Muslim ay dapat magkaroon ng katiyakan tungkol sa kanyang Islam at pananampalataya sa ganitong kahulugan.
Kaya maaari niyang sabihin:
Ngunit kung ang tinutukoy ay ang ganap na antas ng pananampalataya at ang pag-abot sa mataas na antas na karapat-dapat sa papuri, mas mainam na sabihin:
"Ako ay isang mananampalataya, kung loloobin ni Allah."
Ito ay bilang pagpapakumbaba sa harap ni Allah, pag-iwas sa pagpupuri sa sarili, at pagsunod sa sinabi ni Allah:
"Kaya huwag ninyong ipagmalaki ang inyong mga sarili bilang dalisay; Siya ang higit na nakaaalam kung sino ang tunay na may takwa."
(Qur'an 53:32)
Kung nais ng isang Muslim na gumamit ng pananalitang walang maaaring magdulot ng kalituhan, ang pinakamainam ay:
"Ako ay isang Muslim."
Ito ay tamang pagpapahayag, hindi nangangailangan ng pagdaragdag ng "kung loloobin ni Allah," hindi nagpapahiwatig ng pagdududa, at hindi rin pagpupuri sa sarili.
Kung ang tinutukoy ay ang pundasyon ng pananampalataya at Islam, hindi dapat sabihin ang "Ako ay isang mananampalataya, kung loloobin ni Allah" sa paraang nagpapahiwatig ng pagdududa. Sa halip, dapat niyang tiyakin ang kanyang pananampalataya. Ngunit kung ang tinutukoy ay ang ganap na pananampalataya at pagpapakumbaba upang maiwasan ang pagpupuri sa sarili, walang masama sa pagsasabi nito. Ang pinakaligtas na pagpapahayag ay:
"Ako ay isang Muslim."
At si Allah ang higit na Nakaaalam.