Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanyang Sugo. Pagkatapos nito:
Ang pagmamahal sa Allah, paggalang sa Kanya, at pagluluwalhati sa Kanya ay kabilang sa pinakamalalaking dahilan ng pagsamba. Ang pagmamahal sa Allah ay dapat maging isang dakilang pundasyon sa puso ng mananampalataya na nagtutulak sa kanya na sumunod sa Allah at umiwas sa pagsuway. Ngunit hindi ito sumasalungat sa pag-asa sa Paraiso at takot sa Impiyerno. Ang ganap na pagsamba ay pinagsasama ang pagmamahal, takot, at pag-asa.
Ang Allah ay karapat-dapat mahalin at sambahin dahil sa Kanyang kasakdalan, kadakilaan, mga pangalan, at mga katangian. Siya ang Tagapaglikha, Panginoon, at Tagapagkaloob ng mga biyaya, at walang sinuman maliban sa Kanya ang karapat-dapat sambahin.
Sinabi ng Allah:
“At wala Kaming isinugong sugo bago ka maliban na Kami ay naghayag sa kanya: Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Akin, kaya sambahin ninyo Ako.”
[Al-Anbiya: 25]
At sinabi Niya:
“Tunay na Ako ang Allah. Walang diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Akin. Kaya sambahin mo Ako at itaguyod ang pagdarasal bilang pag-alaala sa Akin.”
[Taha: 14]
Kasama sa pagsamba ang ganap na pagmamahal, ganap na pagpapasakop, at paggalang sa Allah.
Kaya maganda at tama na sabihin ng isang Muslim: “Iniiwasan ko ang kasalanan dahil mahal ko ang Allah, nahihiya ako sa Kanya, at iginagalang ko ang Kanyang utos.” Ito ay tanda ng buhay na puso.
Habang higit na nakikilala ng tao ang Allah, higit ding lumalalim ang pagmamahal niya sa Kanya. Nakikilala niya ang Kanyang awa, kabutihang-loob, pagtitimpi, kapatawaran, at karunungan, at pinagninilayan niya ang Kanyang mga lantad at nakatagong biyaya.
Likas sa puso na mahalin ang gumagawa ng kabutihan dito, at ang lahat ng biyayang tinatamasa ng tao ay mula sa Allah.
Sinabi ng Allah:
“At anumang biyaya ang mayroon kayo ay mula sa Allah.”
[An-Nahl: 53]
Ngunit ang pagmamahal ng mananampalataya sa Allah ay hindi lamang nakabatay sa mga biyayang natatanggap niya. Minamahal din niya ang Allah dahil sa Kanyang kasakdalan, kadakilaan, at kagandahan, at sinasamba niya Siya dahil Siya lamang ang karapat-dapat sambahin.
Hindi tama na ituring ang takot sa Impiyerno bilang isang kakulangan na dapat alisin ng mananampalataya.
Ang Allah mismo ang nagsabi sa atin tungkol sa Impiyerno at nagbabala laban dito. Ang mga propeta mismo ay pinagsama ang takot, pag-asa, at pagmamahal.
Sinabi ng Allah tungkol sa kanila:
“Tunay na sila ay nagmamadali sa paggawa ng kabutihan, nananalangin sa Amin nang may pag-asa at takot, at sila ay mapagpakumbaba sa Amin.”
[Al-Anbiya: 90]
Ang hiya sa Allah ay isang dakilang dahilan upang iwasan ang kasalanan, at ang takot sa Kanyang kaparusahan ay isa ring lehitimong dahilan. Hindi kailangang pagbanggain ang dalawa.
Kapag nahaharap sa kasalanan, maaaring pagsabayin ng mananampalataya sa kanyang puso ang mga ito: “Nahihiya ako sa Allah, mahal ko ang Allah kaya ayaw kong suwayin Siya, at natatakot ako sa Kanyang galit at kaparusahan.” Lahat ng ito ay tamang dahilan para sa pagsunod.
Ang pagnanais sa Paraiso ay hindi rin sumasalungat sa pagmamahal sa Allah. Ang Paraiso ay hindi lamang pagkain, inumin, at pisikal na kasiyahan. Ito ang tahanan ng karangalan at kaluguran ng Allah, at kabilang sa pinakamalalaking biyaya ng mga naninirahan dito ang kaluguran ng Allah, pagiging malapit sa Kanya, at pagkakita sa Kanyang marangal na Mukha.
