Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa-Mensahero ni Allah.
Oo. Ang Banal na Qur’an ay nagbigay ng mga pahayag tungkol sa mga bagay na mangyayari sa hinaharap, at ang ilan sa mga ito ay naganap kalaunan ayon sa ipinabatid ni Allah. Ito ay kabilang sa mga palatandaan ng katotohanan ng Qur’an at na ito ay kapahayagan mula kay Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya, sapagkat ang tunay na kaalaman tungkol sa di-nakikitang hinaharap ay kay Allah lamang.
Nagbanggit ang mga iskolar ng maraming halimbawa nito, kabilang ang mga sumusunod:
Sinabi ni Allah, Kataas-taasan Siya:
“Ang mga Romano ay natalo sa pinakamalapit na lupain, ngunit pagkatapos ng kanilang pagkatalo ay sila ay mananaig sa loob ng ilang taon. Kay Allah ang kautusan bago at pagkatapos. At sa araw na iyon ay magagalak ang mga mananampalataya.” [ar-Rum 30:2-4]
Natalo ng mga Persiano ang mga Romano, at ikinatuwa ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyosan sapagkat ang mga Persiano ay hindi kabilang sa mga Taong May Kasulatan, samantalang ang mga Romano ay kabilang dito. Ninais naman ng mga Muslim na magtagumpay ang mga Romano laban sa mga Persiano.
Pagkatapos ay ipinabatid ni Allah na mananaig ang mga Romano laban sa mga Persiano sa loob ng ilang taon, at ito ay naganap matapos ang naunang pagkatalo ng mga Romano.
Ipinaliwanag ni az-Zajjaj na ang talatang ito ay kabilang sa mga palatandaang nagpapakita na ang Qur’an ay mula kay Allah, sapagkat nagbigay ito ng impormasyon tungkol sa isang bagay na mangyayari, na kabilang sa mga bagay na hindi nakikita at walang nakaaalam nito maliban kay Allah.
Sinabi ni Allah:
“At mula sa mga nagsasabing, ‘Kami ay mga Kristiyano,’ ay kinuha Namin ang kanilang kasunduan, ngunit kinalimutan nila ang isang bahagi ng ipinaalala sa kanila. Kaya naghasik Kami sa pagitan nila ng alitan at pagkamuhi hanggang sa Araw ng Pagkabuhay na Muli, at ipababatid sa kanila ni Allah ang kanilang mga ginagawa.” [al-Ma’idah 5:14]
Ipinabatid ni Allah na ang alitan at pagkamuhi ay mananatili sa pagitan nila hanggang sa Araw ng Pagkabuhay na Muli.
Binanggit ni Ibn Kathir, kaawaan siya ni Allah, na nagkaroon ng pagkakaiba-iba ang mga pangkat ng mga Kristiyano, at ang ilan sa kanila ay nagturing sa iba bilang mga di-mananampalataya at nagkaroon ng alitan sa isa’t isa. Kabilang sa mga binanggit niya ang mga Melkite, Jacobite, Nestorian, at iba pa.
Ipinakikita nito ang paglitaw ng bagay na ipinabatid ni Allah tungkol sa pagpapatuloy ng pagkakahati at alitan sa pagitan nila.
Sinabi ni Allah:
“Siya ang nagsugo ng Kanyang Mensahero na may patnubay at relihiyon ng katotohanan upang ito ay manaig sa lahat ng relihiyon.” [at-Tawbah 9:33; al-Fath 48:28; as-Saff 61:9]
Naganap ang paglaganap at pangingibabaw ng Islam ayon sa ipinabatid ni Allah.
Sinabi ni al-Qurtubi, kaawaan siya ni Allah, na isinakatuparan ito ni Allah, at sina Abu Bakr at Umar, kalugdan sila ni Allah, ay nagpapaalala sa mga Muslim ng pangakong ito kapag nagpapadala sila ng mga hukbo, upang madagdagan ang kanilang tiwala sa tagumpay at katiyakan sa katuparan ng pangako ni Allah. Pagkatapos ay nagpatuloy ang mga pananakop sa silangan at kanluran, sa lupa at sa dagat.
