Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos:
Sa ganitong anyo, ang du‘a ay nakatuon lamang sa Allah at hindi sa matuwid na tao. Kaya dapat itong ihiwalay sa direktang pananalangin sa mga yumao at paghingi sa kanila ng mga pangangailangan. Tungkol naman sa pagtawassul sa Allah sa pamamagitan lamang ng katayuan, antas, o kabutihan ng mga matuwid na tao sa Kanya, ito ay isang usaping pinagkaiba-iba ng mga iskolar. Ang pananaw na pinili ng orihinal na fatwa ay hindi ito itinakda sa relihiyon, sapagkat ang du‘a ay isang uri ng pagsamba at, ayon sa pananaw na ito, walang napatunayang ebidensya na ginagawang lehitimong paraan sa du‘a ang katayuan o pagiging matuwid ng ibang tao.
Ang du‘a ay pagsamba na nakabatay sa pagsunod
Ang du‘a ay kabilang sa pinakamahalagang uri ng pagsamba. Kaya ang pangunahing tuntunin ay manalangin ang Muslim sa kanyang Panginoon sa paraang itinakda ng Allah at ng Kanyang Sugo ﷺ.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Sinumang magpasok sa bagay naming ito ng isang bagay na hindi kabilang dito, ito ay tatanggihan.”
[Iniulat nina al-Bukhari at Muslim]
Sa isa pang salaysay ni Muslim:
“Sinumang gumawa ng isang gawain na hindi naaayon sa aming kautusan, ito ay tatanggihan.”
Dahil dito, naniniwala ang mga nagbabawal ng tawassul sa pamamagitan ng katayuan na ang mga paraang isinasama sa du‘a ay nangangailangan ng ebidensyang panrelihiyon, tulad ng iba pang mga uri ng pagsamba.
Ang pagiging matuwid ba ng ibang tao ay paraan upang alisin ang aking paghihirap?
Kung sasabihin ng isang tao: “O Allah, sa pamamagitan ng pagiging matuwid ni ganito at ng kanyang pagsamba sa Iyo, alisin Mo ang aking paghihirap,” ang usapin — ayon sa pananaw na ito — ay ang pagiging matuwid ng taong iyon ay bunga ng kanyang sariling gawa, hindi ng gawa ng taong nananalangin.
Kaya pinag-iiba ng mga iskolar ang pagtawassul sa pamamagitan ng sariling mabuting gawa at ang pagtawassul sa pamamagitan ng pagiging matuwid ng ibang tao.
Kabilang sa pinakakilalang ebidensya tungkol sa tawassul sa pamamagitan ng mabubuting gawa ang kuwento ng tatlong lalaking nakulong sa isang yungib. Bawat isa ay nanalangin sa Allah sa pamamagitan ng isang mabuting gawa na siya mismo ang taimtim na gumawa para sa Allah, hanggang sa iniligtas sila ng Allah.
Hindi nila sinabi: “O Allah, sa pamamagitan ng pagiging matuwid ng aming mga ama,” o “sa pamamagitan ng katayuan ng isa sa mga matuwid.” Sa halip, bawat isa ay nagbanggit ng mabuting gawa na siya mismo ang gumawa.
Ano ang ginagawa ng mga Kasamahan?
Noong nabubuhay pa ang Propeta ﷺ, ang mga Kasamahan (kalugdan nawa sila ng Allah) ay pumupunta sa kanya at humihiling na manalangin siya sa Allah para sa kanila.
Kapag walang ulan, hinihiling nila sa kanya na manalangin para sa ulan. Mananalangin siya sa Allah at bibigyan sila ng Allah ng ulan.
Pagkatapos ng pagpanaw ng Propeta ﷺ, nang magkaroon ng tagtuyot ang mga Muslim, sinabi ni ‘Umar ibn al-Khattab (kalugdan nawa siya ng Allah):
“O Allah, dati kaming naghahanap ng paraan upang mapalapit sa Iyo sa pamamagitan ng aming Propeta, at binibigyan Mo kami ng ulan. Ngayon ay naghahanap kami ng paraan upang mapalapit sa Iyo sa pamamagitan ng tiyuhin ng aming Propeta, kaya bigyan Mo kami ng ulan.”
[Iniulat ni al-Bukhari]
Pagkatapos ay hiniling ni ‘Umar kay al-‘Abbas (kalugdan nawa siya ng Allah) na manalangin sa Allah para sa mga Muslim.
