Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasaatas ng Sugo ni Allah.
Sinabi ni Allah تعالى:
“At Siya ang Tagapaghari sa ibabaw ng Kanyang mga alipin, at Siya ang Maalam, ang Lubos na Nakababatid.” [Al-An‘ām 6:18]
At sinabi Niya:
“Sabihin: Si Allah ang Tagalikha ng lahat ng bagay, at Siya ang Nag-iisa, ang Tagapaghari.” [Ar-Ra‘d 13:16]
At sinabi Niya:
“Sabihin: Ako ay isa lamang na tagapagbabala, at walang diyos maliban kay Allah, ang Nag-iisa, ang Tagapaghari.” [Ṣād 38:65]
Ang “Al-Qahhār” ay isang mas pinaigting na anyo ng “Al-Qāhir.” Ang kahulugan nito ay Siya ang Lumalampas at Naghahari sa lahat ng bagay, nangangasiwa at nagtatakda sa mga ito ayon sa Kanyang nais. Walang makagagapi sa Kanya at walang makatatakas sa Kanyang kapangyarihan.
Ipinaliwanag ni Imam At-Tabari, nawa’y kaawaan siya ni Allah, na ang “Al-Qahhār” ay ang Isa na sumusupil sa lahat ng bagay, nangingibabaw sa mga ito at pinamamahalaan ang mga ito ayon sa Kanyang kalooban. Binibigyan Niya ng buhay ang sinumang nais Niya at kumukuha ng buhay ng sinumang nais Niya; walang makagagapi o makasusupil sa Kanya.
Samakatuwid, si Allah ang nangingibabaw sa lahat ng Kanyang nilikha. Ang lahat ng nilalang ay nasa ilalim ng Kanyang kapangyarihan at awtoridad, at walang sinuman ang maaaring lumabas sa Kanyang kalooban at pagtatakda.
Kaya malinaw ang ugnayan ng pagsupil at Tawhid: Ang Siyang sumusupil sa lahat ng nilalang at hindi kailanman nasusupil ay ang Nag-iisang walang katambal.
Ipinaliwanag ni Al-Bayhaqi na ang “Al-Qahhār” ay ang Tagapagsupil sa pinakaganap na kahulugan, at Siya ang Makapangyarihan na sumusupil sa mga nilalang ayon sa Kanyang nais.
Sinabi ni Al-Halimi: Siya ang sumusupil at hindi kailanman maaaring mapasupil.
Sinabi ni Al-Khattabi: Siya ang sumupil sa mga mapaniil na tao mula sa Kanyang nilikha sa pamamagitan ng kaparusahan, at sumupil sa lahat ng nilalang sa pamamagitan ng kamatayan.
Ipinaliwanag ni Ibn Manzur na sinupil ni Allah ang Kanyang nilikha sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan at awtoridad at pinamahalaan sila ayon sa Kanyang nais, kusang-loob man o hindi; ang “Al-Qahhār” ay isang pinaigting na anyo.
Mali na unawain ang pangalang Al-Qāhir na para bang ang Allah ay sumusupil lamang sa mga mapang-api, mapagmataas, o naligaw.
Ang pagsupil ni Allah ay mas malawak kaysa rito. Siya ang Tagapagsupil ng lahat ng Kanyang nilikha: ang sumusunod sa Kanya at ang sumusuway sa Kanya, ang mga mananampalataya at mga hindi naniniwala, sapagkat lahat sila ay nasa ilalim ng Kanyang kapangyarihan at awtoridad.
Sinabi ni Allah تعالى:
“At Siya ang Tagapagsupil sa ibabaw ng Kanyang mga alipin.”
Ipinaliwanag ni Imam At-Tabari na nangangahulugan ito na si Allah ay nangingibabaw sa Kanyang mga alipin, nagpapasailalim sa kanila at nakahihigit sa kanila sa pamamagitan ng Kanyang pagsupil, pamamahala at paglikha sa kanila.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim na ang Al-Qahhār ay kinakailangang Nag-iisa, at ang pagsupil at pagkakaisa ay magkaugnay. Ang paghahari, kapangyarihan, lakas at kadakilaan ay kay Allah lamang, ang Nag-iisa, ang Tagapagsupil, samantalang ang lahat maliban sa Kanya ay nilikha at nasa ilalim ng Kanyang kapangyarihan.
Sinabi ni As-Sa‘di:
Ang bawat nilalang ay may nasa itaas niya na nilalang na nangingibabaw sa kanya; at higit pa sa tagapangingibabaw na iyon ay may isa pang nangingibabaw, hanggang sa ang lahat ng pagsupil ay humantong sa Nag-iisa, ang Tagapagsupil.
Kaya ang pagsupil ni Allah ay bahagi ng ganap na pagiging Hari at Awtoridad Niya. Hindi ito nangangahulugang paghihiganti o pagpaparusa sa lahat ng pagkakataon.
Hindi.
Hindi lahat ng nangyayari sa isang tao—karamdaman, kahirapan, kamatayan o pagsubok—ay patunay na siya ay pinaparusahan dahil sa kasamaan o pagkaligaw.
Ang pagsubok ay maaaring kaparusahan sa ilang pagkakataon, ngunit maaari rin itong maging pagsubok, paraan upang itaas ang antas ng isang tao, at kabayaran o paglilinis sa mga kasalanan.