Sinabi ni Allah:
“Tunay na pinatunayan ni Allah sa Kanyang Mensahero ang pangitain nang may katotohanan: tiyak na papasok kayo sa Masjid al-Haram, kung loloobin ni Allah, nang ligtas, na ang inyong mga ulo ay ahit o ang inyong buhok ay pinaikli, na walang kinatatakutan. Batid Niya ang hindi ninyo batid, at bukod dito ay ipinagkaloob Niya sa inyo ang isang malapit na tagumpay.” [al-Fath 48:27]
Ipinabatid ni Allah sa Propeta ﷺ at sa kanyang mga Kasamahan na papasok sila sa Masjid al-Haram nang ligtas, na ahit ang kanilang mga ulo o pinaikli ang kanilang buhok, at walang takot.
Ito ay tunay na naganap. Pumasok ang Propeta ﷺ at ang kanyang mga Kasamahan sa Makkah at sa Masjid al-Haram, at tinupad ni Allah para sa Kanyang Mensahero ﷺ ang Kanyang ipinangako.
Ipinaliwanag ni at-Tabari, kaawaan siya ni Allah, na pinatunayan ni Allah sa Kanyang Mensahero na si Muhammad ﷺ ang pangitaing ipinakita sa kanya, kung saan nakita niya ang kanyang sarili at ang kanyang mga Kasamahan na pumapasok sa Bahay ni Allah nang ligtas at hindi natatakot sa mga mapagsamba sa diyus-diyosan.
Sinabi ni Allah:
“At nang ipinangako sa inyo ni Allah na ang isa sa dalawang pangkat ay magiging para sa inyo, at ninanais ninyo na ang pangkat na walang lakas militar ang mapasa-inyo, samantalang nais ni Allah na itatag ang katotohanan sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at lipulin ang mga di-mananampalataya.” [al-Anfal 8:7]
Ang mga Muslim ay nasa harap ng posibilidad na harapin ang isa sa dalawang pangkat ng Quraysh: ang caravan ni Abu Sufyan o ang hukbo ng Quraysh na lumabas sa pamumuno ni Abu Jahl.
Mas nais ng ilan sa mga Muslim na makuha ang caravan nang hindi nakikipaglaban, gaya ng sinabi ni Allah: “at ninanais ninyo na ang pangkat na walang lakas militar ang mapasa-inyo,” ibig sabihin, ang pangkat na walang labanan.
Ngunit nais ni Allah na itatag ang katotohanan at lipulin ang mga di-mananampalataya. Kaya naganap ang pakikipaglaban sa hukbo ng Quraysh sa Labanan sa Badr, at pinagkalooban ni Allah ng tagumpay ang mga mananampalataya.
Ang Banal na Qur’an ay naglalaman ng mga pahayag tungkol sa mga pangyayari sa hinaharap, at ang ilan sa mga ito ay naganap ayon sa ipinabatid ni Allah. Kabilang dito ang pagkapanalo ng mga Romano laban sa mga Persiano, ang pagpapatuloy ng alitan sa pagitan ng ilang pangkat ng mga Kristiyano, ang paglaganap ng Islam, ang pagbubukas ng Makkah, at ang Labanan sa Badr.
Ang mga pahayag na ito ay kabilang sa mga palatandaan ng katotohanan ng Banal na Qur’an, sapagkat ipinabatid ni Allah sa Kanyang Propeta ﷺ ang mga pangyayaring mangyayari sa hinaharap at pagkatapos ay naganap ang mga ito ayon sa ipinabatid. Ito ay sumusuporta sa katotohanang ang Qur’an ay kapahayagan mula kay Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya.
At si Allah ang higit na nakaaalam.