Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang dalawang patotoo ng pananampalataya — ang pagpapatotoo na walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah at na si Muhammad ﷺ ay Sugo ni Allah — ang pundasyon ng pagpasok sa Islam at kabilang sa pinakadakilang mga sagisag nito.
Ang isang tao ay pumapasok sa Islam sa pamamagitan ng pagpapatibay sa Tawhid at paniniwala sa mensahe ni Propeta Muhammad ﷺ, kasama ang pagbigkas ng dalawang patotoo kung siya ay may kakayahang magsalita.
Tungkol naman sa buong pariralang “Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah, si Muhammad ay Sugo ni Allah” na magkakasamang lumilitaw sa eksaktong anyong ito sa isang lugar, hindi ito matatagpuan sa Qur’an sa ganitong pinagsamang pormulasyon. Ngunit ang bawat isa sa dalawang patotoo ay malinaw at tahasang matatagpuan sa Qur’an, at pinagsasama ang mga ito sa Sunnah ng Propeta.
Ang unang patotoo ay tahasang binanggit sa ilang bahagi ng Qur’an.
Sinabi ni Allah:
“Kaya alamin mo na walang diyos maliban kay Allah, at humingi ka ng kapatawaran para sa iyong kasalanan.”
[Muhammad 47:19]
Sinabi rin ni Allah:
“Nagpapatotoo si Allah na walang diyos maliban sa Kanya, gayundin ang mga anghel at ang mga may kaalaman, na pinananatili ang katarungan. Walang diyos maliban sa Kanya, ang Makapangyarihan, ang Marunong.”
[Aal ‘Imran 3:18]
Ang patotoong ito ang pundasyon ng Tawhid. Ang kahulugan nito ay si Allah lamang ang karapat-dapat sambahin, kaya walang anumang uri ng pagsamba ang dapat iukol sa iba bukod sa Kanya.
Hindi lamang ito simpleng pagbigkas ng mga salita gamit ang dila. Kinakailangan ding paniwalaan ang kahulugan nito at tanggapin ang hinihingi nito: ang pagsamba kay Allah, Kataas-taasan, nang Siya lamang.
Ang patotoo na si Propeta Muhammad ﷺ ay Sugo ni Allah ay malinaw ding binanggit.
Sinabi ni Allah:
“Si Muhammad ay Sugo ni Allah, at ang mga kasama niya ay matatag laban sa mga hindi naniniwala at maawain sa isa’t isa.”
[Al-Fath 48:29]
Ang talatang ito ay naglalaman mismo ng pariralang:
“Si Muhammad ay Sugo ni Allah.”
Sinabi rin ni Allah:
“Si Muhammad ay hindi ama ng sinuman sa inyong mga lalaki, ngunit siya ay Sugo ni Allah at ang panghuling Propeta.”
[Al-Ahzab 33:40]
Iniutos din ni Allah sa lahat ng tao na maniwala sa mensahe ng Propeta ﷺ at sundin siya:
“Sabihin: ‘O sangkatauhan! Tunay na ako ay Sugo ni Allah sa inyong lahat… Kaya maniwala kayo kay Allah at sa Kanyang Sugo, ang Propeta na hindi marunong bumasa o sumulat, na naniniwala kay Allah at sa Kanyang mga salita, at sundin ninyo siya upang kayo ay mapatnubayan.’”
[Al-A‘raf 7:158]
Kaya hindi lamang pinatutunayan ng Qur’an na si Muhammad ﷺ ay Sugo ni Allah, kundi inuutusan din ang mga tao na maniwala sa kanya at sundin siya.
Hindi kinakailangan na ang lahat ng pundasyon ng relihiyon ay nakapaloob sa isang pangungusap o isang talata upang maging obligasyon.
Malinaw na pinatutunayan ng Qur’an na walang diyos maliban kay Allah, malinaw ding pinatutunayan na si Muhammad ay Sugo ni Allah, at inuutusan ang mga tao na maniwala kay Allah at sa Kanyang Sugo at sundin sila.
Tungkol naman sa pagsasama ng dalawang patotoo sa iisang pormula bilang susi sa pagpasok sa Islam, ito ay tahasang pinatunayan sa tunay na Sunnah.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Inutusan akong labanan ang mga tao hanggang sa magpatotoo sila na walang diyos maliban kay Allah at na si Muhammad ay Sugo ni Allah, magsagawa sila ng pagdarasal, at magbigay ng zakat…”
Isinalaysay nina Al-Bukhari at Muslim.
