Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah, sa kanyang pamilya, mga Kasamahan, at sa mga sumusunod sa kanya. Pagkatapos nito:
Ang pagsusuri sa katotohanan ng isang propeta ay hindi dapat nakabatay lamang sa damdamin. Sa halip, dapat suriin ang kanyang pahayag, kanyang buhay, nilalaman ng kanyang mensahe, at ang mga katibayang kanyang ipinakita.
Kapag pinag-aralan ang buhay at mensahe ng Propeta Muhammad ﷺ, itinuturo ng mga Muslim ang ilang katibayan na, kapag pinagsama-sama, ay itinuturing nilang malakas na patunay ng katotohanan ng kanyang pagkapropeta.
Bago pag-aralan ang mga himala, mahalagang suriin muna ang taong nag-aangking propeta.
Bago ang kanyang pagkapropeta, kilala si Muhammad ﷺ sa kanyang mga kababayan sa pagiging tapat at mapagkakatiwalaan. Matapos niyang ipahayag ang kanyang pagkapropeta, tiniis niya sa loob ng maraming taon ang pag-uusig, boycott, pagkawala ng mga mahal sa buhay, at pakikipaglaban ng kanyang mga kababayan sa kanya.
Nanatili siyang matatag sa kanyang mensahe noong siya ay mahina, at ipinagpatuloy niya ito kahit matapos siyang magkaroon ng kapangyarihan at magtagumpay laban sa kanyang mga kalaban.
Dahil dito, maaaring itanong ng isang mananaliksik: Ano ang maaaring mag-udyok sa isang tao na ipagpatuloy ang ganitong misyon sa buong buhay niya kung alam niyang kasinungalingan ang kanyang sinasabi?
Hindi nito mag-isa pinatutunayan ang pagkapropeta, ngunit mahalaga itong salik sa pagsusuri sa katapatan ng taong nag-aangkin nito.
Kabilang sa mga katibayang binabanggit ng mga Muslim ang mga pahayag sa Qur’an at sa mga turo ng Propeta ﷺ tungkol sa mga pangyayari sa hinaharap na kalaunan ay naganap.
Isa sa pinakakilalang halimbawa ang pahayag ng Qur’an na magtatagumpay ang mga Romano laban sa mga Persiano matapos silang dumanas ng malaking pagkatalo.
Sinabi ni Allah:
“Natalo ang mga Romano sa pinakamalapit na lupain. Ngunit matapos ang kanilang pagkatalo, sila ay magtatagumpay sa loob ng ilang taon.” [Ar-Rum 30:2–4]
Sa mga sumunod na taon, nagbago ang takbo ng digmaan pabor sa mga Romano matapos dumanas ang Imperyong Byzantine ng malalaking pagkatalo laban sa mga Persiano.
Mayroon ding ibang mga ulat sa Sunnah tungkol sa mga pangyayari sa hinaharap na itinuturing ng mga Muslim na natupad at ginagamit bilang katibayan ng kanyang pagkapropeta ﷺ.
Nang makipagtalakayan ang Propeta ﷺ sa delegasyon ng mga Kristiyano mula sa Najran tungkol kay Hesus, sumakanya ang kapayapaan, inanyayahan sila ng Qur’an sa Mubahalah: ang magkabilang panig ay mananalangin sa Diyos na ipataw ang Kanyang sumpa sa sinumang nagsisinungaling.
Sinabi ni Allah:
“Halina kayo, tawagin natin ang aming mga anak at ang inyong mga anak... pagkatapos ay taimtim tayong manalangin at hilingin na mapasa mga sinungaling ang sumpa ni Allah.” [Aal ‘Imran 3:61]
Ayon sa mga Islamikong sanggunian, hindi tinanggap ng delegasyon ng Najran ang Mubahalah.
Binabanggit ito ng mga Muslim bilang isang indikasyon ng matibay na paniniwala ng Propeta ﷺ sa katotohanan ng kanyang mensahe at ng kanyang kahandaang harapin ang isang napakaseryosong hamong panrelihiyon.
Iniulat ng Propeta ﷺ na siya ay dinala sa gabi mula sa Sagradong Masjid sa Makkah patungo sa Al-Aqsa Mosque at pagkatapos ay iniakyat sa mga kalangitan.
Kinuwestiyon ng mga taga-Makkah ang kanyang salaysay at tinanong siya tungkol sa Jerusalem. Ayon sa mga mapananaligang Islamikong salaysay, naibigay niya ang mga paglalarawang kanilang hinihingi.
Ang Paglalakbay sa Gabi at Pag-akyat sa Kalangitan ay pangunahing mga himalang panrelihiyon na nalalaman sa pamamagitan ng rebelasyon at mga Islamikong salaysay. Kaya mahalagang pag-ibahin ang makasaysayang ebidensyang maaaring siyasatin nang hiwalay at ang isang himalang ang pagtanggap ay nakasalalay sa pagsusuri sa pagiging mapananaligan ng transmisyon.
Naniniwala ang mga Muslim na ang pagkahati ng buwan ay isa sa mga pisikal na himalang ipinagkaloob sa Propeta ﷺ.
Sinabi ni Allah:
“Ang Oras ay papalapit na, at ang buwan ay nahati.” [Al-Qamar 54:1]
Mayroong maraming salaysay sa mga aklat ng Hadith na naglalarawan na nasaksihan ng mga Kasamahan ang pangyayaring ito.
