Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya nawa ang Sugo ng Allah. Pagkatapos nito:
Ang Banal na Pangalang “Allah” ay ang natatangi at pantanging Pangalan ng Tanging tunay na karapat-dapat sambahin. Ito ang pinakanatatangi at pinakadakila sa mga Pangalan ng Allah. Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar kung ito ba ay hinango mula sa ibang salita o isang orihinal na pantanging Pangalan na hindi hinango. Tungkol naman sa pag-aalis ng alif sa pagsulat nito, ito ay may kaugnayan sa ortograpiyang Arabic at sa minanang paraan ng pagsulat, at hindi nangangahulugang walang alif sa pagbigkas nito.
Ang “Allah” ay ang Pangalan ng Tanging tunay na karapat-dapat sambahin, at ito ay natatangi para sa Allah. Sa tunay nitong kahulugan, hindi ito ginagamit para sa sinuman maliban sa Kanya.
Ayon sa mga nagsasabing hinango ang Pangalan, ang kahulugan nito ay bumabalik sa al-ilah, ang sinasamba at karapat-dapat sambahin. Kaya Siya ang al-ma’luh, ibig sabihin, ang sinasamba, minamahal at dinadakila, at ang karapat-dapat sa lahat ng kahulugan ng pagiging ganap.
Dahil dito, ang Pangalang “Allah” ay sumasaklaw sa mga kahulugan ng Pinakamagagandang Pangalan at Pinakamataas na mga Katangian. Ang Allah ay Ar-Rahman, Ar-Rahim, Al-Malik, Al-Quddus, Al-‘Alim, Al-Hakim, As-Sami‘, Al-Basir, at nagtataglay ng lahat ng iba pang Katangian ng pagiging ganap.
Ipinaliwanag ni As-Sa‘di — kaawaan nawa siya ng Allah — na ang Pangalang Allah ay tumutukoy sa Sinasamba, na nagtataglay ng pagka-Diyos at ng karapatang sambahin ng lahat ng nilikha dahil sa Kanyang mga Katangian ng pagiging ganap. Siya lamang ang karapat-dapat sambahin, purihin, pasalamatan at dakilain.
Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol dito, at may dalawang kilalang opinyon:
Unang opinyon: Ang Banal na Pangalan ay hindi hinango.
Ibig sabihin, ito ay itinakda mula pa sa simula bilang pantanging Pangalan ng Panginoon ng mga daigdig at hindi kinuha mula sa ibang salita.
Ayon sa pananaw na ito, ang alif at lam ay bahagi ng orihinal na kayarian ng salita, at hindi nangangahulugang ang “al-” ay simpleng definite article lamang na idinagdag sa ibang salita.
Ang pananaw na ito ay iniulat mula sa ilang dakilang Imam ng wikang Arabic at kaalaman, kabilang sina Al-Khalil at Sibawayh, at pinili rin ito ni Fakhr ad-Din ar-Razi.
Kabilang sa mga argumento ng mga may ganitong pananaw ay ang Pangalang “Allah” ay natatangi lamang sa Kanya, samantalang ang mga hinangong pangalan ay karaniwang nagbabahagi ng kanilang pangunahing kahulugan sa higit sa isang tinutukoy.
Isang pangkat naman ng mga iskolar ang nagsabing hinango ang Banal na Pangalan, ngunit nagkaroon sila ng pagkakaiba tungkol sa salitang pinagmulan nito.
Kabilang sa mga pinakakilalang pananaw ay:
Ang kahulugang pinakamalapit sa konsepto ng pagka-Diyos ay yaong nauugnay sa pagsamba at debosyon, sapagkat ang “ilah” ay ang sinasamba, at ang Allah ang tunay na Diyos na Siya lamang ang karapat-dapat sambahin.
Kabilang sa mga talatang ginagamit bilang suporta ng mga nagsasabing hinango ang Pangalan ay ang sinabi ng Allah:
“At Siya ang Allah sa mga kalangitan at sa lupa.”
[Al-An‘am 6:3]
At sinabi Niya:
“At Siya ang Diyos sa langit at Diyos sa lupa.”
[Az-Zukhruf 43:84]
Ibig sabihin, Siya ang Sinasamba sa mga kalangitan at ang Sinasamba sa lupa.