Dito ay tahasang pinagsama ng Propeta ﷺ ang dalawang patotoo.
Nang ipadala ng Propeta ﷺ si Mu‘adh ibn Jabal (kalugdan nawa siya ni Allah) sa Yemen, iniutos niya rito na magsimula sa pag-anyaya sa mga tao sa pundasyon ng Islam.
Sinabi niya ﷺ:
“Anyayahan mo silang magpatotoo na walang diyos maliban kay Allah at na ako ay Sugo ni Allah.”
Isinalaysay nina Al-Bukhari at Muslim.
Pagkatapos nilang tanggapin ito, iniutos niya na turuan sila tungkol sa pagdarasal at zakat.
Ipinapakita nito na ang pagpapatibay sa Tawhid at sa pagkasugo ni Muhammad ﷺ ang simula kung saan pumapasok ang isang tao sa Islam, at pagkatapos nito ay natututuhan niya ang iba pang mga obligasyon at alituntunin.
Sapagkat ang paniniwala kay Allah ay kinabibilangan ng pagtanggap sa Kanyang mga sugo at hindi pagtanggi sa kanila. Matapos ipadala ni Allah si Muhammad ﷺ sa buong sangkatauhan, ang paniniwala sa kanyang mensahe at pagsunod sa kanya ay naging bahagi ng hinihingi ng pananampalataya kay Allah.
Sinabi ni Allah:
“Kaya maniwala kayo kay Allah at sa Kanyang Sugo.”
[Al-A‘raf 7:158]
Sinabi rin ni Allah:
“O kayong mga naniniwala! Maniwala kayo kay Allah, sa Kanyang Sugo, at sa Aklat na Kanyang ibinaba sa Kanyang Sugo.”
[An-Nisa 4:136]
Kaya hindi maaaring sabihin ng isang tao: “Naniniwala ako kay Allah,” habang tinatanggihan naman niya ang sugong ipinadala ni Allah sa kanya.
Ang pagpapatotoo na si Muhammad ay Sugo ni Allah ay nangangahulugan ng paniniwala sa kanyang mga ipinahayag, pagsunod sa kanyang mga utos, at pagsunod sa batas na kanyang dinala.
Hindi, sapagkat kapwa ang Qur’an at Sunnah ay pangunahing pinagmumulan ng batas ng Islam, at mismong ang Qur’an ay nag-uutos na sundin ang Sugo ﷺ.
Sinabi ni Allah:
“Sinumang sumunod sa Sugo ay tunay na sumunod kay Allah.”
[An-Nisa 4:80]
Sinabi rin ni Allah:
“Anuman ang ibigay sa inyo ng Sugo, tanggapin ninyo; at anuman ang ipagbawal niya sa inyo, layuan ninyo.”
[Al-Hashr 59:7]
Kaya hindi kinakailangan na ang bawat detalye ng pagsamba o relihiyon ay matatagpuan na magkakasama sa eksaktong salita nito sa isang talata, hangga’t ito ay pinatutunayan ng Qur’an at tunay na Sunnah.
Ang buong pariralang “Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban kay Allah, si Muhammad ay Sugo ni Allah” ay hindi lumilitaw sa Qur’an bilang isang pinagsamang pangungusap sa iisang talata.
Ngunit malinaw na binabanggit ng Qur’an ang dalawang patotoo.
Sinabi ni Allah:
“Kaya alamin mo na walang diyos maliban kay Allah.”
[Muhammad 47:19]
At sinabi Niya:
“Si Muhammad ay Sugo ni Allah.”
[Al-Fath 48:29]
Tungkol naman sa pagsasama ng dalawa bilang dalawang patotoong ginagamit sa pagpasok sa Islam, ito ay tahasang pinatunayan sa mga tunay na hadith mula sa Propeta ﷺ.
Kaya ang dalawang patotoo ay hindi isang pormulang inimbento ng mga Muslim pagkatapos ng Propeta ﷺ. Sa halip, ang kanilang pundasyon ay matatagpuan sa Qur’an, habang ang kanilang pagsasama at kahalagahan sa pagpasok sa Islam ay pinatutunayan ng tunay na Sunnah.
At si Allah ang higit na nakaaalam.