Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasabi sa Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Hindi tama na gamitin ang pananalitang “Si Allah ay pag-ibig” bilang paglalarawan kay Allah تعالى, at hindi dapat ilarawan ng Muslim si Allah sa ganitong paraan, sapagkat hindi ito kabilang sa mga Pangalan o Katangiang napatunayan para kay Allah تعالى. Ang pananalitang ito ay maaari ring magpahiwatig ng mga maling kahulugan, at naging kilalang slogan ito na kaugnay ng doktrinang Kristiyano. Tungkol naman sa pag-ibig ni Allah تعالى, ito ay napatunayan sa Qur’an at Sunnah at kabilang sa Kanyang mga Katangian. Gayunman, hindi ito pangkalahatang pag-ibig para sa lahat ng nilikha. Minamahal ni Allah ang sinumang Kanyang nais mula sa Kanyang mga alipin na may pananampalataya, pagsunod, at mga katangiang Kanyang minamahal.
Isa sa mga dahilan ay ang “Si Allah ay pag-ibig” ay hindi kabilang sa mga Magagandang Pangalan na napatunayan sa Qur’an o Sunnah, kaya hindi ito dapat gamitin bilang Pangalan o Katangian ni Allah تعالى.
Sinabi ni Allah تعالى:
“At kay Allah ang mga pinakamagagandang Pangalan, kaya tawagin ninyo Siya sa pamamagitan ng mga ito.” [Al-A'raf: 180]
Bukod dito, naging kilala ang pananalitang ito sa mga Kristiyano bilang slogan na nagpapahayag ng kanilang paniniwala. Kaya hindi dapat gamitin ito ng Muslim bilang paglalarawan kay Allah تعالى, lalo na kung ang tinutukoy niya ay ang kahulugang batayan ng kanilang doktrina.
Ang paggaya sa ibang relihiyon sa kanilang natatanging mga slogan at maling paniniwala ay ipinagbabawal.
Maaaring ang ibig sabihin ng ilan sa pagsasabi ng “Si Allah ay pag-ibig” ay minamahal ni Allah ang lahat ng Kanyang nilikha, o nilikha Niya ang mga ito dahil sa Kanyang pag-ibig sa kanila. Hindi tama ang kahulugang ito nang walang paglilinaw.
Nilikha ni Allah تعالى ang lahat ng nilalang; kabilang dito ang mga mananampalataya at mga di-mananampalataya, mga masunurin at mga makasalanan. Ipinaalam Niya na hindi Niya minamahal ang ilang tao dahil sa kanilang kawalan ng pananampalataya, pang-aapi at katiwalian.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Katotohanan, hindi minamahal ni Allah ang mga di-mananampalataya.” [Al Imran: 32]
At sinabi Niya:
“At hindi minamahal ni Allah ang mga mapang-api.” [Al Imran: 57]
At sinabi Niya:
“At hindi minamahal ni Allah ang mga gumagawa ng katiwalian.” [Al-Ma'idah: 64]
At sinabi Niya:
“Katotohanan, hindi minamahal ni Allah ang mga taksil.” [Al-Anfal: 58]
Kaya hindi tama na sabihin na minamahal ni Allah تعالى ang lahat ng tao sa iisang kahulugan, o na ang Kanyang pag-ibig ay pantay na sumasaklaw sa di-mananampalataya, mananampalataya, masunurin at makasalanan.
