Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos:
Ang tawassul ay ang paggamit ng isang paraan upang mapalapit ang alipin sa Allah o upang hilingin sa Kanya ang pagtugon sa isang pangangailangan. Hindi lahat ng tinatawag na “tawassul” ay may iisang hatol. May mga uri na lehitimo at may ebidensya mula sa Qur’an at Sunnah, may mga uri na pinagkaiba-iba ng mga iskolar, at may mga uri na sa katotohanan ay hindi lamang tawassul, kundi direktang pananalangin at paghingi ng tulong sa iba bukod sa Allah sa mga bagay na tanging Allah lamang ang may kakayahang gawin.
Maaaring ipaliwanag ang pinakamahalagang uri tulad ng sumusunod:
Una: Tawassul sa Allah sa pamamagitan ng pananampalataya at pagsunod
Ito ay kabilang sa pinakamahalagang uri ng lehitimong tawassul. Kabilang dito ang paglapit sa Allah sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kanya, pananampalataya sa Kanyang Sugo ﷺ, pagsunod sa Allah, pagsunod sa Kanyang Sugo, at iba pang mabubuting gawa.
Sinabi ng Allah:
“O kayong mga sumampalataya! Matakot kayo sa Allah, hanapin ninyo ang paraan upang mapalapit sa Kanya, at magsikap kayo sa Kanyang landas upang kayo ay magtagumpay.”
[Al-Ma’idah 5:35]
Ang “paraan” dito ay tumutukoy sa anumang bagay na ginagamit ng alipin upang mapalapit sa Allah mula sa mga bagay na Kanyang minamahal at kinalulugdan.
Kabilang dito ang iba’t ibang uri ng lehitimong tawassul, tulad ng:
Pagtawassul sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian, tulad ng pagsasabing: “O Pinakamaawain, kaawaan Mo ako,” o: “O Allah, sa pamamagitan ng Iyong kaalaman at kapangyarihan, gabayan Mo ako.”
Sinabi ng Allah:
“At sa Allah ang pinakamagagandang Pangalan, kaya manalangin kayo sa Kanya sa pamamagitan ng mga ito.”
[Al-A‘raf 7:180]
Kabilang din dito ang tawassul sa pamamagitan ng sariling mabubuting gawa, tulad ng pananampalataya, salah, kawanggawa, kabutihan sa mga magulang, at katapatan sa Allah.
Kabilang sa mga ebidensya nito ang kuwento ng tatlong lalaking nakulong sa isang yungib. Bawat isa sa kanila ay nagtawassul sa Allah sa pamamagitan ng isang mabuting gawa na ginawa niya nang taos-puso para sa Allah, hanggang sa iniligtas sila ng Allah.
[Iniulat nina al-Bukhari at Muslim]
Ikalawa: Tawassul sa pamamagitan ng du‘a ng isang buhay na matuwid na tao
Kabilang sa lehitimong tawassul ang paghiling sa isang buhay at matuwid na Muslim na manalangin sa Allah para sa iyo.
Ang mga Kasamahan (kalugdan nawa sila ng Allah) ay humihiling sa Propeta ﷺ noong siya ay nabubuhay na gumawa ng du‘a para sa kanila.
Kapag sila ay dinaranas ng tagtuyot, hinihiling nila sa kanya na manalangin para sa ulan. Siya ay nananalangin sa Allah at bumababa ang ulan.
Pagkatapos ng pagpanaw ng Propeta ﷺ, humiling si ‘Umar ibn al-Khattab (kalugdan nawa siya ng Allah) ng ulan sa pamamagitan ni al-‘Abbas ibn ‘Abd al-Muttalib (kalugdan nawa siya ng Allah), at sinabi:
“O Allah, dati kaming naghahanap ng paraan upang mapalapit sa Iyo sa pamamagitan ng aming Propeta, at binibigyan Mo kami ng ulan. Ngayon ay naghahanap kami ng paraan upang mapalapit sa Iyo sa pamamagitan ng tiyuhin ng aming Propeta, kaya bigyan Mo kami ng ulan.”
[Iniulat ni al-Bukhari]
Para sa mga iskolar na sumusunod sa pagpapakahulugang ito, ang ibig sabihin ay ang paghingi kay al-‘Abbas na gumawa ng du‘a. Kaya hiniling ni ‘Umar sa kanya na manalangin sa Allah para sa mga Muslim.
Ikatlo: Tawassul sa pamamagitan ng katayuan ng Propeta ﷺ o ng mga matuwid na tao
Ito ay kapag nananalangin ang isang tao sa Allah lamang ngunit nagsasabi, halimbawa:
“O Allah, hinihiling ko sa Iyo sa pamamagitan ng katayuan ng Iyong Propeta,” o: “sa pamamagitan ng karapatan ni ganito sa Iyo,” o: “sa pamamagitan ng katayuan ng Iyong matuwid na alipin sa Iyo.”
Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol sa ganitong uri.
Pinahintulutan ito ng ilang iskolar, samantalang ipinagbawal naman ito ng iba. Ang huling pananaw ang pinili ng orihinal na fatwa.
