Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanyang Sugo. Pagkatapos nito:
Si Allah lamang ang Tagapagpagaling. Ang Qur’an ay Kanyang Salita, Kaluwalhatian sa Kanya, at inilarawan ito ni Allah bilang isang kagalingan. Ang ibig sabihin nito ay ginawa ni Allah ang Qur’an bilang isang lehitimong paraan ng pagpapagaling, hindi na ang Qur’an ay nakapagpapagaling nang mag-isa at hiwalay sa kalooban ni Allah. Kaya ang tamang paniniwala ay pinagsasama ang paniniwalang ang Qur’an ay tunay na kagalingan at ang paniniwalang ang paggaling ay nangyayari lamang sa pahintulot ni Allah, ang Kataas-taasan.
Sinabi ni Ibrahim, sumakanya ang kapayapaan:
﴿وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ﴾
“At kapag ako ay nagkasakit, Siya ang nagpapagaling sa akin.”
[Ash-Shu‘ara: 80]
Sinabi rin ni Allah:
﴿وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ وَإِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ﴾
“At kung padapuan ka ni Allah ng isang kapinsalaan, walang makapag-aalis nito maliban sa Kanya; at kung padapuan ka Niya ng kabutihan, tunay na Siya ay Makapangyarihan sa lahat ng bagay.”
[Al-An‘am: 17]
Ang Propeta ﷺ ay nananalangin para sa maysakit na nagsasabi:
“Alisin Mo ang karamdaman, O Panginoon ng sangkatauhan. Pagalingin Mo, sapagkat Ikaw ang Tagapagpagaling. Walang kagalingan maliban sa Iyong kagalingan, isang kagalingang walang iniiwang karamdaman.”
Isinalaysay nina al-Bukhari at Muslim.
Ipinakikita ng mga tekstong ito na ang tunay na paggaling ay nagmumula lamang kay Allah.
Kasabay nito, inilarawan ni Allah ang Qur’an bilang kagalingan. Sinabi Niya:
﴿يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ﴾
“O sangkatauhan! Dumating sa inyo ang isang pangaral mula sa inyong Panginoon, isang kagalingan para sa nasa mga dibdib, at patnubay at awa para sa mga mananampalataya.”
[Yunus: 57]
At sinabi Niya:
﴿وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ﴾
“At ibinababa Namin mula sa Qur’an ang siyang kagalingan at awa para sa mga mananampalataya.”
[Al-Isra: 82]
At sinabi Niya:
﴿قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ﴾
“Sabihin: Para sa mga sumasampalataya, ito ay patnubay at kagalingan.”
[Fussilat: 44]
Kaya tama na sabihin: “Ang Qur’an ay kagalingan,” sapagkat si Allah mismo ang naglarawan dito nang gayon.
Ang Qur’an ay ang hindi nilikhang Salita ni Allah, at ang Salita ni Allah ay isa sa Kanyang mga katangian. Ngunit ang isang katangian ay hindi isang hiwalay na diyos na malaya kay Allah na kumikilos, nagbibigay, o pumipigil nang mag-isa.
Kaya kapag sinabi nating “Ang Qur’an ay nagpapagaling,” ang ibig sabihin ay ginawa ni Allah ang Kanyang Salita bilang isang paraan ng pagpapagaling, at Siya, Kaluwalhatian sa Kanya, ang nagpapagaling sa pamamagitan nito sa sinumang Kanyang nais.
Kaya walang salungatan sa pagitan ng pagsasabing:
“Ang Qur’an ay kagalingan,”
at:
“Si Allah lamang ang Tagapagpagaling.”
Gayundin, ang gamot ay maaaring maging isang paraan ng paggaling, ngunit si Allah ang lumilikha ng epekto ng gamot at ng paggaling. Ang Qur’an ay isang lehitimong paraan na ang pakinabang at epekto nito, sa pahintulot ni Allah, ay pinagtibay ng Kapahayagan.
Ang mga paraang nagdudulot ng pakinabang ay maaaring itinakda ng Shari‘ah o pisikal.
Ang gamot na napatunayang kapaki-pakinabang sa pamamagitan ng karanasan at medisina ay isang pisikal na paraan. Samantalang ang pagbigkas ng Qur’an at ang ruqyah gamit ang Al-Fatihah at mga katulad nito ay mga paraang itinakda ng Shari‘ah na ang pakinabang ay pinagtibay ng Kapahayagan.
Binanggit ni Shaykh Ibn ‘Uthaymin na ang pagbigkas ng Al-Fatihah ay isang lehitimong paraan ng pagpapagaling, samantalang ang mga kilalang gamot ay pisikal o itinakdang mga paraan.
Sa parehong kalagayan, ang paraan ay hindi nakagagawa ng epekto nang mag-isa. Sa halip, si Allah, Kaluwalhatian sa Kanya, ang lumikha sa paraan at lumikha sa epekto nito.
Kapag binibigkas ang Al-Fatihah o ibang bahagi ng Qur’an para sa isang maysakit, naniniwala ang Muslim sa tatlong bagay:
Dahil dito, binanggit ng mga iskolar kabilang sa mga kondisyon ng lehitimong ruqyah na ang nagsasagawa ng ruqyah at ang maysakit ay dapat maniwala na ang ruqyah ay hindi nakagagawa ng epekto nang mag-isa at malaya; sa halip, ang paggaling ay nangyayari sa pahintulot ni Allah, ang Kataas-taasan.
Ang simpleng pagpasok sa isip ng isang Muslim ng isang tanong o suliranin tungkol sa paniniwala ay hindi nag-aalis sa kanya sa Islam at hindi nangangahulugang sira ang kanyang pananampalataya, lalo na kung nagtatanong siya dahil nais niyang malaman ang tamang sagot at maalis ang kalituhan.
Kapag hindi alam ng isang tao ang sagot, nararapat siyang bumalik sa Qur’an, Sunnah, at mga taong may kaalaman, at huwag ibatay ang kanyang paniniwala sa mga pansamantalang kaisipan o posibilidad lamang.
Ang pagtatanong upang matuto at makarating sa tamang pagkaunawa ay naiiba sa paniniwala sa isang maling kahulugan at pagpupumilit dito matapos malaman ang katotohanan.
Ang Qur’an ay tunay na kagalingan gaya ng paglalarawan dito ni Allah, ngunit hindi ito nakapagpapagaling nang malaya kay Allah. Sa halip, ginawa ito ni Allah na isang lehitimong paraan ng pagpapagaling, at si Allah lamang ang Tagapagpagaling.
Ang mas tumpak na pahayag ay:
“Ang Qur’an ay kagalingan, at nagpapagaling si Allah sa pamamagitan nito sa sinumang Kanyang nais. Walang paggaling maliban sa Kanyang pahintulot, Kaluwalhatian sa Kanya.”
Walang masama sa pagtatanong tungkol sa ganitong mga usapin ng paniniwala upang matuto at makarating sa tamang paniniwala.
At si Allah ang higit na nakaaalam.