Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang pagpapala at kapayapaan ay mapasakanya, ang Sugo ni Allah.
Kung ang hāʾ ay binibigkas nang mahina, ito ay itinuturing na nabigkas at hindi itinuturing na tuluyang inalis. Ngunit kung talagang hindi ito binigkas, pinag-iiba ng fatwa ang karaniwang pananalita at ang mga obligadong dhikr: maaari itong mapagpaumanhin sa karaniwang pananalita kung ito ay nakasanayang paraan lamang ng pagbigkas at walang kasamang paglapastangan, bagama’t mas mainam na bigkasin nang buo ang Pangalan ni Allah. Ngunit hindi ito itinuturing na sapat sa obligadong dhikr.
Tungkol naman sa salām sa pagtatapos ng ṣalāh, ayon sa nakararaming mga iskolar, wasto ang ṣalāh sa pagsasabi ng “السلام عليكم”, kahit hindi malinaw na mabigkas ang hāʾ sa “ورحمة الله”.
Maaaring naroroon ang hāʾ sa pagbigkas ngunit napakahina, lalo na kapag humihinto sa dulo ng pangungusap, gaya ng “ورحمة الله”. Iba ito sa ganap na hindi pagbigkas nito.
Ang sinumang bahagyang bumigkas sa hāʾ ay itinuturing na nakapagbigkas nito. Ang hindi pagiging kapansin-pansin ng tunog nito ay hindi nangangahulugang inalis na ito. Binanggit ng fatwa na ito ang karaniwang nangyayari sa maraming taong nagsasalita gamit ang mga diyalektong kolokyal.
Sinang-ayunan din ito ng mga salita ni Ibn Qudāmah tungkol sa pagpapalambot ng pagbigkas at hindi ganap na pag-artikula nito, hangga’t hindi nababago ang kahulugan; hindi ito nangangailangan ng pag-uulit ng ṣalāh, sapagkat nagkakaiba ang paraan ng pagbigkas ng mga tao. Tingnan: Al-Mughnī (2/154).
Kaya mahalagang tukuyin muna ang pagkakaiba:
Mahina lamang bang nabigkas ang hāʾ, o hindi talaga ito nabigkas?
Kung ang hāʾ ay hindi nabibigkas sa karaniwang pakikipag-usap, tulad ng pagsasabi ng:
“الحمد لله”,
“إن شاء الله”,
o “لا والله”,
ang hatol ay nakasalalay sa paraan ng paggamit at sa layunin ng nagsasalita.
Kung ito ay sadyang ginagawa bilang paghamak sa Pangalan ni Allah o kawalan ng paggalang dito, hindi ito pinahihintulutan, dahil ito ay sinasadyang pagbabago na salungat sa pagdakila kay Allah, Kaluwalhatian sa Kanya.
Ngunit kung ito ay bunga lamang ng nakasanayang paraan ng pagsasalita, walang layuning manghamak o magbago, at hindi ito itinuturing na masama ng mga taong gumagamit ng ganoong diyalekto, ang maliwanag na hatol sa fatwa ay ito ay pinahihintulutan, bagama’t mas mainam na bigkasin nang buo ang Pangalan ni Allah.
Sinabi ni Al-Fayyūmī tungkol sa pangangalaga sa pagbigkas ng Pangalan ni Allah:
“Ang Pangalan ni Allah, Kaluwalhatian sa Kanya, ay napakadakila upang bigkasin maliban sa pinakamagandang paraan.”
Tingnan: Al-Miṣbāḥ al-Munīr (1/19).
Sinabi rin ni Al-Ṭaḥṭāwī, habang ipinapaliwanag ang pagbigkas ng shahādah:
“Dapat malinaw na bigkasin ang hāʾ ng Banal na Pangalan.”
Tingnan ang kanyang paliwanag sa Marāqī al-Falāḥ, p. 9.