Naniniwala ang mga nagbabawal na walang duda sa mataas na katayuan ng Propeta ﷺ sa Allah, ngunit ang paggamit sa katayuang ito bilang paraan sa du‘a ay nangangailangan ng ebidensyang panrelihiyon. Para sa kanila, walang napatunayang sahih at malinaw na ebidensya na nagpapatunay sa pagiging lehitimo nito.
Kaya pinag-iiba nila ang pagtawassul sa pamamagitan ng pagmamahal sa Propeta ﷺ, pananampalataya sa kanya, at pagsunod sa kanya, na mga mabubuting gawa ng mismong alipin, at ang tawassul sa pamamagitan lamang ng katauhan o katayuan ng Propeta ﷺ.
Mahalagang linawin na ang taong nagsasabing: “O Allah, sa pamamagitan ng katayuan ng Iyong Propeta, patawarin Mo ako,” ay sa pagkakataong ito nananalangin sa Allah. Kaya hindi ito dapat ipagkamali sa direktang pananalangin sa Propeta ﷺ o paghingi sa kanya na tugunan ang isang pangangailangan.
Ikaapat: Direktang pananalangin sa iba bukod sa Allah at paghingi sa kanila ng tulong
May ilang taong tinatawag na “tawassul” ang direktang pananalangin sa mga yumao o sa mga itinuturing na matuwid, kahit na iba ito sa mga naunang uri.
Kung ang isang tao ay direktang nananalangin sa isang yumao o taong wala at hinihiling sa kanya ang isang bagay na tanging Allah lamang ang may kakayahang gawin, tulad ng pag-aalis ng matinding paghihirap, pagpapatawad ng kasalanan, o pagpapagaling sa paraang tanging Allah lamang ang makagagawa, hindi na ito simpleng paghingi sa Allah sa pamamagitan ng ibang tao. Sa halip, ang mismong kahilingan ay nakatuon na sa nilikha.
Ang du‘a ay isang uri ng pagsamba at dapat ilaan lamang sa Allah.
Sinabi ng Allah:
“At ang mga lugar ng pagsamba ay para sa Allah, kaya huwag kayong manalangin sa sinuman kasama ng Allah.”
[Al-Jinn 72:18]
Sinabi rin ng Allah:
“At sino ang higit na naliligaw kaysa sa taong nananalangin, bukod sa Allah, sa mga hindi makatutugon sa kanya hanggang sa Araw ng Muling Pagkabuhay, samantalang sila ay walang kamalayan sa kanilang pananalangin?”
[Al-Ahqaf 46:5]
Ayon sa orihinal na fatwa, ang paglalaan ng du‘a at paghingi ng tulong sa iba bukod sa Allah tungkol sa mga bagay na tanging Allah lamang ang may kakayahang gawin ay kabilang sa malaking shirk.
Ang mahalagang pagkakaiba ng tawassul at direktang pananalangin
Hindi dapat paghaluin ang pagsasabi ng isang tao:
“O Allah, patawarin Mo ako sa pamamagitan ng katayuan ni ganito”
at ang pagsasabi sa isang yumao o taong wala:
“O ganito, patawarin mo ako,” o “alisin mo ang aking paghihirap.”
Sa unang sitwasyon, ang du‘a ay nakatuon sa Allah, at ang hindi pagkakasundo ay tungkol sa paraang ginagamit sa du‘a.
Sa ikalawang sitwasyon, ang mismong kahilingan ay nakatuon sa isang nilikha tungkol sa isang bagay na kabilang lamang sa Allah. Kaya malaki ang pagkakaiba ng hatol sa dalawang sitwasyon.
Buod
Ang tawassul ay hindi iisang uri lamang; mayroon itong iba’t ibang anyo.
Ang lehitimong tawassul ay kinabibilangan ng pagtawassul sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian, pananampalataya, pagsunod, mabubuting gawa, at paghiling sa isang buhay na Muslim na gumawa ng du‘a.
Tungkol naman sa pagtawassul sa pamamagitan lamang ng katayuan ng Propeta ﷺ o ng mga matuwid na tao, ito ay isang usaping pinagkaiba-iba ng mga iskolar, at pinili ng orihinal na fatwa ang pananaw na hindi ito lehitimong itinakda.
Tungkol naman sa direktang pananalangin sa mga yumao o taong wala at paghingi sa kanila ng mga bagay na tanging Allah lamang ang may kakayahang gawin, hindi ito simpleng tawassul. Ito ay paglalaan ng du‘a sa iba bukod sa Allah at, ayon sa orihinal na fatwa, ito ay malaking shirk.
Ang pinakaligtas, pinakaganap, at pinakamalayo sa pagkakaiba ng pananaw ay ang direktang pananalangin ng Muslim sa kanyang Panginoon gamit ang mga paraang itinakda ng Allah. Sinabi ng Allah:
“At kapag tinanong ka ng Aking mga alipin tungkol sa Akin, tunay na Ako ay malapit. Tinutugon Ko ang panalangin ng nananalangin kapag siya ay nananalangin sa Akin.”
[Al-Baqarah 2:186]
At ang Allah ang higit na nakaaalam.