Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa sa Sugo ng Allah.
Hindi itinatakda ng Qur’an na ang isang tao ay kailangang tahasang tawaging “Diyos” o paniwalaang siya ang Tagapaglikha upang masabing ginawa siyang diyos o sinamba. Sa halip, ang pag-uukol ng mga gawa ng pagsamba sa isang nilalang bukod sa Allah ay kabilang sa paggawa sa kanya bilang sinasamba. Sa kasaysayan at sa ilang gawaing Kristiyano, mayroon ding mga anyo ng panalangin kay Maria, sumakanya nawa ang kapayapaan, paghingi ng tulong sa kanya, at pag-uukol ng ilang gawaing debosyonal sa kanya.
Sinabi ng Allah:
“At nang sabihin ng Allah: ‘O ‘Isa na anak ni Maria, ikaw ba ang nagsabi sa mga tao: Gawin ninyo ako at ang aking ina bilang dalawang diyos bukod sa Allah?’”
[Al-Ma’idah 5:116]
Ang talata ay tumutukoy sa paggawa sa isang nilalang bilang sinasamba at pag-uukol ng pagsamba sa kanya, at hindi kinakailangang tahasang tawagin si Maria na “Diyos”.
Dahil dito, inilarawan din ng Qur’an ang mga Tao ng Kasulatan sa pagsasabing:
“Ginawa nila ang kanilang mga rabbi at mga monghe bilang mga panginoon bukod sa Allah.”
[At-Tawbah 9:31]
Gayunpaman, hindi naman nila kinakailangang tawagin ang kanilang mga rabbi at monghe na “mga diyos”.
Samakatuwid, ang mahalaga ay ang tunay na kalikasan ng mga gawa ng pagsamba na iniuukol sa isang nilalang, hindi lamang ang pangalan o katawagang ginagamit para sa kanya.
Binanggit ng ilang mananalaysay at iskolar ang pagkakaroon ng mga grupong iniuugnay sa labis na pagdakila kay Maria, sumakanya nawa ang kapayapaan. Kabilang dito ang isang pangkat na tinatawag na Maryamites, na iniuugnay sa mga paniniwala tungkol sa pagka-diyos ni Maria at ni Kristo.
Mayroon ding ilang tradisyong Kristiyano na kinapapalooban ng pagdarasal kay Maria at paghingi sa kanya ng pamamagitan at tulong, kahit hindi ito tawagin ng kanilang mga tagasunod na pagsamba at hindi nila sinasabing si Maria ay Diyos.
Mula sa pananaw ng Islam, ang pananalangin sa isang nilalang at paghingi sa kanya, bilang isang gawa ng pagsamba, ng isang bagay na tanging Allah lamang ang may kapangyarihang magbigay ay hindi nagiging pinahihintulutan dahil lamang tawagin itong “paggalang” o “pamamagitan”.
Sinabi ng Allah:
“Sabihin: Tawagin ninyo yaong mga inaangkin ninyo bukod sa Kanya. Wala silang kapangyarihang alisin sa inyo ang kapahamakan o ilipat ito.”
[Al-Isra 17:56]
Mahalagang tandaan din na hindi sinasabi ng talata na bawat Kristiyano sa bawat panahon ay naniniwalang si Maria, sumakanya nawa ang kapayapaan, ay isang diyos.
Sa halip, ang mga salita ay nasa anyo ng tanong ng Allah kay ‘Isa, sumakanya nawa ang kapayapaan, tungkol sa mga taong gumawa sa kanya at sa kanyang ina bilang dalawang diyos bukod sa Allah. Ito ay pagkondena sa mga nahulog sa gayong labis na pagdakila at pagsamba.
Kaya kung may isang grupong Kristiyano ngayon na magsasabing, “Hindi kami naniniwalang si Maria ay Diyos,” hindi ito salungat sa talata sa sarili nito, sapagkat hindi iniuugnay ng Qur’an ang paniniwalang ito sa iisang anyo sa bawat Kristiyano o sa lahat ng denominasyong Kristiyano.
Ang paggawa kay Maria, sumakanya nawa ang kapayapaan, bilang diyos sa Qur’anic na kahulugan ay hindi nakasalalay sa tahasang pagtawag sa kanya na “diyos”. Ang pag-uukol sa isang nilalang ng mga gawa ng pagsamba, panalangin, at paghingi ng tulong na nararapat lamang sa Allah ay kabilang sa paggawa sa kanya bilang sinasamba bukod sa Allah.
Nakilala rin sa kasaysayan ang ilang anyo ng labis na pagdakila at debosyon na nakatuon kay Maria, sumakanya nawa ang kapayapaan. Hindi kinakailangang unawain mula sa talata na lahat ng denominasyong Kristiyano o lahat ng Kristiyano ay naniniwalang si Maria ay Diyos o bahagi ng Diyos.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.