Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ay mapasahirin sa Sugo ni Allah.
Pinatutunayan ng Qur’an, Sunnah, at pagkakaisa ng Ahl al-Sunnah ang kaginhawahan at kaparusahan sa libingan, at ang kaparusahan ay maaaring tumama sa kaluluwa at maaari ring maiugnay sa katawan, kaya’t makararanas ito ng ilan sa mga epekto nito.
Ang pagiging mas marami ng mabubuting gawa ng isang Muslim kaysa sa kanyang masasamang gawa ay hindi nangangahulugang tiyak na makaliligtas siya sa parusa sa libingan. Sapagkat ang pagtitimbang ng mga gawa ay magaganap sa Araw ng Pagkabuhay na Muli, sa huling yugto ng Kabilang-Buhay, at hindi lamang sa sandali ng kamatayan. Kaya maaaring parusahan ang isang Muslim sa Barzakh dahil sa isang partikular na kasalanan, ngunit ang kanyang huling hantungan ay maaari pa ring maging Paraiso.
May mga babala tungkol sa kaparusahan sa libingan dahil sa ilang kasalanan, gaya ng paninirang-puri at pagpapakalat ng masamang salita, hindi pag-iingat laban sa ihi, at ilang anyo ng pagsisinungaling, pang-aangkin ng hindi kanya, usura, pangangalunya, at iba pang kasalanan, kahit na marami siyang mabubuting gawa.
Gayundin, ang pagkakita ng isang tao sa kanyang lugar sa Paraiso habang siya ay nasa libingan ay hindi nangangahulugang hindi na siya maaaring parusahan dahil sa ilan sa kanyang mga kasalanan. Maaaring ito ay isang pahiwatig ng kanyang huling hantungan, o maaaring makita niya ang kanyang lugar ayon sa kanyang kalagayan. Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol sa mga detalye nito.
Kabilang sa mga karunungan ng pagpapaliban ng pagtimbang ng mga gawa hanggang sa Araw ng Pagkabuhay na Muli ay na ang mga sakit, pagsubok, at kaparusahan na nararanasan ng mananampalataya, kabilang ang parusa sa libingan, ay maaaring maging pambayad-sala sa ilan sa kanyang mga kasalanan at paraan upang mabawasan ang kanyang kaparusahan sa Kabilang-Buhay. Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Walang pagod, karamdaman, kalungkutan, pinsala, o paghihirap na dumadating sa isang mananampalataya, kahit isang tinik na tumusok sa kanya, maliban na ipinambabawas ni Allah dito ang ilan sa kanyang mga kasalanan.”
Bukod dito, ang mabubuti at masasamang gawa ng isang tao ay hindi kinakailangang matapos sa kanyang pagkamatay. Maaari pa rin siyang tumanggap ng patuloy na mabubuting gawa, gaya ng patuloy na kawanggawa at pagtuturo ng kapaki-pakinabang na kaalaman. Gayundin, maaari pa rin siyang magkaroon ng patuloy na mga kasalanan, gaya ng pagiging dahilan sa pagpapalaganap ng kasalanan o bid‘ah.
Mayroon ding pag-aayos ng mga karapatan sa Araw ng Pagkabuhay na Muli. Maaaring kunin ng taong inapi ang ilan sa mabubuting gawa ng taong nang-api sa kanya, gaya ng nabanggit sa hadith tungkol sa taong bangkarota, o maaaring ilipat sa kanya ang ilan sa masasamang gawa ng kanyang mga kalaban ayon sa kanyang nararapat.
Samakatuwid, hindi lahat ng taong mas marami ang mabubuting gawa kaysa masasamang gawa ay kinakailangang ligtas sa parusa sa libingan. Gayundin, ang parusa sa libingan ay hindi nangangahulugang sa huli ay magiging kabilang siya sa mga tao ng Impiyerno.
Ang pagtimbang ng mga gawa sa Araw ng Pagkabuhay na Muli ang magpapakita ng huling hantungan ng alipin. Ang sinumang mabigat ang timbangan ay kabilang sa mga nagtagumpay, samantalang ang sinumang magaan ang timbangan ay nasa panganib, maliban kung abutin siya ng awa at kapatawaran ni Allah.
At si Allah ang higit na nakaaalam.