Sinabi ng Allah:
“Ipinangako ng Allah sa mga lalaking mananampalataya at mga babaeng mananampalataya ang mga harding may mga ilog na dumadaloy sa ilalim nito, kung saan sila mananatili magpakailanman, at magagandang tahanan sa mga hardin ng walang hanggang paninirahan. Ngunit ang kaluguran ng Allah ay higit na dakila. Iyan ang dakilang tagumpay.”
[At-Tawbah: 72]
Ang Kanyang sinabi:
“Ngunit ang kaluguran ng Allah ay higit na dakila”
ay nagpapakita na ang pinakadakilang hinahangad ng mananampalataya ay hindi lamang pisikal na kasiyahan, kundi ang kaluguran ng Allah.
Kaya ang tunay na nagmamahal sa Allah ay naghahangad sa Kanyang Paraiso sapagkat ito ang tahanan ng Kanyang kaluguran, karangalan, at pagiging malapit sa Kanya.
Maraming beses binabanggit sa Qur’an ang mga mananampalatayang humihiling ng Paraiso at humihingi ng proteksiyon mula sa Impiyerno, at hindi ito itinuring na kakulangan sa kanilang katapatan o pagmamahal sa Allah.
Sinabi ng Allah:
“At kabilang sa kanila ang nagsasabi: Panginoon namin, bigyan Mo kami ng kabutihan sa mundong ito at kabutihan sa Kabilang-Buhay, at iligtas Mo kami mula sa kaparusahan ng Apoy.”
[Al-Baqarah: 201]
Kung ang paghingi ng Paraiso o takot sa Impiyerno ay salungat sa ganap na pagsamba, hindi sana pinuri ng Allah ang Kanyang mga alipin dahil dito at hindi Niya sila ginabayan na gawin ito.
Ang pinakaganap para sa mananampalataya ay huwag limitahan ang pagsamba sa iisang dahilan, kundi pagsamahin sa puso ang:
Pagmamahal: sinasamba niya ang Allah dahil mahal niya at niluluwalhati niya Siya.
Pag-asa: umaasa siya sa Kanyang awa, kapatawaran, kaluguran, at Paraiso.
Takot: natatakot siya sa Kanyang galit, pagkamuhi, at kaparusahan.
Ang mga kahulugang ito ay nagpupunan sa isa’t isa. Ang pagmamahal ay nagtutulak sa paglapit sa Allah, ang pag-asa ay pumipigil sa kawalan ng pag-asa at naghihikayat sa mabubuting gawa, at ang takot ay pumipigil sa pagpapabaya sa mga kasalanan at pagsuway.
Kung ang ibig sabihin nito ay ang Allah ay karapat-dapat sambahin kahit walang gantimpala o kaparusahan, at minamahal at sinasamba Siya ng tao dahil sa Kanyang kadakilaan at kasakdalan, tama ang kahulugang ito sa pangkalahatan.
Ngunit kung ang ibig sabihin ay masama o kapintasan ang pagnanais sa Paraiso o takot sa Impiyerno, o na salungat ito sa pagmamahal at katapatan, hindi ito tama. Ang Allah mismo ang nag-utos sa Kanyang mga alipin na umasa sa Kanya at matakot sa Kanya, at pinuri Niya ang mga propeta at matutuwid dahil dito.
Ang pagkakamali ay hindi nasa pagmamahal at pagluluwalhati sa Allah, kundi sa paggamit ng pagmamahal na iyon bilang dahilan upang alisin ang takot at pag-asang itinakda ng Allah.
Ang isang dakilang dahilan ng pagsamba sa Allah ay ang pagmamahal, paggalang, at pagluluwalhati sa Kanya. Maganda na napipigilan ang isang tao sa kasalanan dahil sa kanyang hiya sa Allah at pagmamahal sa Kanya. Ngunit ang pinakaganap ay pagsamahin ito sa takot sa Allah at pag-asa sa Kanyang awa at Paraiso.
Walang pagsasalungatan sa pagitan ng pagmamahal sa Allah at pagnanais sa Paraiso, sapagkat ang Paraiso ay tahanan ng kaluguran at karangalan ng Allah, at kabilang sa pinakamalalaking biyaya rito ang Kanyang kaluguran at pagiging malapit sa Kanya. Gayundin, ang takot sa Impiyerno ay hindi kakulangan sa pananampalataya, kundi kabilang sa mga katangian ng mga propeta at mananampalataya.
Ang ganap na pagsamba ay nakabatay sa pagmamahal, takot, at pag-asa, nang hindi kinakansela ng isa ang iba.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.