Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanyang Sugo. Pagkatapos nito:
Ang kawalan ng ulat na nagsasabing sinira ni Amr ibn al-As (kalugdan nawa siya ng Allah) ang mga estatwang Paraoniko ay maaaring ipaliwanag sa katotohanang marami sa mga monumento at estatwang kilala natin ngayon ay hindi nakalitaw o kilala ng mga Muslim noong panahon ng pagsakop sa Ehipto. Marami sa mga ito ang natuklasan lamang sa mga sumunod na panahon. Bukod dito, ang mga nanatiling nakatayo ngunit hindi sinasamba o pinararangalan bilang mga diyus-diyosan ay naiiba sa mga idolong aktuwal na sinasamba.
Sa paglipas ng mga siglo, maraming sinaunang labi sa Ehipto ang natabunan ng buhangin at lupa. Dahil dito, marami sa mga libingan, estatwa, at monumentong nakikita natin ngayon ay hindi nakalitaw noong panahong iyon gaya ng pagkakatuklas sa mga ito sa makabagong panahon.
Samakatuwid, hindi tama na ipalagay na ang lahat ng estatwang Paraoniko na kilala ngayon ay nakikita ng mga Muslim nang pumasok sila sa Ehipto at sadyang pinili lamang nilang huwag sirain ang mga ito.
Ang pangunahing prinsipyong dapat maunawaan ay na ang isang diyus-diyosan na sinasamba bukod sa Allah at nagsisilbing pagpapakita ng shirk o pagtatambal sa Allah ay hindi katulad ng isang gusali o makasaysayang monumento na hindi naman itinuturing ng mga tao bilang bagay na dapat sambahin.
Dahil dito, sinira ng Propeta Muhammad ﷺ ang mga diyus-diyosang sinasamba at pinararangalan ng mga mushrik, gaya ng mga idolong nasa paligid ng Kaaba at sa iba pang mga lugar.
Ang mga piramide, halimbawa, ay umiiral na noong masakop ng mga Muslim ang Ehipto, ngunit hindi na sila mga templong pinupuntahan ng mga tao upang magsagawa ng pagsamba bukod sa Allah. Bukod dito, ang pagsira sa mga ito ay mangangailangan ng napakalaking kakayahan, kagamitan, at pagsisikap.
Ang pagkakaroon ng isang larawan o estatwa mula sa isang sinaunang kabihasnan ay hindi nangangahulugang patuloy itong sinasamba o kumakatawan pa rin ito sa isang aktibong gawaing panrelihiyon sa lipunan.
Kaya kailangang pag-ibahin ang isang diyus-diyosang aktuwal na pinatutungkulan ng pagsamba at ang mga natitirang makasaysayang monumento na hindi itinuturing ng mga tao bilang mga diyos at hindi ginagamit sa mga gawaing pagsambang may shirk.
Gayundin, ang paghatol sa isang partikular na pangyayari sa kasaysayan ay nangangailangan ng kaalaman tungkol sa kalagayan ng mga monumentong ito noong panahong iyon, kung gaano sila nakalitaw at naaabot, kung paano sila ginagamit, at kung ano ang kakayahan ng namamahalang awtoridad na kumilos hinggil sa mga ito.
Marami sa mga estatwa at monumentong Paraoniko na kilala natin ngayon ay hindi nakalitaw noong panahon ng pagsakop ng mga Muslim sa Ehipto at natuklasan lamang sa mga sumunod na panahon. Tungkol naman sa mga umiiral na noon ngunit hindi sinasamba bukod sa Allah, hindi kinakailangang pareho ang kanilang kalagayan sa mga diyus-diyosang itinuturing na mga diyos at aktuwal na sinasamba.
Kaya hindi maaaring gamitin ang pananatili ng mga monumentong Paraoniko bilang patunay na sinang-ayunan ng mga unang Muslim ang pagsamba sa mga diyus-diyosan. Hindi rin tama na ituring ang lahat ng sinaunang monumento at estatwa bilang magkakaparehong kaso nang hindi isinasaalang-alang ang kanilang tunay na kalagayan at paggamit.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.