Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakamay ng Sugo ni Allah.
Walang masama sa pagtawag sa Propeta Muhammad ﷺ na “aming ginoong Muhammad”, sapagkat siya ang pinuno ng mga anak ni Adan at ang pinuno ng mga lingkod ni Allah at ng mga sugo.
Naiulat nang mapagkakatiwalaan na sinabi niya ﷺ:
“Ako ang pinuno ng mga anak ni Adan, at hindi ko ito ipinagmamalaki.”
Kaya walang masama para sa isang Muslim na magsabi: “Aming Ginoong Muhammad ﷺ”, o: “O Allah, ipagkaloob Mo ang Iyong pagpapala at kapayapaan sa aming ginoong Muhammad”, sapagkat siya ﷺ ang pinuno at tagapamuno ng mga nilalang at minamahal na kaibigan ng Pinakamaawain.
Tungkol naman sa naiulat na hindi niya nagustuhan ang paggamit ng ganitong pananalita noong siya ay nabubuhay pa ﷺ, ito ay upang isara ang mga daang maaaring humantong sa labis na pagpaparangal sa kanya. Nang sabihin ng ilang tao sa kanya: “Ikaw ang aming ginoo,” sinabi niya:
“Ang Ginoo ay si Allah, Mapagpala at Kataas-taas.”
Nangangamba ang Propeta ﷺ na lumampas ang mga tao sa tamang hangganan sa kanyang pagpupuri at pagdakila.
Pagkatapos ng kanyang pagpanaw ﷺ, at matapos mapagtibay na siya ay pinuno ng mga anak ni Adan, walang masama sa pagsasabi ng: “Aming Ginoong Muhammad ﷺ.”
Para naman sa ibang mga tao, higit na mainam na huwag tawagin ang isang tao ng “O aming ginoo”, sapagkat ang pag-iwas dito ay higit na malayo sa mga dahilan ng pagmamataas at pagmamalabis, at sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang Ginoo ay si Allah, Mapagpala at Kataas-taas.”
Gayunpaman, maaaring ilarawan ang isang tao bilang “ginoo ng kanyang mga kababayan” o pinuno ng kanyang grupo kung ang ibig sabihin ay siya ang kanilang pinuno, nangunguna sa kanila, o may kinikilalang mataas na katayuan sa kanilang hanay.
May mga halimbawa nito sa Sunnah. Sinabi ng Propeta ﷺ tungkol kay Al-Hasan, kalugdan nawa siya ni Allah:
“Tunay na ang anak kong ito ay isang pinuno.”
Sinabi rin niya ﷺ:
“Sino ang pinuno ng tribo ni ganito?”
At nang dumating si Sa'd ibn Mu'adh, kalugdan nawa siya ni Allah, upang humatol tungkol sa Banu Qurayzah, sinabi ng Propeta ﷺ sa mga Sahabah:
“Tumayo kayo para sa inyong pinuno.”
Ang ganitong paggamit ay pinahihintulutan dahil ang tinutukoy ay pamumuno, katayuan, o kabutihan, at hindi labis na pagpaparangal sa isang tao.
Kaya higit na mainam, kapag nakikipag-usap sa mga tao, na sabihin ang “aming kapatid”, “O Abu ganito”, o mga katulad na pananalita.
Ngunit kung sasabihin: “Si ganito ang pinuno ng kanyang mga kababayan,” o “Sino ang pinuno ng tribo ni ganito?”, walang masama rito kung ang ibig sabihin ay pamumuno, pagiging nangunguna, o isang kinikilalang katayuan.
Gayundin, kung ang salitang “ginoo” ay ginamit para sa isang tao dahil sa kanyang kabutihan, kaalaman, pagsasaayos, pagkabukas-palad at mabuting asal, walang masama rito, hangga't walang pangamba na ang papuring ito ay magtulak sa kanya sa pagmamataas o paghanga sa sarili. Kung may ganoong pangamba, dapat itong iwasan.
