Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa sa Sugo ng Allah.
Ang pag-uukol ng anumang uri ng pagsamba sa iba bukod sa Allah ay shirk. Hindi kondisyon upang mangyari ang shirk na ito na maniwala ang sumasamba na ang kanyang sinasamba bukod sa Allah ay nakalilikha, nagbibigay ng kabuhayan, o namamahala sa sansinukob nang nakapag-iisa, sapagkat ang pagsamba ay natatanging karapatan ng Allah, ang Kataas-taasan.
Ang Tawhid al-Uluhiyyah ay nangangahulugan ng paglalaan ng lahat ng pagsamba para lamang sa Allah, ang Kataas-taasan. Sinabi ng Allah:
“Kaya sinumang umaasa na makatagpo ang kanyang Panginoon ay gumawa ng mabubuting gawa at huwag magtambal ng sinuman sa pagsamba sa kanyang Panginoon.”
[Al-Kahf 18:110]
At sinabi Niya:
“Sabihin: Tunay na ang aking pagdarasal, ang aking pag-aalay, ang aking buhay at ang aking kamatayan ay para sa Allah, ang Panginoon ng mga nilalang. Wala Siyang katambal.”
[Al-An‘am 6:162–163]
Ipinagbabawal ng mga tekstong ito ang pag-uukol ng pagsamba sa iba bukod sa Allah nang hindi itinatakdang kondisyon na maniwala ang isang tao na ang sinasamba niya ay nakikibahagi sa Allah sa paglikha o pagbibigay ng kabuhayan.
Ipinakikita ng Qur’an na marami sa mga mushrik ay kumikilala na ang Allah ang Tagapaglikha, Nagmamay-ari, at Namamahala sa lahat ng bagay. Gayunpaman, itinuring pa rin silang mga mushrik dahil nag-uukol sila ng pagsamba sa iba bukod sa Kanya at gumagawa sila ng mga tagapamagitan at tagapamagitan sa pamamagitan ng intercession.
Sinabi ng Allah:
“Sinasamba nila bukod sa Allah ang mga bagay na hindi makapipinsala sa kanila at hindi rin makapagbibigay sa kanila ng pakinabang, at sinasabi nila: ‘Ang mga ito ang aming mga tagapamagitan sa Allah.’”
[Yunus 10:18]
At sinabi Niya tungkol sa kanila:
“Sinasamba lamang namin sila upang ilapit nila kami nang higit sa Allah.”
[Az-Zumar 39:3]
Hindi nila kinakailangang ituring ang kanilang mga sinasamba bilang mga tagapaglikha o tagapamahala ng sansinukob. Sa halip, sinasamba nila ang mga ito upang ilapit sila sa Allah at mamagitan para sa kanila sa Kanya. Gayunpaman, tinawag pa rin sila ng Allah na mga mushrik.
Isinalaysay rin ng Qur’an tungkol sa mga tao ni Ibrahim, sumakanya nawa ang kapayapaan. Nang tanungin niya sila:
“Naririnig ba nila kayo kapag kayo ay nananalangin sa kanila? O nakapagbibigay ba sila sa inyo ng pakinabang o pinsala?”
Hindi nila sinabi na taglay ng kanilang mga diyus-diyosan ang gayong kapangyarihan. Sa halip, sinabi nila:
“Sa halip, natagpuan naming ginagawa ito ng aming mga ninuno.”
[Ash-Shu‘ara 26:72–74]
Gayunpaman, ang kanilang pagsamba sa mga diyus-diyosan ay shirk.
Hindi. Ang kaugnayan ng Tawhid al-Rububiyyah at Tawhid al-Uluhiyyah ay hindi nangangahulugan na ang isang tao ay magiging mushrik lamang sa pagsamba kung una muna siyang maniniwala na ang kanyang sinasamba ay lumilikha, nagbibigay ng kabuhayan, o namamahala sa sansinukob.
Sa halip, ang sinumang kumikilala na ang Allah lamang ang Tagapaglikha at Tagapagbigay ng kabuhayan ay obligado ring Siya lamang ang sambahin.
Dahil dito, hindi sapat ang pagkilala ng mga mushrik na ang Allah ang Tagapaglikha upang sila ay maging tunay na mga taong may Tawhid habang nag-uukol pa rin sila ng ilang uri ng pagsamba sa iba bukod sa Kanya.
Hindi kondisyon upang mangyari ang shirk sa pagsamba na iugnay ng isang tao sa kanyang sinasamba ang alinman sa mga katangian ng pagiging Panginoon ng Allah, gaya ng paglikha, pagbibigay ng kabuhayan, o pamamahala sa sansinukob.
Ang sinumang nag-uukol ng isang gawa ng pagsamba sa iba bukod sa Allah ay nahuhulog sa shirk sa pagsamba ayon sa tunay na kalikasan ng gawaing iyon, kahit naniniwala siyang ang Allah lamang ang Tagapaglikha, Nagmamay-ari, at Namamahala. Dahil dito, tinawag ng Qur’an na mga mushrik ang mga sumamba sa mga diyus-diyosan at ginawa silang mga tagapamagitan at intercessor, kahit marami sa kanila ay kumikilala sa Rububiyyah ng Allah.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.