Para sa mga nagbabawal ng tawassul sa pamamagitan ng katayuan, ipinapakita nito na ang tawassul ng mga Kasamahan sa pamamagitan ng Propeta ﷺ ay sa pamamagitan ng kanyang du‘a habang nabubuhay siya. Kaya pagkatapos ng kanyang pagpanaw, humiling sila kay al-‘Abbas, na buhay pa noon, na manalangin para sa kanila.
Bakit hindi nagtawassul si ‘Umar sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ?
Ginagamit din ng mga nagbabawal ang pangyayaring ito bilang patunay na hindi lamang katayuan o antas ang tinutukoy.
Walang duda na mas mataas ang katayuan ng Propeta ﷺ sa Allah kaysa kay al-‘Abbas, at hindi nawala ang katayuang iyon sa kanyang pagpanaw.
Kung ang mismong katayuan ang nilalayong paraan, hindi na sana kailangang lumapit kay al-‘Abbas.
Ngunit kung ang tinutukoy na paraan ay ang du‘a ng isang matuwid na tao, malinaw ang usapin: ang Propeta ﷺ ay nananalangin para sa kanila habang nabubuhay siya, at pagkatapos ng kanyang pagpanaw ay hiniling nila kay al-‘Abbas na manalangin para sa kanila.
Anong mga uri ng tawassul ang lehitimo?
May mga uri ng tawassul na malinaw na napatunayang lehitimo, kabilang ang:
Pagtawassul sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian, tulad ng pagsasabing: “O Pinakamaawain, kaawaan Mo ako,” o: “O Allah, sa pamamagitan ng Iyong awa ay humihingi ako ng tulong.”
Sinabi ng Allah:
“At sa Allah ang pinakamagagandang Pangalan, kaya manalangin kayo sa Kanya sa pamamagitan ng mga ito.”
[Al-A‘raf 7:180]
Lehitimo rin ang pagtawassul sa pamamagitan ng pananampalataya at mabubuting gawa, gaya ng paghingi sa Allah sa pamamagitan ng sariling pananampalataya, pagsisisi, katapatan, at pagsunod.
Lehitimo rin ang paghingi sa isang buhay na Muslim na gumawa ng du‘a, tulad ng paghingi ng mga Kasamahan sa Propeta ﷺ na manalangin para sa kanila noong siya ay nabubuhay.
Shirk ba ang tawassul sa pamamagitan ng katayuan ng isang matuwid na tao?
Mahalagang linawin ito upang hindi mapaghalo ang magkakaibang usapin.
Ang taong nagsasabing: “O Allah, sa pamamagitan ng katayuan ni ganito sa Iyo, patawarin Mo ako” ay nananalangin sa Allah at hindi sa taong iyon. Kaya ang pahayag na ito lamang ay hindi dapat ituring na katumbas ng direktang pananalangin sa iba bukod sa Allah.
Sa halip, itinuturing ito ng mga nagbabawal bilang isang paraang hindi itinakda sa du‘a, dahil para sa kanila ay walang sapat na ebidensyang nagpapatunay nito.
Iba ito sa direktang pananalangin sa isang yumao at paghingi sa kanya ng isang bagay na tanging Allah lamang ang makapagbibigay. Iyon ay ibang usapin na may ibang hatol.
Buod
Ang pagtawassul sa Allah sa pamamagitan ng katayuan, pagiging matuwid, o antas ng mga matuwid na tao sa Kanya ay isang usaping pinagkaiba-iba ng mga iskolar. Ang pananaw na pinili ng orihinal na fatwa ay hindi ito itinakda, sapagkat ang du‘a ay isang uri ng pagsamba at, ayon sa pananaw na ito, walang napatunayang ebidensya na ang katayuan o pagiging matuwid ng ibang tao ay isang lehitimong paraan sa du‘a.
Mas mainam para sa Muslim na manalangin sa Allah sa pamamagitan ng mga napatunayang paraan: Kanyang mga Pangalan at Katangian, sariling pananampalataya at mabubuting gawa, at maaari rin siyang humiling sa isang buhay at matuwid na Muslim na manalangin para sa kanya.
Tungkol naman sa pagtugon sa du‘a, pag-aalis ng paghihirap, pagbibigay ng pakinabang, at pag-iwas sa kapahamakan, ang lahat ng ito ay nasa kamay ng Allah lamang.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.