Tungkol naman sa pag-ibig ni Allah تعالى, ito ay napatunayan ng mga teksto ng Qur’an at Sunnah at kabilang sa mga Katangiang ipinahayag ni Allah tungkol sa Kanyang Sarili.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Katotohanan, minamahal ni Allah ang mga palaging nagsisisi at minamahal Niya ang mga nagpapakadalisay.” [Al-Baqarah: 222]
At sinabi Niya:
“Katotohanan, minamahal ni Allah ang mga may takot sa Kanya.” [Al Imran: 76]
At:
“At minamahal ni Allah ang mga gumagawa ng kabutihan.” [Al Imran: 134]
At:
“Katotohanan, minamahal ni Allah ang mga nagtitiwala sa Kanya.” [Al Imran: 159]
At:
“Katotohanan, minamahal ni Allah ang mga makatarungan.” [Al-Ma'idah: 42]
At sinabi ni Allah تعالى:
“Minamahal Niya sila at minamahal nila Siya.” [Al-Ma'idah: 54]
Ang Propeta صلى الله عليه وسلم ay humihingi kay Allah ng Kanyang pag-ibig. Kabilang sa kanyang panalangin:
“O Allah, hinihiling ko sa Iyo ang Iyong pag-ibig.”
Samakatuwid, ang pag-ibig ni Allah تعالى sa Kanyang mga mananampalatayang alipin ay isang tunay at napatunayang katotohanan, at isa ito sa pinakadakilang biyayang hinahangad ng mananampalataya.
Ipinaliwanag ng Qur’an ang mga katangian ng mga taong minamahal ni Allah upang sikapin ng Muslim na taglayin ang mga ito.
Minamahal ni Allah:
Sa kabilang banda, ipinaalam ni Allah تعالى na hindi Niya minamahal ang mga di-mananampalataya, mga mapang-api, mga gumagawa ng katiwalian, mga lumalampas sa hangganan, mga mapagmataas, mga taksil, mga nagmamalabis at iba pang nagtataglay ng mga katangiang ito.
Kaya hindi dapat makuntento ang mananampalataya sa pagsasalita lamang tungkol sa pag-ibig ni Allah. Dapat siyang magsikap na makamit ang pag-ibig ni Allah sa pamamagitan ng pagsunod, pananampalataya, paggawa ng kabutihan at pagsisisi.
Hindi dapat tingnan ng Muslim ang kanyang kaugnayan kay Allah تعالى mula lamang sa aspeto ng pag-ibig at kalimutan ang takot at pag-asa.
Ang wastong pagkaalipin at pagsamba kay Allah ay nakabatay sa pagsasama ng pag-ibig, takot at pag-asa.
Ang pag-ibig ay nagtutulak sa alipin na lumapit kay Allah at sumunod sa Kanya; ang takot ay pumipigil sa kanya na mangahas na sumuway sa Kanya; at ang pag-asa ay nagtutulak sa kanya na magkaroon ng mabuting pagtingin kay Allah at hindi mawalan ng pag-asa sa Kanyang awa.
Sa ganitong paraan, nananatiling balanse ang pagsamba ng Muslim, at walang isang aspeto ang nangingibabaw hanggang sa humantong sa pagkaligaw o pagpapabaya.
Hindi tama na ilarawan si Allah تعالى sa pananalitang “Si Allah ay pag-ibig,” sapagkat ang pananalitang ito ay hindi kabilang sa mga Pangalan o Katangiang napatunayan para kay Allah, maaari itong magpahiwatig ng malabong mga kahulugan, at naging kilala itong slogan na kaugnay ng doktrinang Kristiyano.
Tungkol naman sa pag-ibig ni Allah تعالى, ito ay napatunayan sa Qur’an at Sunnah at isang tunay na Katangiang angkop sa Kanyang kadakilaan. Minamahal ni Allah ang Kanyang mga mananampalatayang alipin na nagsisisi, may takot sa Kanya, gumagawa ng kabutihan, nagtitiwala sa Kanya, kumikilos nang makatarungan, at nagtataglay ng iba pang mga katangiang Kanyang minamahal.
Kaya mas mainam na sabihin: “Minamahal ni Allah تعالى ang mga nagsisisi, ang mga may takot sa Kanya at ang mga gumagawa ng kabutihan,” o “Hinihiling natin kay Allah na pagkalooban Niya tayo ng Kanyang pag-ibig,” sa halip na gamitin ang pananalitang “Si Allah ay pag-ibig.”
At si Allah ang higit na nakaaalam.