Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah.
Ang pagtatakda ni Allah na ang isang tao ay mapupunta sa Impiyerno ay hindi nangangahulugan na pinilit Niya itong tumalikod sa pananampalataya at sumuway. Hindi ito kabilang sa paniniwala ng Ahlus-Sunnah. Sa halip, alam na ni Allah mula pa sa kawalang-hanggan kung ano ang pipiliin at gagawin ng lingkod, at isinulat Niya iyon sa Pinangalagaang Talaan (Al-Lawh Al-Mahfuz), nang hindi nalalaman ng lingkod kung ano ang isinulat para sa kanya o laban sa kanya.
Ang lingkod ay inaatasang maniwala at gumawa, at ipinaliwanag ni Allah sa kanya ang landas ng katotohanan at ang landas ng kabulaanan. Isinugo Niya ang mga sugo at itinatag ang katibayan. Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Mga sugong nagdadala ng mabuting balita at mga tagapagbabala, upang ang mga tao ay wala nang maipangangatwiran laban kay Allah pagkatapos dumating ang mga sugo.”
[An-Nisa’: 165]
Ang sinumang maniwala at gumawa ng mabubuting gawa ay magkakaroon ng Paraiso, samantalang ang sinumang pumili ng kawalan ng pananampalataya at pagsuway matapos maitatag sa kanya ang katibayan ay karapat-dapat sa kaparusahan. Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“At sabihin: Ang katotohanan ay mula sa inyong Panginoon; kaya ang sinumang nagnanais ay maniwala, at ang sinumang nagnanais ay tumalikod sa pananampalataya.”
[Al-Kahf: 29]
Samakatuwid, hindi wasto para sa isang tao na gamitin ang banal na pagtatakda bilang dahilan para sa kanyang pagsuway. Hindi niya alam kung ano ang isinulat ni Allah para sa kanya. Ang alam niya ay kung ano ang kanyang pinili at ginawa matapos siyang bigyan ni Allah ng kakayahan at matapos gawing malinaw sa kanya ang katotohanan, at siya ay mananagot sa kanyang mga gawa.
Ayon sa Ahlus-Sunnah, ang banal na pagtatakda ay may apat na antas: kaalaman, pagsulat, kalooban, at paglikha. Alam ni Allah ang lahat ng bagay, isinulat Niya ang mga itinakda para sa mga nilikha, anumang naisin Niya ay magaganap, at Siya ang Tagapaglikha ng Kanyang mga lingkod at ng kanilang mga gawa. Gayunpaman, ang lingkod ay may tunay na kalooban, kakayahan, at pagpili, at ang lahat ng ito ay nasa ilalim ng kalooban ni Allah, ang Kataas-taasan.
Hindi dapat gawing dahilan ng Muslim ang detalyadong pagtalakay sa banal na pagtatakda upang mahulog sa labis na pag-aalinlangan at pagtutol. Sa halip, dapat siyang maniwala rito at kumilos ayon sa ipinag-utos ni Allah. Dahil hindi alam ng isang tao kung ano ang isinulat para sa kanya, kailangan niyang gawin ang ipinag-utos ni Allah sa kanya, umasa na mapabilang sa mga taong ginabayan at sa mga tao ng Paraiso, magkaroon ng mabuting pag-iisip tungkol sa kanyang Panginoon, at gamitin ang mga paraang humahantong sa kabutihan; sapagkat ang bawat tao ay pinadadali tungo sa bagay na para rito siya nilikha.
Sa konklusyon: Hindi pinilit ni Allah, ang Kataas-taasan, ang sinuman na tumalikod sa pananampalataya at pagkatapos ay pinarusahan siya dahil dito. Sa halip, itinakda Niya, batay sa Kanyang naunang kaalaman, kung ano ang pipiliin at gagawin ng lingkod, itinatag Niya ang katibayan laban sa kanya, at pagkatapos ay ginantimpalaan o pinarusahan siya ayon sa mga gawa na kanyang pinili at isinagawa. Ang banal na pagtatakda ay kabilang sa mga lihim ni Allah sa Kanyang paglikha. Ang paniniwala rito ay isang obligasyon, samantalang ang pagtatangkang unawain ang eksaktong kalikasan nito at ang mga detalye nito nang higit sa ipinag-utos sa atin na malaman ay maaaring humantong sa labis na pag-aalinlangan at pagkaligaw.
At si Allah, ang Kataas-taasan, ang higit na nakaaalam.