Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ay mapasakanyang Sugo. Pagkatapos nito:
Ang pagkilala kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian ay kabilang sa pinakadakilang larangan ng kaalaman at pananampalataya. Habang lumalalim ang kaalaman ng isang alipin tungkol sa kanyang Panginoon at sa Kanyang mga katangian, lalo siyang nagkakaroon ng wastong pag-iisip, patnubay, at karunungan, at nagiging higit na may kakayahang maunawaan ang buhay at harapin ang mga biyaya at pagsubok nang may balanse. Ang pananampalataya sa lahat ng katangian ni Allah ay nag-iingat din sa Muslim mula sa pagmamalabis, kawalan ng pag-asa, at kapabayaan, at nagpapatatag sa kanyang puso sa panahon ng paghihirap.
Dumating ang kapahayagan upang ipakilala sa mga tao ang kanilang Panginoon, ang Kanyang mga Pangalan, at ang Kanyang mga Katangian. Ito ay kabilang sa pinakadakilang kaalaman na dapat pagtuunan ng pansin ng isang mananampalataya.
Sinabi ni Allah:
“Katotohanan, ang Qur’an na ito ay gumagabay tungo sa landas na pinakatuwid.” [Al-Isra’ 17:9]
Kabilang sa pinakadakilang nilalaman ng Qur’an ang pagpapakilala kay Allah, sa Kanyang mga Pangalan, mga Katangian, at mga gawain.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan siya ni Allah, na higit na maraming binabanggit ang Qur’an tungkol sa mga Pangalan, Katangian, at mga gawain ni Allah kaysa sa maraming detalye tungkol sa mga bagay sa Kabilang-Buhay. Binanggit din niya na ang pinakadakilang talata sa Qur’an ay Ayat al-Kursi dahil sa nilalaman nitong pagkilala kay Allah at sa Kanyang mga katangian.
Sinabi ni Allah:
“Si Allah—walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Kanya, ang Laging Buhay, ang Tagapagpanatili ng lahat.” [Al-Baqarah 2:255]
Ang Surat Al-Fatihah, ang pinakadakilang surah sa Qur’an, ay naglalaman din ng mga Pangalan at Katangian ni Allah; naroon ang pagka-Panginoon, awa, paghahari, pagsamba, paghingi ng tulong, at patnubay.
Kaya ang pagkilala kay Allah ay hindi isang pangalawang uri ng kaalaman; sa halip, ito ay kabilang sa pinakamahalagang paraan upang maituwid ang puso at isip.
Ang kapaki-pakinabang na kaalaman tungkol kay Allah ay hindi lamang nagdaragdag ng impormasyon sa isang tao; nakaaapekto rin ito sa paraan ng kanyang pag-iisip at paghatol sa mga bagay.
Sinabi ni Allah:
“At ang mga halimbawang ito ay inilalahad Namin sa mga tao, ngunit walang nakauunawa sa mga ito maliban sa mga may kaalaman.” [Al-‘Ankabut 29:43]
At sinabi Niya:
“Kaya alamin mo na walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah.” [Muhammad 47:19]
Ang pagkilala kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian ay nagbibigay sa tao ng wastong pananaw tungkol sa kanyang Tagapaglikha, sa kanyang sarili, sa buhay, at sa Kabilang-Buhay, at ginagawa siyang higit na may kakayahang timbangin ang mga bagay ayon sa Shari‘ah at karunungan.
Binigyang-diin ni Ibn al-Qayyim, kaawaan siya ni Allah, na ang pagkilala sa mga katangian ng Panginoon at pananampalataya sa mga ito ay kabilang sa mga pundasyon ng pananampalataya, at hindi ganap ang pagkilala ng alipin sa kanyang Panginoon kung hindi niya nalalaman ang mga katangiang ipinahayag Niya tungkol sa Kanyang Sarili.
Samantala, ang pagiging abala sa mga kaalamang makamundo habang hindi nalalaman ang mga bagay na nagpapabuti sa puso, isip, at Kabilang-Buhay ay hindi sapat upang makamit ang tunay na patnubay.
Sinabi ni Allah:
“Nalalaman nila ang panlabas na anyo ng buhay sa mundong ito, ngunit sila ay walang kamalayan tungkol sa Kabilang-Buhay.” [Ar-Rum 30:7]
Isa sa mga epekto ng pagkilala sa mga katangian ni Allah ay hindi lamang tumitingin ang mananampalataya sa isang aspeto ng mga katangian ng kanyang Panginoon, kundi naniniwala siya sa lahat ng ito.
Ang sinumang nakatuon lamang sa mga katangian ng kapangyarihan, lakas, at matinding kaparusahan habang pinababayaan ang awa at kapatawaran ay maaaring mahulog sa kawalan ng pag-asa at pagmamalabis.
At ang sinumang nakatuon lamang sa awa at kapatawaran habang pinababayaan ang katarungan, kaparusahan, at pananagutan ay maaaring mahulog sa pakiramdam na ligtas mula sa kaparusahan ni Allah at pagiging pabaya sa mga kasalanan.
