Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ipinapakita ng mga teksto ng Qur’an at Sunnah na ang sinumang mamatay na naniniwala sa Kaisahan ni Allah at hindi nagtatambal ng anuman sa Kanya ay hindi mananatili sa Impiyerno magpakailanman. Sa halip, ang kanyang huling hantungan ay ang Paraiso sa pamamagitan ng awa ni Allah, kahit na maaari muna siyang maparusahan dahil sa kanyang mga kasalanan sa loob ng isang panahon.
Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na maaaring talikuran ng isang Muslim ang pagdarasal at iba pang mga gawa ng pagsunod o gawin ang anumang kasalanang nais niya. Nilikha ni Allah ang Kanyang mga lingkod upang sambahin Siya, at isinugo Niya ang mga sugo upang utusan ang mga tao na sumunod sa Kanya at umiwas sa pagsuway.
Sinabi ni Allah:
“Hindi Ko nilikha ang mga jinn at mga tao maliban upang sambahin nila Ako.” [Adh-Dhariyat 51:56]
Nagtakda si Allah ng mga paraan upang makamit ng Kanyang mga lingkod ang Paraiso, at kabilang sa pinakamahalaga sa mga ito ang pananampalataya at mabubuting gawa.
Sinabi ni Allah:
“Pumasok kayo sa Paraiso dahil sa inyong mga ginagawa.” [An-Nahl 16:32]
Samakatuwid, ang mabubuting gawa ay hindi isang bagay na walang halaga o hindi kailangan. Iniutos ito ni Allah, at kabilang ito sa mga dahilan ng pagpasok sa Paraiso at pagkamit ng mas mataas na mga antas doon.
Nang ipaalam ng Propeta ﷺ sa kanyang mga Kasamahan na ang mga lugar ng mga tao sa Paraiso at Impiyerno ay naisulat na, tinanong nila kung dapat na lamang ba silang umasa sa nakasulat at talikuran ang paggawa.
Sumagot ang Propeta ﷺ:
“Gumawa kayo, sapagkat ang bawat isa ay padadaliin tungo sa kung ano ang nilikha para sa kanya.”
Isinalaysay nina Al-Bukhari at Muslim.
Hindi alam ng isang tao kung ano ang itinakda para sa kanya. Kaya inuutusan siyang gumawa at magsikap sa pagsunod kay Allah, sa halip na talikuran ang paggawa at umasa lamang sa itinakdang kapalaran.
Ang tunay na mananampalataya ay hindi tumitigil sa paggawa ng mabuti dahil lamang sa pag-asa sa awa ni Allah, at hindi rin siya nawawalan ng pag-asa sa awa ni Allah dahil sa kanyang mga kasalanan.
Sa halip, pinagsasama niya ang takot at pag-asa. Nagsisikap siyang sumunod kay Allah, umiwas sa kasalanan, at humihingi kay Allah ng kapatawaran, katatagan, at mabuting wakas.
Hindi alam ng tao kung paano magtatapos ang kanyang buhay. Kaya ang mga matutuwid na tao ay natatakot sa masamang wakas kahit marami silang mabubuting gawa.
Ang katuruan na ang taong naniniwala sa Tawhid ay maaaring maligtas sa huli ay hindi dapat unawain bilang pahintulot na talikuran ang pagdarasal.
Ang pagdarasal ay isa sa pinakamahalagang haligi ng Islam pagkatapos ng dalawang pagpapatotoo ng pananampalataya, at ang pagtalikod dito ay kabilang sa pinakamabibigat na kasalanan.
May pangkat ng mga iskolar na naniniwalang ang ganap na pagtalikod sa pagdarasal ay malaking kawalan ng pananampalataya. Kaya ang usapin ng taong lubusang tumatalikod sa pagdarasal ay napakaseryoso upang ituring lamang na isang karaniwang kasalanan habang ipinapalagay na tiyak pa rin siyang makakapasok sa Paraiso sa huli.
Ang Tawhid ang pundasyon ng kaligtasan mula sa walang hanggang pananatili sa Impiyerno, ngunit hindi nito binibigyang-katwiran ang pagtalikod sa pagsunod kay Allah o ang paggawa ng mga kasalanan.
Ang mananampalataya ay inuutusang manampalataya, gumawa ng mabuti, panatilihin ang mga pagdarasal, at umiwas sa mga kasalanan, habang nagtitiwala kay Allah, umaasa sa Kanyang awa, at natatakot sa Kanyang kaparusahan.
Walang sinumang makakapasok sa Paraiso dahil ang kanyang mga gawa ay sapat na upang hindi na niya kailanganin ang awa ni Allah. Sa halip, ang pagpasok sa Paraiso ay sa pamamagitan ng awa at biyaya ni Allah, habang ang mabubuting gawa ay kabilang sa mga paraang itinakda Niya upang makamit ang Kanyang awa at kaluguran.
At si Allah ang higit na nakaaalam.