Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos:
Ang paghingi sa Allah na patatagin ang isang tao sa Sirat, patawarin siya at kaawaan siya ay mabuting du‘a sa sarili nito. Gayunpaman, may dalawang usapin dito: ang pagtatalaga ng mga tiyak na du‘a sa partikular na bahagi ng katawan habang nagsasagawa ng wudu nang walang tunay na ulat mula sa Propeta ﷺ, at ang pagtawassul sa Allah sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ, na ipinagbabawal ng ilang iskolar dahil para sa kanila ay walang ebidensyang nagpapatunay na ito ay itinakda sa relihiyon.
Una: Pagtatalaga ng partikular na du‘a sa bawat bahaging hinuhugasan sa wudu
Ang wudu ay isang uri ng pagsamba, at ang pangunahing tuntunin sa pagsamba ay gawin ito ayon sa tunay na naipasa mula sa Propeta ﷺ, nang hindi nagtatakda ang isang Muslim ng sariling regular na dhikr o du‘a.
Walang tunay na ulat na ang Propeta ﷺ ay bumibigkas ng isang partikular na du‘a kapag naghuhugas ng mukha, ibang du‘a kapag naghuhugas ng mga kamay, at isa pang du‘a kapag naghuhugas ng mga paa.
Binanggit ng ilang iskolar ng hadith na ang mga ulat na nagtatalaga ng isang partikular na du‘a sa bawat bahagi ng katawan habang nagsasagawa ng wudu ay hindi tunay.
Kaya hindi dapat gawing nakasanayan ng isang tao ang isang partikular na du‘a para sa bawat bahagi ng katawan na para bang bahagi iyon ng Sunnah ng wudu.
Kung ang isang Muslim ay nananalangin sa Allah nang hindi naniniwalang ang partikular na du‘ang iyon ay isang espesyal na Sunnah para sa bahaging iyon o sandaling iyon, mas maluwag ang usapin. Ngunit hindi niya ito dapat gawing permanenteng bahagi ng itinakdang paraan ng pagsasagawa ng wudu.
Anong dhikr ang itinakda kaugnay ng wudu?
Kabilang sa mga itinakdang pag-alaala kaugnay ng wudu ang pagbanggit sa Pangalan ng Allah sa simula at ang mga tunay na naipasa pagkatapos matapos ang wudu.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ako ay sumasaksi na walang karapat-dapat sambahin maliban sa Allah lamang, na walang katambal, at ako ay sumasaksi na si Muhammad ay Kanyang alipin at Sugo.”
[Iniulat ni Muslim]
Mas mainam para sa Muslim na manatili sa tunay na napatunayan, sapagkat ang ganap na pagsamba ay nasa pagsunod sa Propeta ﷺ.
Sinabi niya ﷺ:
“Sinumang gumawa ng isang gawain na hindi naaayon sa aming kautusan, ito ay tatanggihan.”
[Iniulat ni Muslim]
Ikalawa: Pagtawassul sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ
Tungkol naman sa pagsasabing “sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ” o “sa pamamagitan ng karapatan ng Propeta ﷺ,” isa ito sa mga uri ng tawassul na pinagkaiba-iba ng mga iskolar.
Ang pananaw na pinili ng orihinal na fatwa ay ang pag-iwas dito. Bagaman ang Propeta ﷺ ay may napakataas at marangal na katayuan sa harap ng Allah, para sa mga iskolar na ito ay walang ebidensyang nagpapatunay na itinakda ng Allah na gawing mismong katayuan ng Propeta ang isang paraan sa du‘a.
Ang usapin ay hindi tungkol sa pagtanggi sa kabutihan o mataas na katayuan ng Propeta ﷺ. Ang tanong ay: Napatunayan ba na ang ganitong partikular na paraan ng du‘a ay itinakda sa relihiyon?
Para sa mga nagbabawal nito, ang du‘a ay isang uri ng pagsamba, at ang pagsamba ay nangangailangan ng ebidensya.
Nangangahulugan ba ito na hindi maaaring gamitin ang pagmamahal sa Propeta ﷺ bilang tawassul?
Ang pagmamahal sa Propeta ﷺ, pananampalataya sa kanya, at pagsunod sa kanya ay kabilang sa pinakamahahalagang mabubuting gawa. Maaaring lumapit ang alipin sa Allah sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya, pagsunod, at mabubuting gawa.
Maaari niyang hilingin sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang awa, mga Pangalan at Katangian, o lumapit sa Kanya sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya, pagsisisi, at pagsunod.
Ngunit ang paggawang mismong katayuan ng Propeta ﷺ bilang dahilan upang tanggapin ang du‘a ang siyang hindi itinuturing na napatunayan ng mga may ganitong pananaw.
Huwag paniwalaan na ang pormulang ito ay garantisadong magpapanggap sa du‘a
Ang paniniwalang hindi kailanman tatanggihan ng Allah ang du‘a ng isang taong nagtawassul sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ ay kailangang itama, sapagkat hindi maaaring tiyakin na ang isang partikular na pormula ay garantisadong dahilan ng pagtanggap ng du‘a maliban kung may malinaw na ebidensyang panrelihiyon.
Maraming dahilan at asal na nauugnay sa pagtanggap ng du‘a, kabilang ang katapatan para sa Allah, presensya ng puso, mabuting palagay sa Allah, pagpili ng mga marangal na oras, pagkain at pagkita mula sa halal, at hindi pagmamadali sa paghihintay ng sagot.
Buod
Ang paghingi sa Allah ng katatagan sa Sirat, kapatawaran, at awa ay isang lehitimo at mabuting du‘a. Ngunit hindi dapat magtalaga ng partikular na du‘a sa bawat bahaging hinuhugasan sa wudu na para bang bahagi iyon ng Sunnah, sapagkat hindi ito tunay na napatunayan mula sa Propeta ﷺ.
Tungkol naman sa pagsasabing “sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ,” ipinagbabawal ito ng isang pangkat ng mga iskolar dahil para sa kanila ay walang ebidensyang nagpapatunay sa pagiging lehitimo ng ganitong uri ng tawassul, habang lubos nilang kinikilala ang mataas na katayuan ng Propeta ﷺ sa harap ng Allah.
Ang mas ligtas at mas malapit sa Sunnah ay direktang manalangin ang Muslim sa Allah, lumapit sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian at sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya at mabubuting gawa, at manatili sa mga tunay na napatunayang dhikr kaugnay ng wudu.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.