Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y sumakanya ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah sa Kanyang Sugo.
Nakikinabang ang isang Muslim sa salita ng Tawhid ("Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah") kapag nauunawaan niya ang kahulugan nito, naniniwala rito, at isinasabuhay ang mga hinihingi nito. Ang basta pagbigkas lamang nito nang hindi nauunawaan ang kahulugan at hindi isinasagawa ang ipinahihiwatig nito ay hindi makikinabang ang isang tao.
Hindi obligado sa bawat Muslim na isaulo ang mga kondisyon ng "Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah" o malaman ang mga ito ayon sa kanilang teknikal na mga pangalan at detalyadong paliwanag. Hindi rin nagiging kafir ang isang tao dahil lamang sa hindi niya alam ang mga kondisyong ito, hangga't naniniwala siya sa tunay nitong kahulugan, taos-puso para kay Allah, sumusunod kay Allah at sa Kanyang Sugo ﷺ, at isinasagawa ang mga aral ng Islam ayon sa kaalaman at kakayahang ipinagkaloob sa kanya ni Allah.
Dahil dito, hindi itinuro ng Propeta ﷺ sa mga bagong yumakap sa Islam ang mga kondisyong ito sa teknikal na anyong ginamit ng mga iskolar sa kalaunan. Sa halip, tinawag niya sila sa pananampalataya at sa paggawa ng mabubuting gawa.
Kaya maaaring ang isang karaniwang Muslim ay hindi kabisado ang mga pangalan ng mga kondisyong ito, ngunit naisasabuhay niya ang mga ito. Samantala, maaaring may iba namang kabisado ang lahat ng mga kondisyon ngunit hindi naman isinasagawa ang kanilang mga hinihingi.
Tungkol naman sa pag-aaral at pagtuturo ng mga kondisyong ito sa iba, ito ay isang kolektibong tungkulin (Fard Kifayah). Dapat mayroong mga tao sa pamayanang Muslim na nag-aaral, nagpapaliwanag, at nagtuturo ng mga ito sa iba. Mas mabigat ang pananagutang ito para sa mga iskolar, mga tagapag-anyaya sa Islam (du'at), at mga mufti. Para naman sa pangkalahatang mga Muslim, sapat na ang pagkuha ng kaalamang kinakailangan upang maging wasto ang kanilang paniniwala at pagsamba.
At si Allah ang Higit na Nakaaalam.