Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang paniniwala ng mga Salaf tungkol sa Marangal na Qur’an ay nakabatay sa mga nilalaman ng Aklat ni Allah at Sunnah ng Kanyang Sugo ﷺ. Ang Qur’an ay tunay na Salita ni Allah, na ipinahayag Niya, at ito ay Kanyang Salita sa parehong pananalita at kahulugan.
Naniniwala ang mga Salaf na ang Marangal na Qur’an ay Salita ni Allah. Tunay na nagsalita si Allah nito, at hindi ito salita ng iba. Sinabi ni Allah, Kataas-taasan Siya:
﴿At kung ang isa sa mga mapagtambal ay humingi sa iyo ng proteksiyon, ipagkaloob mo ito sa kanya upang marinig niya ang Salita ni Allah; pagkatapos ay ihatid mo siya sa kanyang ligtas na lugar﴾ [At-Tawbah: 6].
Ang tinutukoy na “Salita ni Allah” sa talatang ito ay ang Marangal na Qur’an.
Sinabi rin ni Allah:
﴿Katotohanan, ang Qur’an na ito ay naglalahad sa mga Anak ni Israel ng karamihan sa mga bagay na kanilang pinagkakasalungatan﴾ [An-Naml: 76].
Ayon sa mga Salaf, ang Qur’an ay Salita ni Allah sa pananalita at kahulugan. Tunay na nagsalita si Allah nito at ipinadala ito kay Jibril (Gabriel), sumakanya nawa ang kapayapaan, at ibinaba ito ni Jibril sa puso ng Propeta ﷺ upang siya ay maging kabilang sa mga tagapagbabala, sa malinaw na wikang Arabe.
Naniniwala rin ang mga Salaf na ang Qur’an ay ipinahayag mula kay Allah, at ipinahayag Niya ito sa Kanyang Propeta Muhammad ﷺ.
Ang Qur’an ay unti-unting ipinahayag sa loob ng dalawampu’t tatlong taon, ayon sa karunungan ni Allah.
Ang kapahayagan nito ay naganap sa iba’t ibang kalagayan: may mga talatang ipinahayag nang walang partikular na dahilan; may mga ipinahayag dahil sa tiyak na mga pangyayari; may mga tumalakay sa mga pangyayaring naganap sa Propeta ﷺ at sa kanyang mga Kasamahan; at may mga naglalaman ng mga bagong batas.
Bahagi ito ng karunungan ni Allah sa pagpapahayag ng Kanyang Aklat.
Kabilang sa paniniwala ng mga Salaf tungkol sa Qur’an na ito ay nagmula kay Allah at babalik sa Kanya sa huling panahon, gaya ng ipinaliwanag ng mga iskolar.
Samakatuwid, ang Qur’an ay hindi salita ng tao, kundi Salita ni Allah na Kanyang ipinahayag bilang patnubay para sa sangkatauhan at sa pamamagitan nito ay itinatag Niya ang katibayan laban sa kanila.
Inilarawan ni Allah ang Marangal na Qur’an sa pamamagitan ng dakilang mga katangian, bilang marunong, marangal, dakila at maluwalhati.
Ang mga bunga ng mga katangiang ito ay hindi lamang sa pagkilala sa Qur’an at paggalang dito sa salita. Nakikita ang mga ito sa buhay ng taong kumakapit sa Aklat ni Allah at isinasagawa ito sa panlabas at panloob.
Ang pagsunod sa Qur’an at paggawa ayon dito ay dahilan ng karangalan, kaluwalhatian, karunungan, lakas at kapangyarihan. Kaya nararapat sa mga Muslim na gawing gabay sa kanilang buhay ang Aklat ni Allah at sundin ito sa paniniwala, pagsamba, asal at pag-uugali.
Hinimok ni Shaykh Ibn ʿUthaymin, kaawaan siya ni Allah, ang mga Muslim—mga pinuno at nasasakupan, mga iskolar at karaniwang tao—na kumapit sa Aklat ni Allah sa panlabas at panloob, dahil dito nagmumula ang karangalan, kaligayahan, kaluwalhatian at pagiging nangingibabaw.
Ang paniniwala ng mga Salaf tungkol sa Marangal na Qur’an ay na ito ay tunay na Salita ni Allah, Kanyang Salita sa pananalita at kahulugan, at ipinahayag Niya ito sa Kanyang Propeta Muhammad ﷺ sa pamamagitan ni Jibril (Gabriel), sumakanya nawa ang kapayapaan. Ito ay unti-unting ipinahayag sa loob ng dalawampu’t tatlong taon ayon sa karunungan ni Allah.
Binibigyang-diin din ng pamamaraan ng mga Salaf na ang tungkulin ay hindi lamang ang maniwala sa Qur’an at parangalan ito, kundi kumapit dito at isagawa ang nilalaman nito sa panlabas at panloob, dahil dito nagmumula ang patnubay, karangalan at kaligayahan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.