Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ay mapasahirin sa Sugo ni Allah.
Walang duda na ang pagmamahal kay Allah, pagdakila sa Kanya, at paggalang sa Kanyang Kadakilaan ay kabilang sa pinakamalaki at pinakamarangal na dahilan ng pagsamba. Karapat-dapat sambahin si Allah dahil sa Kanyang Sarili, dahil sa pagiging ganap ng Kanyang mga Pangalan at Katangian at sa kadakilaan ng Kanyang Kamahalan. Sinabi ni Allah:
“Hindi Kami nagsugo bago ka ng sinumang sugo maliban na Aming isiniwalat sa kanya: ‘Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Akin, kaya sambahin ninyo Ako.’” [Al-Anbiya: 25]
At sinabi ni Allah:
“Katotohanan, Ako si Allah. Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Akin, kaya sambahin mo Ako.” [Ta-Ha: 14]
Ang pagmamahal kay Allah ay hindi lamang tungkol sa pagmamahal sa Kanyang mga biyaya. Ang pinakaganap na pagmamahal ay ang pagmamahal sa Kanya dahil sa Kanyang pagiging ganap, Kanyang kadakilaan, at Kanyang kabutihang nararapat sa Kanya.
Ngunit walang salungatan sa pagitan ng pagsamba kay Allah dahil sa pagmamahal sa Kanya, pag-asa sa Paraiso, at pagkatakot sa Impiyerno. Ang Paraiso ay hindi lamang pagkain, inumin, mga kasama, at pisikal na kasiyahan; ito ay tahanan ng kaluguran ni Allah at pagiging malapit sa Kanya. Ang pinakadakilang kaligayahan ng mga naninirahan dito ay ang pagtingin sa Kanyang Marangal na Mukha. Sinabi ni Allah:
“At ang kaluguran ni Allah ay higit na dakila.” [At-Tawbah: 72]
Ang sinumang umiibig kay Allah ay nagnanais na makatagpo Siya at umaasa sa Kanyang kaluguran at pagiging malapit. Dahil dito, ninanais niya ang Paraiso at nagsisikap para rito, tulad din ng kanyang pagkatakot sa Impiyerno, sa parusa nito, sa paglayo kay Allah, at sa Kanyang galit.
Kaya pinagsasama ng mananampalataya ang pagmamahal, pag-asa, at takot, at hindi niya itinuturing na magkakasalungat ang mga ito. Ang pagmamahal kay Allah ang nagtutulak sa kanya na sumunod sa Kanya; ang pag-asa sa Paraiso ang nagtutulak sa kanya na hanapin ang Kanyang kaluguran at karangalan; at ang takot sa Impiyerno ang nagtutulak sa kanya na iwasan ang pagsuway sa Kanya.
Ipinaliwanag nina Ibn Taymiyyah at Ibn al-Qayyim, nawa’y kahabagan sila ni Allah, na ang Paraiso ay naglalaman ng lahat ng uri ng kaligayahan, at ang pinakadakilang kaligayahan dito ay ang kaluguran ni Allah at ang pagtingin sa Kanyang Mukha. Gayundin, kabilang sa pinakamabibigat na parusa sa Impiyerno ang pagkakait sa mga naninirahan dito sa pagiging malapit kay Allah, sa Kanyang kaluguran, at sa Kanyang awa.
Samakatuwid, ang pag-iwas sa kasalanan dahil sa hiya sa harap ni Allah, pagmamahal sa Kanya, at pagdakila sa Kanyang Kadakilaan ay isang mabuting bagay. Ngunit hindi tama na isipin na ang pagnanais sa Paraiso at pagkatakot sa Impiyerno ay salungat sa ganap na pagmamahal. Ang lahat ng ito ay mga lehitimong dahilan na maaaring magsama-sama sa puso ng isang mananampalataya. Ang pinakaganap na pagsamba ay ang pagsamba kay Allah dahil sa pagmamahal sa Kanya, habang umaasa sa Kanyang gantimpala at natatakot sa Kanyang parusa.
At si Allah ang higit na nakaaalam.