Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y sumakanya ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah sa Kanyang Sugo.
Ang pangkalahatang tuntunin tungkol sa isang taong nagpahayag ng dalawang patotoo ng pananampalataya (Shahadah), nagpapakita ng mga panlabas na palatandaan ng Islam, nagsasagawa ng mga haligi nito, at lumaki sa isang lipunang Muslim ay na siya ay itinuturing na Muslim sa mundong ito. Ang mga panlabas na batas ng Islam ay naaangkop sa kanya, at hindi pinahihintulutan na hatulan siyang kafir dahil lamang sa hindi niya alam ang mga detalyadong usapin ng Tawhid o dahil hindi niya alam ang teknikal na mga kondisyon ng pahayag na "Walang Diyos na Karapat-dapat Sambahin Maliban kay Allah." Ang mga paghatol sa mundong ito ay nakabatay sa kung ano ang nakikita sa panlabas, samantalang ang nasa puso ay si Allah lamang ang nakaaalam.
Malinaw na ipinakikita ng mga tekstong Islamiko na ang sinumang hayagang nagpapakita ng Islam ay pinangangalagaan ang kanyang buhay at ari-arian. Ito ay pinatutunayan ng mga hadith tungkol sa pagbigkas ng Shahadah, pagsasagawa ng Salah, at pagpapakita ng mga ritwal ng Islam. Dahil dito, ipinagbawal ng Propeta ﷺ ang paghatol sa nilalaman ng puso ng tao. Nang mapatay ni Usamah ibn Zayd (kalugdan siya ni Allah) ang isang lalaki matapos itong magpahayag ng Shahadah, sinabi sa kanya ng Propeta ﷺ:
"Binuksan mo ba ang kanyang puso?"
At sinabi rin niya:
"Hindi ako inutusang siyasatin ang mga puso ng mga tao."
Gayunman, ang pagiging itinuturing na Muslim sa panlabas ay hindi nangangahulugang taglay na ng isang tao ang ganap na pananampalataya sa kanyang kalooban. Ang ganap na pananampalatayang magbibigay ng pakinabang sa Kabilang-Buhay ay nangangailangan ng pag-unawa sa kahulugan ng dalawang patotoo ng pananampalataya, paniniwala sa kanilang ipinahihiwatig, at pagsasabuhay ng kanilang mga hinihingi sa pamamagitan ng tapat na pagsamba kay Allah lamang, pagsunod sa Kanyang Sugo ﷺ, at pagpapasakop sa Kanyang batas. Ang basta pagbigkas lamang ng Shahadah nang hindi inuunawa ang kahulugan nito at hindi ito isinasabuhay ay hindi makikinabang ang isang tao.
Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na ang bawat Muslim ay kailangang isaulo ang teknikal na pormulasyon ng mga kondisyon ng "Walang Diyos na Karapat-dapat Sambahin Maliban kay Allah" o malaman ang mga pagkakahating binanggit ng mga iskolar. Ang tunay na hinihingi ay maisabuhay ang kahulugan ng mga kondisyong ito sa paniniwala at sa gawa. Kaya maraming karaniwang Muslim ang maaaring hindi alam ang bilang o mga pangalan ng mga kondisyong ito, ngunit tunay silang naniniwala kay Allah at sa Kanyang Sugo, minamahal nila ang dalawa, at sumusunod sa mga kautusan ng Islam. Dahil dito, natutupad nila ang diwa ng mga kondisyong ito kahit hindi nila alam ang kanilang mga pangalan o teknikal na paliwanag.
Dahil dito, itinakda ng mga iskolar ng Ahl as-Sunnah na ang mga karaniwang Muslim na isinilang sa Islam at nananatiling sumusunod sa mga aral nito ay taglay ang pundasyon ng pananampalataya. Ang kanilang pananampalataya ay lumalago sa kaalaman at katiyakan habang patuloy nilang pinag-aaralan at isinasabuhay ang kanilang relihiyon. Kaya naman hindi pinahihintulutang magmadaling hatulan silang kafir dahil lamang sa kanilang kakulangan ng kaalaman sa ilang masalimuot na usapin ng Aqidah, hangga't wala silang nagagawang sumasalungat sa pinakapundasyon ng Islam.
Sa kabuuan, ang sinumang nagpahayag ng dalawang patotoo ng pananampalataya, nagsasagawa ng mga panlabas na ritwal ng Islam, at lumaki sa mga Muslim ay hinahatulang Muslim sa panlabas. Ang kanyang kakulangan ng kaalaman tungkol sa mga detalye ng mga kondisyon ng salita ng Tawhid ay hindi nakapipinsala sa kanya, hangga't naniniwala siya sa kahulugan nito, sumusunod sa mga hinihingi nito, at nagsisikap na matutuhan at isabuhay ang kanyang relihiyon. Tungkol naman sa tunay na kalagayan ng pananampalataya sa puso, ito ay nasa kaalaman at paghatol lamang ni Allah, ang Kataas-taasan.
At si Allah ang Higit na Nakaaalam.