Fatwa tungkol sa Pananampalataya kay Allah

Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y sumakanya ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ang Kanyang Sugo.

Ang sinumang isinilang na Muslim, naniniwala kay Allah at sa Kanyang Sugo nang may matatag na pananalig, at tumutupad sa mga tungkuling ipinag-utos ni Allah, ang kanyang pananampalataya ay wasto. Hindi niya kailangang magduda o muling siyasatin ang katotohanan ng kanyang relihiyon matapos siyang biyayaan ni Allah ng tamang patnubay. Sa halip, ang hinihingi sa kanya ay palakasin ang kanyang pananampalataya sa pamamagitan ng pagninilay sa Qur'an, pagmumuni-muni sa mga palatandaan ni Allah, at paggawa ng mabubuting gawa—hindi ang pagdudahan ang mga bagay na naging tiyak na sa kanya.

Ipinahayag ng karamihan sa mga iskolar na ang pananampalataya ng isang taong sumusunod sa Islam sa pamamagitan ng taqlid (pagsunod sa itinuro ng iba) ay wasto, basta't ang kanyang paniniwala ay matatag at walang pag-aalinlangan. Hindi inatasan ng Propeta Muhammad ﷺ ang mga yumakap sa Islam na alamin ang mga pilosopikal o lohikal na patunay, o ang mga pamamaraan ng pangangatwiran sa teolohiya. Sapat na para sa kanya ang kanilang taos-pusong pananampalataya at ang kanilang pagsunod sa mga aral ng Islam. Dahil dito, tinanggap ng mga Kasamahan ng Propeta ang Islam ng mga karaniwang tao nang hindi sila sinusubok sa masalimuot na usapin ng `aqidah (pananampalataya), at hindi rin sila inutusang magbigay ng mga lohikal na patunay sa kanilang pinaniniwalaan.

Hindi ito nangangahulugan na walang pakinabang ang isang Muslim sa pag-aaral at pagmumuni-muni. Sa kabaligtaran, habang higit niyang nakikilala ang kanyang Panginoon at mas malalim niyang pinag-iisipan ang Aklat ni Allah, lalo pang tumitibay ang kanyang katiyakan at pananampalataya. Gayunman, ito ay kabilang sa pagpapalago at pagpapakumpleto ng pananampalataya, at hindi isang kondisyon para maging wasto ang pinakapundasyon nito.

Tungkol naman sa Muslim na nakagagawa ng malalaking kasalanan, hindi siya lumalabas sa Islam hangga't hindi siya gumagawa ng isang bagay na nagpapawalang-bisa sa kanyang pananampalataya. Kung siya ay mamatay habang nananatiling naniniwala sa Tawhid (kaisahan ni Allah), siya ay nasa ilalim ng kalooban ni Allah: kung nanaisin Niya, patatawarin Niya siya; at kung nanaisin Niya, parurusahan Niya siya ayon sa kanyang mga kasalanan. Sa huli, siya ay papasok sa Paraiso, sapagkat ang paniniwala sa Kaisahan ni Allah ang pinakamahalagang dahilan ng kaligtasan at siyang pundasyon ng lahat ng mabubuting gawa.

Tungkol naman sa hindi Muslim, ang kanyang mabubuting gawa sa mundong ito ay hindi makikinabang sa kanya sa Kabilang Buhay kung siya ay mamatay sa kawalan ng pananampalataya, sapagkat ang pagtanggap sa mga gawa ay nakasalalay sa pananampalataya. Maaaring gantimpalaan siya ni Allah sa mundong ito ng mabuting kalusugan, kabuhayan, o iba pang biyaya dahil sa kanyang mabubuting gawa, ngunit sa Kabilang Buhay ay wala siyang gantimpala kung nananatili siya sa kawalan ng pananampalataya.

Sa kabuuan: Ang Muslim na matatag na sa kanyang pananampalataya ay hindi kailangang muling siyasatin ang katotohanan ng Islam sa paraang magdadala sa kanya sa pagdududa. Sa halip, dapat siyang manatiling matatag sa kanyang pananampalataya, gumawa ng mabubuting gawa, at maghanap ng kapaki-pakinabang na kaalaman na magpapalakas sa kanyang katiyakan. Ayon sa karamihan ng mga iskolar, ang matatag na pananampalataya ng isang taong sumusunod sa Islam sa pamamagitan ng taqlid ay wasto. Ang sinumang mamatay na nananatili sa Tawhid ay sa huli ay mapapabilang sa mga tao ng Paraiso, kahit na maaari muna siyang maparusahan dahil sa ilan sa kanyang mga kasalanan. Ito ay bahagi ng biyaya, katarungan, at ganap na karunungan ni Allah.

At si Allah ang Higit na Nakaaalam.