Ngunit ang balanseng mananampalataya ay pinagsasama ang takot, pag-asa, at pagmamahal.
Sinabi ni Allah:
“Ang pagpapahayag ng Aklat ay mula kay Allah, ang Makapangyarihan, ang Maalam sa lahat, ang Tagapagpatawad ng kasalanan, ang Tumatanggap ng pagsisisi, ang Matindi sa kaparusahan, ang May-ari ng kasaganaan. Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Kanya; sa Kanya ang hantungan.” [Ghafir 40:2–3]
Inihalintulad ni Ibn Taymiyyah, kaawaan siya ni Allah, ang pagsasama ng mga kahulugang ito sa puso ng mananampalataya sa isang manlalakbay na nangangailangan ng bagay na magdadala sa kanya sa landas at ng bagay na pipigil sa kanyang paglihis: ang pagmamahal ang gumagabay, ang pag-asa ang naghihikayat, at ang takot ang pumipigil sa paglihis.
Isa sa pinakadakilang epekto ng pagkilala kay Allah ay ang pagbibigay nito sa mananampalataya ng ibang pananaw sa mga paghihirap at pagsubok.
Kapag dumating sa kanya ang isang pagsubok, nalalaman niyang ang kanyang Panginoon ay Maawain, Marunong, at Nakaaalam ng lahat, at ang nangyayari sa kanya ay hindi labas sa kaalaman at karunungan ni Allah.
Kabilang dito ang panalangin ni Ayyub (Job), sumakanya ang kapayapaan:
“At [alalahanin] si Job nang siya ay nanalangin sa kanyang Panginoon: ‘Tunay na dinapuan ako ng paghihirap, at Ikaw ang Pinakamaawain sa mga maawain.’ Kaya tinugon Namin siya at inalis Namin ang paghihirap na nasa kanya, at ibinalik Namin sa kanya ang kanyang pamilya at ang katulad na bilang kasama nila, bilang awa mula sa Amin at paalala para sa mga sumasamba.” [Al-Anbiya’ 21:83–84]
Ang pagkilala sa awa ni Allah ay nagtutulak sa mananampalataya tungo sa pag-asa; ang pagkilala sa Kanyang kapangyarihan ay nagtutulak sa kanya na magtiwala sa Kanya; ang pagkilala sa Kanyang karunungan ay pumipigil sa kanya na tumutol sa Kanyang mga itinakda; at ang pagkilala sa Kanyang ganap na kaalaman ay nagtutulak sa kanya na magtiwala sa Kanyang pamamahala.
Sinabi ni Ibn al-Qayyim, kaawaan siya ni Allah, na ang sinumang may wastong pagkilala sa kanyang Panginoon, sa Kanyang mga Pangalan, at sa Kanyang mga Katangian ay nakaaalam na ang mga hindi kanais-nais na pangyayari at pagsubok na dumarating sa kanya ay maaaring maglaman ng mga kabutihan at kapakinabangang hindi ganap na mauunawaan ng kaalaman ng tao.
Ang tunay na pagtitiwala kay Allah ay hindi nakabatay lamang sa damdamin, kundi sa pagkilala ng alipin sa kanyang Panginoon at sa Kanyang mga katangian—sa Kanyang kapangyarihan, kasapatan, pagpapanatili sa lahat, kaalaman, at kalooban.
Dahil dito, sinabi ni Ibn al-Qayyim na ang pagkilala sa Panginoon at sa Kanyang mga katangian ang unang antas sa katayuan ng pagtitiwala kay Allah, at na habang higit na nakikilala at nalalaman ng alipin si Allah at ang Kanyang mga katangian, higit na nagiging wasto at matatag ang kanyang pagtitiwala sa Kanya.
Ang sinumang nakatitiyak na nalalaman ni Allah ang lahat ng bagay, na Siya ay may kapangyarihan sa lahat ng bagay, na Siya ay Marunong sa lahat ng Kanyang itinatalaga, at na Siya ay higit na maawain sa Kanyang mga alipin kaysa sa kanilang sarili, ay magkakaroon dahil dito ng katatagan at hindi madaling mawawasak kapag dumating ang mga kalamidad.
Ang pag-aaral sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay hindi lamang teoretikal na kaalaman. Mayroon itong malalim na epekto sa isip, pananampalataya, at pag-uugali. Itinutuwid nito ang pananaw ng tao tungkol sa kanyang Panginoon, pinauunlad ang kanyang wastong pag-iisip at karunungan, iniingatan siya mula sa pagmamalabis, kawalan ng pag-asa, at kapabayaan, pinagsasama sa kanyang puso ang takot, pag-asa, at pagmamahal, at pinalalakas ang kanyang pagtitiwala kay Allah at katatagan sa panahon ng mga pagsubok.
Habang lumalalim ang kaalaman ng alipin tungkol kay Allah, sa Kanyang mga Pangalan, at sa Kanyang mga Katangian, lalo itong makikita sa kanyang puso, isip, at mga gawa, kaya siya ay nagiging higit na matuwid, panatag, at matatag.
At si Allah ang higit na nakaaalam.