Ang papuri ay kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya nawa ang Sugo ni Allah.
Ang salitang “al-Ṣābiʾūn” sa Surah Al-Mā’idah ay hindi isang pagkakamali sa gramatika. Ito ay nasa nominative ayon sa mga wastong pagsusuring panggramatika sa Arabic na binanggit ng mga pangunahing grammarian at tagapagpaliwanag ng Qur’an, at may mga kahalintulad na gamit sa klasikal na Arabic.
Ang anyong “al-Ṣābiʾīn”, na may yāʾ, ay lumilitaw sa Surah Al-Baqarah at Al-Ḥajj.
Samantala, sa Surah Al-Mā’idah ay lumilitaw ito na may wāw:
﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالصَّابِئُونَ وَالنَّصَارَىٰ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴾ [Al-Mā’idah: 69].
Nagbigay ang mga grammarian at mufassir ng ilang wastong paliwanag.
Unang paliwanag: Pagpapauna at pagpapahuli
Maaaring unawain ang kahulugan na: ang mga sumampalataya, ang mga Hudyo, at ang mga Kristiyano—sinumang sumampalataya kay Allah at sa Huling Araw at gumawa ng mabuti ay walang dapat katakutan at hindi malulungkot—at gayundin ang mga Ṣābiʾūn.
Sa ganitong pagsusuri, ang “al-Ṣābiʾūn” ay isang مبتدأ, o panimulang paksa ng nominal na pangungusap, na nasa nominative, at ang wāw ang tanda ng nominative dahil ito ay sound masculine plural.
Ikalawang paliwanag: “al-Ṣābiʾūn” bilang مبتدأ at ang kasunod na pangungusap bilang panaguri
Maaaring ituring ang “al-Ṣābiʾūn” bilang مبتدأ na nasa nominative, at ang “al-Naṣārā” ay iniugnay rito. Ang pangungusap:
﴿مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا﴾
ang nagsisilbing panaguri para sa dalawa.
Ang panaguri ng “inna” ay nauunawaang hindi binanggit, at ang panaguri ng مبتدأ ang nagbibigay ng pahiwatig dito.
Ikatlong paliwanag: Pag-uugnay sa sintaktikong posisyon ng pangalan ng “inna”
Ang “inna” ay isa sa mga particle na nakaaapekto sa nominal na pangungusap. Ang pangalan nito ay nasa accusative sa anyong nakikita, ngunit bago pumasok ang “inna” sa pangungusap, ito ay مبتدأ na nasa nominative.
Dahil dito, maaaring iugnay ang “al-Ṣābiʾūn” sa orihinal na sintaktikong posisyon ng pangalan ng “inna”, kaya ito ay nasa nominative.
Wala. Ang talata ay walang pagkakamali sa gramatika. Gumagamit ito ng wastong konstruksyong Arabic na may kinikilalang mga pagsusuring panggramatika.
Ipinaliwanag ni Ibn ʿĀshūr na ang ganitong anyo ay ipinahayag nang gayon, binasa ng Propeta ﷺ, ipinasa ng mga Muslim, at binasa at isinulat sa mga muṣḥaf. Ang pagiging hindi karaniwan ng isang konstruksyon para sa modernong mambabasa ay hindi nangangahulugang mali ito.
Binanggit ni Ibn ʿĀshūr na ang nominative na anyo na “al-Ṣābiʾūn” ay nakapupukaw ng pansin dahil iba ito sa maaaring unang asahan mula sa agarang konteksto.
Itinuturo nito ang pansin sa pagsama sa mga Ṣābiʾūn sa pangakong binanggit sa talata at naghihikayat ng pagninilay sa lawak ng kapatawaran at awa ni Allah.
Ipinapakita ng usaping ito ang kahalagahan ng pag-aaral ng kaalamang Islamiko at wikang Arabic at pagninilay sa Qur’an.
Sinabi ni Allah:
﴿أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا﴾ [Al-Nisāʾ: 82].
At sinabi Niya:
﴿كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ﴾ [Ṣād: 29].
Ang paglitaw ng “al-Ṣābiʾūn” na may wāw sa Surah Al-Mā’idah ay hindi isang pagkakamali sa gramatika. Ito ay isang wastong konstruksyong Arabic na binigyan ng ilang pagsusuring panggramatika ng mga grammarian at mufassir, kabilang ang pagiging مبتدأ o pagiging nakaayon sa sintaktikong posisyon ng pangalan ng “inna”.
Sa Al-Baqarah at Al-Ḥajj, ang anyong may yāʾ ay nasa accusative dahil ito ay nakaayon sa pangalan ng “inna”, na nasa accusative.
Samakatuwid, ang pagkakaiba sa grammatical case ay hindi nagpapahiwatig ng kontradiksyon o pagkakamali. Ito ay kabilang sa mga kinikilalang wastong konstruksyon sa Arabic at mayroon ding retorikal na aspeto na nag-aanyaya sa pagninilay.
At si Allah ang higit na nakaaalam.