Hindi kinakailangang ang taong tinatawag na “pinuno ng tribo ni ganito” ay isang taong matuwid. Kung siya ay masama o mapagkunwari, maaari pa rin siyang maging pinuno ng kanyang mga kababayan sa usapin ng pamumuno, at maaaring sabihin ang “pinuno ng tribo ni ganito” sa ganitong kahulugan, nang hindi ito nangangahulugang papuri sa kanyang relihiyon o pagiging matuwid.
Tungkol naman sa pagbibigay sa mga tao ng ilang pangalan na kabilang sa mga Pangalan ni Allah, hindi pare-pareho ang hatol sa lahat ng mga ito.
May ilang Pangalan ni Allah na tanging para sa Kanya, kaya hindi maaaring gamitin ang mga ito para sa mga nilalang, tulad ng:
Allah.
Ar-Rahman (ang Pinakamaawain).
Al-Khallaq (ang Kataas-taasang Tagapaglikha).
Ar-Razzaq (ang Tagapagkaloob).
Panginoon ng mga daigdig.
At anumang pangalan o katangiang tanging kay Allah lamang.
Kaya hindi dapat tawagin ang isang tao na “Allah,” “Ar-Rahman,” “Al-Khallaq,” o “Ar-Razzaq,” o anumang pangalan na tanging kay Allah lamang, Kaluwalhatian at Kataas-taasan Siya.
Samantala, ang mga pangalang maaaring gamitin para kay Allah at sa ilan sa Kanyang mga nilalang ay maaaring ibigay sa isang tao kung ang kahulugang tinutukoy ay angkop sa isang nilalang.
Kabilang dito ang Aziz, Basir, at Hakim, at iba pang katulad nito.
Sinabi ni Allah:
“Pagkatapos ay ginawa Namin siyang nakakarinig at nakakakita.” [Al-Insan 76:2]
At sinabi Niya:
“At sinabi ng asawa ng Al-Aziz...” [Yusuf 12:51]
Inilarawan ni Allah ang ilan sa Kanyang mga nilalang gamit ang mga katangian at salita na may parehong pangunahing anyo ng mga salitang ginagamit sa paglalarawan sa Kanya. Ngunit ang anumang iniuugnay kay Allah ay ganap at walang hanggan, samantalang ang taglay ng nilalang ay limitado at naaayon sa kanyang kalikasan.
Kaya maaaring sabihin: “Si ganito ay iginagalang ng kanyang mga kababayan,” “Si ganito ay mahusay umunawa sa mga bagay,” o “Si ganito ay marunong,” kapag ang kahulugan ay angkop sa tao.
Ang nilalang ay may limitadong bahagi lamang ng mga kahulugang ito, samantalang si Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan Siya, ay nagtataglay ng ganap na kasakdalan sa mga ito, sa paraang hindi katulad ng kasakdalan ng mga nilalang.
Maaaring sabihin ang “aming ginoong Muhammad ﷺ”, sapagkat siya ang pinuno ng mga anak ni Adan at ng mga sugo.
Tungkol naman sa pagtawag sa ibang tao bukod sa Propeta ﷺ ng “O aming ginoo,” higit na mainam na iwasan ito. Ngunit maaaring sabihin ang “pinuno ng tribo ni ganito” o “pinuno ng kanyang mga kababayan” kapag ang ibig sabihin ay pamumuno, pagiging nangunguna, o kinikilalang katayuan.
Hindi lahat ng Pangalan ni Allah ay pare-pareho. Ang mga pangalang tanging kay Allah lamang ay hindi dapat gamitin para sa mga nilalang, tulad ng Allah, Ar-Rahman, Al-Khallaq, at Ar-Razzaq. Samantala, ang mga pangalang ang pangunahing kahulugan ay maaaring gamitin para sa Tagapaglikha at sa nilalang, tulad ng Aziz, Basir, at Hakim, ay maaaring gamitin para sa isang nilalang ayon sa kahulugang angkop sa kanya.
At si Allah ang higit na nakaaalam.