Sa Islamikong pananaw, ginagamit itong katibayan batay sa pagiging mapananaligan ng mga salaysay na ito. Gayunpaman, para sa isang hindi Muslim na nais itong suriin sa makasaysayang paraan, kailangan ding pag-aralan ang pamamaraan ng transmisyon ng Hadith at ang mga sanggunian ng talambuhay ng Propeta.
Naniniwala ang mga Muslim na ipinahayag ng mga naunang propeta ang pagdating ng huling Propeta ﷺ.
Sinabi ni Allah:
“Yaong mga sumusunod sa Sugo, ang Propeta na hindi marunong bumasa at sumulat, na kanilang natatagpuang nakasulat sa Torah at Ebanghelyo na nasa kanila...” [Al-A‘raf 7:157]
Sa buong kasaysayan, tinalakay ng mga iskolar na Muslim ang ilang bahagi ng Bibliya na kanilang nauunawaan bilang mga pahiwatig o propesiya tungkol sa isang propetang darating pagkatapos ni Hesus, sumakanya ang kapayapaan.
Gayunpaman, ang paggamit sa mga tekstong ito bilang katibayan ay nangangailangan ng pagsusuri sa bawat teksto ayon sa orihinal nitong wika, makasaysayang konteksto, interpretasyon ng mga Muslim, at kaukulang interpretasyon ng mga Hudyo o Kristiyano, upang maging patas ang pagsusuri.
Itinuturing ng mga Muslim ang Qur’an bilang pinakadakilang katibayan ng pagkapropeta ni Muhammad ﷺ sapagkat hindi lamang ito isang himalang nakaugnay sa isang pangyayaring naganap noong nakaraan. Ito ay isang tekstong nananatili hanggang ngayon at maaaring pag-aralan.
Hinamon ng Qur’an ang mga kapanahon ng Propeta ﷺ, na kilala sa kanilang kahusayan sa wikang Arabe at retorika, na gumawa ng katulad nito, pagkatapos ay sampung kabanata na katulad nito, at maging ng isang kabanata lamang.
Sinabi ni Allah:
“Sabihin: ‘Kung magsasama-sama ang mga tao at mga jinn upang gumawa ng katulad ng Qur’an na ito, hindi sila makagagawa ng katulad nito.’” [Al-Isra 17:88]
Binabanggit ng mga Muslim ang maraming aspeto ng Qur’an bilang katibayan, kabilang ang wika at estrukturang pampanitikan nito, nilalaman ng mensahe nito, pagkakaugnay-ugnay ng mga aral nito tungkol sa pananampalataya, makasaysayang impluwensya nito, at ang paraan ng transmisyon at pagpapanatili nito.
Tinukoy ng Propeta ﷺ ang natatanging katangian ng Qur’an bilang kanyang nananatiling himala nang sabihin niya:
“Walang propeta maliban na siya ay binigyan ng mga tanda na naging dahilan upang maniwala sa kanya ang mga tao. Ang ibinigay sa akin ay isang rebelasyong ipinahayag sa akin ni Allah.”
Isinalaysay nina Al-Bukhari at Muslim.
Ang pagpapatunay ng pagkapropeta ay hindi kinakailangang umasa sa iisang hiwalay na argumento. Sa halip, maaaring suriin ang pinagsama-samang mga katibayan:
Ang pagkatao at katapatan ng Propeta ﷺ, ang kanyang buhay bago at pagkatapos ng pagkapropeta, ang kanyang katatagan sa kanyang misyon, ang nilalaman ng kanyang mensahe, ang Qur’an na kanyang ipinahayag, ang mga pahayag tungkol sa hinaharap, ang mga salaysay tungkol sa kanyang mga himala, at ang napakalaking makasaysayang epekto ng kanyang mensahe.
Habang mas maraming magkakahiwalay na linya ng ebidensya ang nagtutugma at nagpapatibay sa isa’t isa, mas lumalakas ang kabuuang argumento.
Ang mga katibayang ginagamit ng mga Muslim upang patunayan ang pagkapropeta ni Muhammad ﷺ ay hindi limitado sa iisang argumento. Sa halip, binubuo ito ng isang kalipunan ng mga argumento at palatandaan, kabilang ang kanyang pagkatao at talambuhay, nilalaman ng kanyang mensahe, ilang pahayag tungkol sa mga pangyayari sa hinaharap, mga himalang iniulat sa mga Islamikong sanggunian, mga propesiyang pinaniniwalaan ng mga Muslim na matatagpuan sa mga naunang kasulatan, at higit sa lahat, ang Qur’an mismo.
Para sa isang hindi Muslim na mananaliksik, ang pinakamainam na pamamaraan ay hindi ang magsimula sa pagpapalagay na totoo ang Islam o na mali ito. Sa halip, dapat suriin ang bawat argumento nang magkahiwalay at pag-ibahin ang maaaring siyasatin sa kasaysayan, ang nakasalalay sa pagiging mapananaligan ng mga naipasa na salaysay, at ang nakabatay sa makatwiran o lingguwistikong mga argumento.
Sa ganitong paraan, ang pagkapropeta ni Muhammad ﷺ ay maaaring siyasatin batay sa ebidensya at maingat na pagsusuri, sa halip na sa damdamin o mga naunang palagay.
At si Allah ang higit na nakaaalam.