Ang lahat ng papuri ay ukol kay Allah, at nawa'y ang pagpapala at kapayapaan ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang pangunahing prinsipyo sa Islam ay ang pagbabawal sa pagiging mapamahiin at sa paniniwala sa masasamang palatandaan, gayundin ang paniniwalang ang isang bagay ay nakapagdudulot ng pakinabang o pinsala sa sarili nitong kapangyarihan. Sinabi ng Propeta ﷺ: “Walang contagion at walang masamang pangitain, at gusto ko ang magandang tanda.” Sinabi rin niya ﷺ: “Ang paniniwala sa masamang pangitain ay shirk.”
Napatunayang sinabi niya ﷺ: “Ang masamang pangitain ay nasa babae, bahay, at kabayo.” Sa isang ibang salaysay naman: “Kung may masamang pangitain man sa isang bagay, ito ay nasa bahay, babae, at kabayo.”
Hindi ito nangangahulugan na ang bawat babae, bawat bahay, o bawat kabayo ay may kasamaan, o na ang alinman sa mga ito ay kusang nagdudulot ng kamalasan at pinsala. Ito ay salungat sa pagbabawal sa paniniwala sa masasamang pangitain. Walang anumang bagay na may sariling kapangyarihang magdulot ng epekto maliban sa pahintulot ni Allah, ang Kataas-taasan.
Ipinaliwanag ng mga iskolar ang hadith na ito sa iba't ibang paraan. Kabilang dito ang kahulugan na maaaring gawin ni Allah, ang Kataas-taasan, ang ilang bagay na maging mga sanhi ng pinsala o paghihirap. Maaaring ang isang babae ay may masamang ugali, ang isang bahay ay maaaring may masasamang kapitbahay o madalas magdulot ng pinsala, o ang isang kabayo ay maaaring walang pakinabang sa may-ari nito. Sa ganitong kalagayan, pinahihintulutang alisin o iwan ang mga ito kung ang pagpapanatili sa mga ito ay nagdudulot ng pinsala o paghihirap.
Binanggit din ng ilang iskolar na maaaring maapektuhan ng masamang pangitain ang taong naniniwala sa mga ito at nagpapadala sa pamahiin, sapagkat ang paniniwala sa mga palatandaan ay nagpapahina sa pagtitiwala kay Allah. Maaaring hayaan ni Allah na ang pagiging mapamahiin ng isang tao ay maging dahilan ng bagay na kanyang kinamumuhian, samantalang ang mananampalataya ay nagtitiwala kay Allah at hindi hinahayaang kontrolin ng mga haka-haka at pamahiin ang kanyang mga pagpapasya.
Kaya, kung makaranas ang isang tao ng tunay na pinsala na nauugnay sa isang babae, bahay, o hayop, maaari siyang makipaghiwalay sa kanya, umalis sa bahay, o ibenta ang hayop upang maiwasan ang pinsala, hindi dahil naniniwala siyang ang bagay na iyon ay may sariling kapangyarihang magdulot ng pinsala. Ito ay kabilang sa pagkuha ng mga wastong paraan upang maiwasan ang pinsala at hindi kabilang sa ipinagbabawal na pamahiin.
Ngunit ang simpleng paniniwala na ang pagpapakasal sa isang partikular na babae, paninirahan sa isang partikular na bahay, o pagmamay-ari ng isang partikular na hayop ay nagdudulot ng kamalasan dahil lamang sa pagkakaugnay nito sa kanya, nang walang kinikilalang wastong dahilan, ay kabilang sa ipinagbabawal na pamahiin at pagiging mapamahiin.
Sa kabuuan: Ang hadith ay hindi nangangahulugan na ang babae, bahay, o kabayo ay likas na masama, ni hindi nangangahulugan na taglay nila ang kapangyarihang magdulot ng pakinabang o pinsala. Sa halip, maaaring magkaroon sa ilan sa mga bagay na ito ng tunay na pinsala o paghihirap na itinakda ni Allah, ang Kataas-taasan. Sa gayong kalagayan, pinahihintulutan ang isang tao na alisin ang pinsala at lumayo sa sanhi nito nang hindi nahuhulog sa pamahiin.
Kapag nakaramdam ang isang mananampalataya ng anumang uri ng pagiging mapamahiin sa kanyang sarili, dapat niya itong itaboy sa pamamagitan ng pagtitiwala kay Allah at sabihin:
“O Allah, walang kabutihan maliban sa Iyong kabutihan, walang tanda maliban sa Iyong tanda, at walang diyos maliban sa Iyo.”
At si Allah ang higit na nakaaalam.