Ayon sa fatwa, hindi sapat ang pag-aalis ng hāʾ sa mga obligadong dhikr. Kabilang dito ang:
Isinalaysay ni Al-Ṭaḥṭāwī ang pagkakaiba ng pananaw tungkol sa bisa ng unang takbīr, sa pagiging halal ng kinatay na hayop, at sa pagkakaroon ng bisa ng panunumpa kapag may ilang titik ng Pangalan ni Allah na hindi nabigkas. Gayunpaman, binigyang-diin niya na hindi ito dapat alisin bilang pag-iingat. Tingnan: ang kanyang paliwanag sa Marāqī al-Falāḥ, p. 223.
Binanggit din ng fatwa mula kay Al-Labadī na ang hindi malinaw na pagbigkas ng hāʾ sa Banal na Pangalan sa adhān ay nakaaapekto sa bisa nito. Tingnan: Ḥāshiyat Nayl al-Maʾārib (1/47).
Ang hatol na ito ay tungkol sa tunay na pag-aalis ng hāʾ. Kung ito naman ay naroroon ngunit mahina lamang ang pagbigkas, naiiba ito gaya ng naunang paliwanag.
Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga fuqahāʾ tungkol sa bisa ng panunumpa kapag sinabing “والله” ngunit hindi nabigkas ang hāʾ.
May ilan na nagsabing hindi nagkakaroon ng bisa ang panunumpa dahil matapos alisin ang hāʾ ay hindi na ito ang kumpletong Pangalan ni Allah.
Mayroon ding nagsabing maaaring maging wasto ang panunumpa kung tunay na layunin ng nagsasalita ang manumpa at ang hāʾ ay hindi nabigkas dahil lamang sa pagpapadali ng pagbigkas.
Sa Al-Fawākih al-Dawānī, binanggit din ang isang eksepsiyon para sa taong hindi ito mabigkas dahil sa kawalan ng kakayahan. Ipinaliwanag ng fatwa na kabilang dito ang taong dahil sa nakasanayang paraan ng pagsasalita ay hindi kayang bigkasin ito nang tama. Tingnan: Al-Fawākih al-Dawānī (1/630), at Ḥāshiyat al-Shibrāmlisī ʿalā Nihāyat al-Muḥtāj (8/178).
Samakatuwid, ang usapin ng panunumpa ay nangangailangan ng detalye, at hindi dapat ituring na pare-pareho ang lahat ng anyo ng hindi pagbigkas nang hindi isinasaalang-alang ang layunin at kakayahan ng nagsasalita.
Ayon sa nakararaming iskolar, ang pinakamababang sapat na anyo ng salām ay:
“السلام عليكم”
Kaya wasto ang ṣalāh kung ito ang sinabi ng nagdarasal, kahit hindi niya mabigkas ang hāʾ sa karagdagang bahagi:
“ورحمة الله”
Binanggit ng Kuwaiti Fiqh Encyclopedia na ayon sa Shāfiʿī at Hanbalī, ang pinakamababang sapat ay “السلام عليكم”, habang ang kumpletong anyo ay “السلام عليكم ورحمة الله”. Binanggit din nito na ayon sa Hanafī, sapat ang “السلام”, samantalang ang kumpletong anyo ay Sunnah. Tingnan: Al-Mawsūʿah al-Fiqhiyyah al-Kuwaytiyyah (11/315).
Samakatuwid, ang hindi malinaw na pagbigkas ng hāʾ sa karagdagang bahaging ito ay hindi nangangahulugang walang bisa ang ṣalāh, lalo na kung ang hāʾ ay tunay na nabigkas ngunit mahina lamang.
Ang hāʾ na mahina ngunit tunay na nabigkas ay itinuturing na nabigkas at hindi katulad ng hāʾ na tuluyang inalis.
Ang pag-aalis nito sa karaniwang pananalita ay may mga detalyeng nabanggit sa itaas, samantalang ayon sa fatwa ay hindi ito sapat sa mga obligadong dhikr. Tungkol naman sa salām sa pagtatapos ng ṣalāh, wasto ang ṣalāh ayon sa nakararami sa pagsasabi ng “السلام عليكم.”
Gayunpaman, dapat pagsikapang bigkasin nang buo ang Pangalan ni Allah, nang walang labis na pagpapahirap sa sarili.
At si Allah ang higit na nakaaalam.