Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang patotoong “La ilaha illa Allah” ay pundasyon ng Islam at pinakadakilang pahayag ng Tawhid. Ang pangunahing kahulugan nito ay: Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah; ibig sabihin, sambahin si Allah lamang at talikuran ang pagsamba sa anumang iba bukod sa Kanya.
Kasabay nito, saklaw ng patotoong ito ang tatlong uri ng Tawhid:
Tawhid ng Pagkapanginoon: Paniniwala na si Allah lamang ang Tagapaglikha, May-ari, Tagapagkaloob ng kabuhayan, at Tagapamahala ng lahat ng gawain ng sangnilikha.
Tawhid ng pagsamba: Pag-uukol lamang kay Allah ng lahat ng uri ng pagsamba, gaya ng panalangin, salah, pagtitiwala, paghingi ng tulong, paghahandog, panata, at iba pang gawaing pagsamba.
Tawhid ng mga Pangalan at Katangian: Paniniwala sa magagandang Pangalan at ganap na Katangian na napatunayang para kay Allah sa paraang naaangkop sa Kanyang Kadakilaan.
Ang mga uri ng Tawhid na ito ay magkakaugnay at hindi mapaghihiwalay. Ang sinumang naniniwala na si Allah lamang ang Tagapaglikha, Tagapagkaloob, at Tagapamahala ng lahat ay nararapat na sambahin Siya lamang. At ang naniniwala sa Kanyang Pagkapanginoon ay naniniwala rin sa Kanyang mga Pangalan at Katangian na nagpapakita ng Kanyang pagiging ganap.
Sinabi ni Allah:
“Panginoon ng mga kalangitan at lupa at ng lahat ng nasa pagitan ng mga ito. Kaya sambahin mo Siya at magtiyaga sa Kanyang pagsamba. May alam ka bang sinumang katulad Niya?”
[Maryam: 65]
Pinagsasama ng talatang ito ang mga kahulugang may kaugnayan sa Pagkapanginoon, pagsamba, at mga Pangalan at Katangian ni Allah.
Hindi. Hindi kailangang sa tuwing sasabihin ng isang Muslim ang “La ilaha illa Allah” ay sadyang isipin niya ang akademikong paghahati ng Tawhid sa tatlong uri o ang bawat detalye ng mga ito.
Ang mahalaga ay naniniwala siya sa mga kahulugang ito sa kanyang puso, isinasakatuparan ang pundasyon ng Tawhid, at hindi naniniwala sa anumang sumasalungat sa mga ito.
Maaaring sabihin ng isang Muslim ang “La ilaha illa Allah” habang ang higit niyang naiisip ay ang kahulugan ng tapat na pagsamba kay Allah lamang. Hindi nito nangangahulugang itinanggi niya o nawala ang kanyang paniniwala na si Allah ang Tagapaglikha at Tagapagkaloob, o na si Allah ay nagtataglay ng mga ganap na Katangian.
Maaaring higit na maalala ng isang tao ang isang partikular na kahulugan depende sa kanyang kalagayan. Sa oras ng pagsamba, maaari niyang isipin ang pagsamba kay Allah lamang. Sa paghahanap ng kabuhayan, maaari niyang alalahaning si Allah ang Tagapagkaloob. Sa panahon ng paghihirap, maaari niyang alalahanin ang kapangyarihan, awa, at pamamahala ni Allah.
Kung ang isang tao ay naniniwala na sa Tawhid ng Pagkapanginoon at sa mga Pangalan at Katangian ni Allah, ngunit sa oras ng pagbigkas ng patotoo o pagsisisi ay higit niyang iniisip ang kahulugang “Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah,” hindi nagiging kulang ang kanyang patotoo dahil lamang hindi niya sadyang naisip sa sandaling iyon ang lahat ng detalye ng mga uri ng Tawhid.
Hindi niya kailangang ulitin ang kanyang pagsisisi dahil dito.
Ang hinihingi ay hindi ang paulit-ulit na pagbanggit ng mga pangalan ng mga kategorya ng Tawhid o pag-alala sa kanilang mga kahulugan sa bawat pagkakataon. Ang hinihingi ay paniniwala sa kanilang tunay na kahulugan at pamumuhay ayon sa mga ito.
Ipinaliwanag ng mga iskolar na ang layunin ng mga usapin tungkol sa Tawhid at ng mga kondisyon ng patotoo ay ang pagsasakatuparan ng kanilang tunay na kahulugan, hindi lamang ang pagsasaulo ng mga termino at mga salita.
Ang tuwirang kahulugan ng “La ilaha illa Allah” ay ang pagsamba kay Allah lamang. Saklaw din nito ang Tawhid ng Pagkapanginoon at ang Tawhid ng mga Pangalan at Katangian dahil magkakaugnay ang mga uri ng Tawhid.
Hindi kailangang sa bawat pagbigkas ng patotoo ay sadyang alalahanin ng isang Muslim ang tatlong uri at ang lahat ng detalye ng mga ito nang isa-isa. Sapat na naniniwala siya sa mga ito, isinasakatuparan ang kanilang mga kahulugan, at hindi naniniwala sa anumang sumasalungat sa mga ito.
Kaya ang sinumang nagsisisi kay Allah habang naniniwala sa mga katotohanang ito at tapat na sumasamba kay Allah lamang, wasto ang kanyang pagsisisi sa bagay na ito at hindi niya kailangang ulitin ito dahil lamang hindi niya sadyang naisip ang mga paghahati ng Tawhid habang binibigkas ang patotoo.
At si Allah ang higit na nakaaalam.