Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang Tawhid al-Uluhiyyah (Kaisahan ni Allah sa Pagsamba) ay nangangahulugang ilalaan ang lahat ng uri ng pagsamba para lamang kay Allah. Samakatuwid, ang paglalaan ng anumang uri ng pagsamba sa iba bukod kay Allah ay shirk. Hindi kinakailangan, upang maituring na shirk ang isang gawain, na maniwala ang sumasamba na ang kanyang sinasamba bukod kay Allah ay lumilikha, nagbibigay ng kabuhayan, o namamahala sa sansinukob.
Sinabi ni Allah:
“Kaya sinumang umaasa na makatagpo ang kanyang Panginoon, hayaan siyang gumawa ng mabubuting gawa at huwag magtambal ng sinuman sa pagsamba sa kanyang Panginoon.”
[Al-Kahf 18:110]
At sinabi Niya:
“Sabihin: ‘Katotohanan, ang aking pagdarasal, ang aking paghahandog, ang aking buhay at ang aking kamatayan ay para kay Allah, ang Panginoon ng mga daigdig. Wala Siyang katambal.’”
[Al-An‘am 6:162-163]
Iniuutos ng mga tekstong ito na ang pagsamba ay taimtim na ialay kay Allah, at hindi nila ginagawang kondisyon ng shirk sa pagsamba ang paniniwalang ang ibang sinasamba ay nagtataglay ng anumang katangian ng pagiging Panginoon.
Hindi lahat ng mga mushrik ay naniniwalang ang kanilang mga sinasamba ay may sariling kapangyarihang lumikha, magmay-ari, at mamahala. Ang ilan sa kanila ay kumikilala na si Allah ang tunay na Nagmamay-ari, ngunit naglalaan pa rin sila ng pagsamba sa iba bukod sa Kanya.
Sinabi ni Allah tungkol sa mga mushrik:
“Sinasamba nila bukod kay Allah ang hindi makapipinsala sa kanila at hindi rin makapagbibigay ng pakinabang sa kanila, at sinasabi nila: ‘Ang mga ito ang aming mga tagapamagitan kay Allah.’”
[Yunus 10:18]
At sinabi Niya:
“At yaong mga kumuha ng mga tagapangalaga bukod sa Kanya ay nagsasabi: ‘Sinasamba lamang namin sila upang mailapit nila kami kay Allah.’”
[Az-Zumar 39:3]
Kaya kabilang sa kanilang shirk ang pagsamba sa iba bukod kay Allah upang humingi ng pamamagitan o upang mapalapit kay Allah. Hindi ito kinakailangang nakabatay sa paniniwalang ang kanilang mga sinasamba ay nakikibahagi sa kapangyarihan at paghahari ni Allah.
Isinalaysay din ng Qur’an na ang mga tao ni Ibrahim ay sumasamba sa mga diyus-diyosan. Nang tanungin sila ni Ibrahim عليه السلام kung naririnig ba sila ng mga ito o nakapagbibigay ng pakinabang o pinsala, hindi nila pinagtibay na may ganoong kapangyarihan ang mga ito. Sa halip, sinabi nilang sinusunod lamang nila ang kanilang mga ninuno.
Ang pagkakaroon ng kaugnayan sa pagitan ng Tawhid al-Uluhiyyah at Tawhid ar-Rububiyyah ay hindi nangangahulugang ang bawat taong nahuhulog sa shirk sa pagsamba ay kailangan munang maniwala na ang kanyang sinasamba ay nagtataglay ng bahagi ng Rububiyyah.
Ang sinumang naglalaan ng pagsamba sa iba bukod kay Allah ay lumalabag sa natatanging karapatan ni Allah sa pagsamba at pagdakila, kahit hindi siya naniniwalang ang sinasamba niya ay lumilikha, nagbibigay ng kabuhayan, o namamahala sa sansinukob.
Ang pagsamba sa iba bukod kay Allah ay shirk sa pagsamba sa mismong gawa nito, at hindi kinakailangan na samahan ito ng paniniwalang ang sinasamba ay nagtataglay ng mga katangian ng Rububiyyah o may sariling kapangyarihang magbigay ng pakinabang o pinsala.
Dahil dito, itinuring ng Qur’an na nagkasala ng shirk ang mga mushrik kahit ang ilan sa kanila ay kumikilala na si Allah ang Tagapaglikha at tunay na Nagmamay-ari. Sumasamba sila sa iba upang gawin silang mga tagapamagitan o tagapamagitan sa harap ni Allah.
Ang pangunahing mensaheng dinala ng lahat ng mga Sugo ay ilalaan ang lahat ng uri ng pagsamba kay Allah lamang at huwag maglaan ng anumang pagsamba sa iba bukod sa Kanya.
At si Allah ang higit na nakaaalam.