Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasapropeta at Sugo ni Allah.
Maaaring sagutin ang pagdududang ito sa ilang paraan:
Una: Ang kaparusahan sa libingan ay pinatutunayan ng mga tekstong Islamiko.
Sinabi ni Allah تعالى tungkol sa mga tao ni Paraon:
“Ang Apoy, na sa kanila ay inilalantad tuwing umaga at gabi. At sa Araw na itatatag ang Oras: ‘Ipasok ang mga tao ni Paraon sa pinakamabigat na kaparusahan.’” [Ghafir: 46]
Sinabi rin ng Propeta ﷺ:
“Kung hindi lamang sa pangambang hihinto kayo sa paglilibing sa isa’t isa, hihilingin ko kay Allah na iparinig sa inyo ang ilan sa kaparusahan sa libingan na naririnig ko.” Isinalaysay ni Muslim.
At tungkol sa mananampalataya, sinabi niya ﷺ:
“Palalawakin ang kanyang libingan hanggang sa abot ng kanyang paningin.” Isinalaysay nina Al-Bukhari at Muslim.
Samakatuwid, hindi maaaring tanggihan ang mga mapananaligang tekstong ito dahil lamang sa isang pangangatwirang batay sa isip o sa kung ano ang nakikita ng mga pandama.
Ikalawa: Ang kalagayan ng libingan ay kabilang sa mga bagay na hindi nakikita.
Ang kaparusahan at kaginhawahan sa libingan ay may kaugnayan sa mundo ng Barzakh. Hindi kinakailangang lumitaw ang mga epekto nito sa katawan sa paraang katulad ng mga bagay na alam natin sa buhay sa mundo. Kung ang mga bagay na ito ay pisikal at nakikita ng lahat, hindi na magiging bahagi ng pananampalataya sa hindi nakikita ang paniniwala rito.
Ikatlo: Maaaring maranasan ng yumao ang kaginhawahan o kaparusahan na hindi kayang makita ng mga buhay.
Halimbawa nito ang nararanasan ng isang tao sa panaginip. Maaaring makita niya ang kanyang sarili sa isang maluwag o masikip na lugar, o maramdaman niyang siya ay gumagalaw o hinahampas, habang walang nakikita ang mga taong nasa paligid niya, kahit ang kanyang katawan ay nakahiga lamang sa kama.
Kaya ang hindi pagkakita sa epekto ng kaparusahan kapag binuksan ang libingan ay hindi nagpapatunay na walang kaparusahan. Ang kalagayan ng Barzakh ay iba sa kalagayan ng buhay sa mundo, at ang anumang ipinabatid sa atin ni Allah at ng Kanyang Sugo ﷺ ay dapat paniwalaan at tanggapin.
Sa mga bagay na kabilang sa hindi nakikita, tungkulin nating sabihin:
“Kami ay nakinig at sumunod; kami ay naniwala at nagpatotoo sa katotohanan.”
At si Allah ang higit na nakaaalam.