Ang papuri ay para kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasaatas ng Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Ang paggamit ng mga dahilan at pamamaraan ay hindi salungat sa pagtitiwala kay Allah (tawakkul); sa halip, ito ay bahagi ng relihiyon, kasabay ng paniniwala na ang pakinabang at pinsala ay nasa mga kamay ni Allah, at na Siya, Kaluwalhatian sa Kanya, ang Lumikha ng mga dahilan at ng mga bunga nito.
Upang maging wasto ang isang paraan o dahilan, kinakailangan na ito ay:
May tunay na kaugnayan sa resulta, at ito ay nalalaman sa pamamagitan ng Batas ng Islam, karanasan, o nakagawiang kalagayan.
Matuwid at ipinahihintulot ng Islam, kaya hindi dapat hanapin ang isang lehitimong layunin sa pamamagitan ng ipinagbabawal na paraan.
Nang hindi nakakabit ang puso sa mismong paraan o dahilan; sa halip, ang pagtitiwala ay dapat nasa Allah lamang.
Tungkol naman sa lawak ng paggamit ng mga dahilan, wala itong iisang takdang hangganan para sa lahat ng bagay. Sa halip, nagkakaiba ito ayon sa bagay at sa kalagayan nito. Ang pag-iingat laban sa isang malubhang sakit ay iba sa pag-iingat laban sa isang magaan na karamdaman; ang pangangalaga sa isang mahalagang ari-arian ay iba sa pangangalaga sa isang bagay na maliit ang halaga; at ang mga paraan ng paghahanapbuhay ay naiiba sa mga paraan ng paggamot o pagpapalaki at pagtuturo sa mga anak.
Ang pamantayan upang malaman kung ang isang tao ay nagpapabaya o labis na nag-iingat ay nagkakaiba rin ayon sa mga kalagayan. Karaniwan itong nalalaman sa pamamagitan ng nakagawian ng mga tao, karanasan, at kalagayan ng mga tao.
Samakatuwid, ang wastong tawakkul ay ang paggamit ng mga paraang ipinahihintulot ng Islam nang walang pagpapabaya o pagmamalabis, habang ang puso ay umaasa kay Allah at hindi sa mismong paraan o dahilan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.