Kaya hindi tama na sabihin tungkol sa bawat taong nagkasakit o naghihirap na siya ay dumanas nito dahil siya ay mapang-api, mapagmataas o naligaw.
Mas malinaw ito kapag tungkol sa mga bata. Ang pagkakasakit o paghihirap ng isang bata ay hindi nangangahulugang nakagawa siya ng kasalanang karapat-dapat sa kaparusahan. Ito ay nangyayari ayon sa pagtatakda at karunungan ni Allah sa Kanyang nilikha.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Hindi Siya tinatanong tungkol sa Kanyang ginagawa, ngunit sila ay tatanungin.” [Al-Anbiyā’ 21:23]
Ipinaliwanag ni Ibn Taymiyyah na ang mga gawa ni Allah ay hindi lamang bunga ng kapangyarihan at pagsupil, kundi nagmumula sa ganap na kaalaman, kapangyarihan, awa at karunungan.
Mahalagang malaman na ang pagsubok ay hindi kinakailangang nangangahulugan ng kahihiyan o paghihiganti.
Maaaring subukin ni Allah ang Kanyang alipin sa pamamagitan ng karamdaman upang itaas ang kanyang antas. Maaari Niya siyang subukin sa kahirapan dahil sa isang karunungang Siya lamang ang nakaaalam, at ang pagsubok ay maaaring maging dahilan ng kapatawaran sa mga kasalanan at pagdami ng gantimpala.
Tinanong ang Propeta صلى الله عليه وسلم:
“Sino sa mga tao ang pinakamabigat na sinusubok?”
Sumagot siya:
“Ang mga propeta, pagkatapos ay ang mga pinakamalapit sa kanila sa kabutihan...”
Ang isang tao ay sinusubok ayon sa kanyang pananampalataya... Patuloy ang pagsubok sa alipin hanggang sa lumakad siya sa lupa na wala nang kasalanan.
Isinalaysay ito ni At-Tirmidhi at pinatotohanang tunay ni Al-Albani.
Sa isa pang hadith, sinabi niya صلى الله عليه وسلم:
“Ang mga propeta, pagkatapos ay ang mga matutuwid.”
Ipinakikita nito na ang tindi ng pagsubok ay hindi patunay na masama ang kalagayan ng isang tao, sapagkat ang mga propeta at matutuwid ay kabilang sa mga pinakamabigat na sinubok.
Walang anumang salungatan sa pagitan ng pagiging Nag-iisa at Tagapagsupil ni Allah at ng pagiging Maalalahanin, Maawain, Pinakamaawain sa lahat ng maawain, Marunong, Mabait at Mapagpatawad Niya.
Siya ay Makapangyarihan at nangingibabaw sa lahat ng Kanyang nilikha, ngunit Siya rin ay Mapagparaya at hindi nagmamadali sa pagpaparusa. Binibigyan Niya ng panahon ang Kanyang mga alipin at binubuksan para sa kanila ang mga pintuan ng pagsisisi at kapatawaran.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Ipabatid mo sa Aking mga alipin na Ako ang Mapagpatawad, ang Maawain; at ang Aking kaparusahan ay isang masakit na kaparusahan.” [Al-Ḥijr 15:49-50]
Pinagsama Niya rito ang kapatawaran at awa sa pagbanggit ng kaparusahan upang ang alipin ay manatili sa pagitan ng takot at pag-asa.
Ipinaliwanag ni As-Sa‘di na ang pagkaalam sa ganap na awa at kapatawaran ni Allah ay nagtutulak sa alipin na hanapin ang Kanyang awa at magsisi sa mga kasalanan, samantalang ang pagkaalam sa tindi ng Kanyang kaparusahan ay pumipigil sa kanya na magpatuloy sa pagsuway.
Ito ay bahagi ng pagiging ganap ng mga katangian ni Allah. Ang Kanyang pagsupil ay hindi pagsupil ng isang walang kakayahan o kumikilos nang walang karunungan, at ang Kanyang awa ay hindi awa dahil sa kahinaan o kawalan ng kakayahan. Siya ang Makapangyarihang Tagapagsupil, ang Maawain at Mapagmahal, ang Marunong sa Kanyang mga gawa at pagtatakda.
Ang mga pangalang “Al-Qāhir” at “Al-Qahhār” ay nagpapahiwatig ng ganap na paghahari, kapangyarihan at pangingibabaw ni Allah sa lahat ng Kanyang nilikha. Hindi Siya maaaring daigin o mapasailalim, at ang lahat ng nilalang ay nasa ilalim ng Kanyang pagmamay-ari at pamamahala.
Ang pagsupil ni Allah ay hindi nangangahulugang ang bawat taong nagkasakit, naghirap o namatay ay pinarusahan dahil sa kanyang kasamaan o pagkaligaw. Ang pagsubok ay maaaring dahil sa isang karunungan, maaaring paglilinis sa mga kasalanan o pagtaas ng antas, at maaari rin itong mangyari sa isang taong hindi naman karapat-dapat sa kaparusahan, gaya ng isang bata.
Wala ring salungatan sa pagitan ng pagsupil ni Allah at ng Kanyang awa. Siya ay ang Nag-iisa, ang Tagapagsupil, at kasabay nito Siya ay ang Maawain, ang Mahabagin, ang Pinakamaawain sa lahat ng maawain, ang Marunong at ang Lubos na Nakababatid.
At si Allah ang higit na nakaaalam.