Isa sa pinakakilalang paliwanag sa morpolohiya ay ang orihinal na anyo ng salita ay “al-ilah”, at pagkatapos ay nagkaroon ng pag-aalis at pagbabago sa pagbigkas hanggang sa naging “Allah.”
Ayon sa pananaw na ito, inalis ang hamzah at pinagsama ang dalawang lam, kaya naging:
Al-Ilah → Allah
Nagbanggit ang mga iskolar ng wikang Arabic ng iba’t ibang paliwanag tungkol sa derivation at pagbabagong ito sa salita. Kaya hindi nararapat na igiit nang tiyak ang iisang detalyadong paliwanag sa morpolohiya dahil sa matagal nang pagkakaiba ng pananaw sa mga dakilang iskolar ng wika.
Maaaring itanong: kung may binibigkas na alif pagkatapos ng lam, bakit isinusulat ang salita nang ganito:
الله
at hindi sa paraang tahasang nagpapakita ng alif ayon sa pagbigkas?
Ang sagot ay ang ortograpikong anyo ng salita ay sumusunod sa minanang tradisyon ng pagsulat sa Arabic, kung saan inaalis sa pagsulat ang alif pagkatapos ng lam sa Banal na Pangalan, gaya ng naging nakasanayan sa pagkakasulat ng mga kopya ng Qur’an at sa wikang Arabic.
Nagbanggit ang mga iskolar ng wika at tafsir ng iba’t ibang paliwanag sa pag-aalis na ito. Kabilang dito ang pananaw na inalis ang alif sa pagsulat upang maiba ang Banal na Pangalan sa ilang ibang salita, at may iba pang paliwanag na nabanggit.
Ang mahalaga ay ang pag-aalis ng alif sa pagsulat ay hindi nangangahulugang inaalis ito sa pagbigkas. Ang salita ay binibigkas na:
Allah
na may kilalang mahabang tunog pagkatapos ng lam. Kaya hindi maaaring gawing katibayan ang pagkakasulat upang sabihing walang tunog na alif sa salita.
Ang pagkakasulat ng Qur’an ay mayroon ding mga natatanging tuntunin na kilala bilang rasm ‘Uthmani, kaya hindi kinakailangang tumugma nang titik-sa-titik ang pagkakasulat sa modernong ortograpiya o sa pagbigkas sa lahat ng pagkakataon.
Ang usaping ito ay kaugnay ng pagkakaiba ng pananaw tungkol sa pinagmulan ng salita.
Ayon sa pananaw na ang “Allah” ay hinango mula sa “al-ilah”, ang usapan tungkol sa “al-” ay may kaugnayan sa orihinal na anyo ng salita at sa pag-aalis at pagsasanib na naganap dito.
Ngunit ayon sa pananaw na ang Banal na Pangalan ay isang orihinal at hindi hinangong pantanging Pangalan, hindi tamang ituring lamang ito bilang karaniwang salita na dinagdagan ng definite article na “al-”, gaya ng “al-qamar” (ang buwan) at “al-kitab” (ang aklat).
Kaya ang pagsasabing “ang Allah ay katulad lamang ng al-qamar at al-kitab, na dinagdagan lamang ng definite article na al-” ay isang hindi tumpak na pagpapasimple sa usapin, sapagkat ang Banal na Pangalan ay may natatanging katangiang pangwika at panrelihiyon, at nagkaroon mismo ng pagkakaiba ang mga iskolar tungkol sa pinagmulan at kayarian nito.
Ang “Allah” ay ang pantanging Pangalan ng Tanging tunay na karapat-dapat sambahin. Ito ang pinakadakila sa Kanyang mga Pangalan at ang pinakakomprehensibo sa mga kahulugan ng pagiging ganap. Nagkaroon ng pagkakaiba ang mga iskolar kung ito ba ay hinango o hindi hinango.
Ayon sa pananaw na ito ay hinango, isa sa pinakakilalang opinyon ay nagmula ito sa “al-ilah”, ibig sabihin, “ang Sinasamba,” bagama’t may iba pang pananaw tungkol sa pinagmulan ng derivation nito.
Tungkol naman sa alif na inaalis sa pagsulat, ito ay bahagi ng minanang tradisyon ng ortograpiyang Arabic at ng pagkakasulat ng Qur’an. Hindi ito nangangahulugang wala ang alif sa pagbigkas; ang salitang “Allah” ay binibigkas na may kilalang mahabang tunog.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.