Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos:
Walang pagsasalungatan sa pagitan ng pagpapakahulugan sa sinabi ng Allah na “Bagkus, ang Kanyang dalawang Kamay ay nakaunat” bilang tumutukoy sa Kanyang pagiging bukas-palad, mapagbigay, at sagana sa pagbibigay, at ng pagpapatibay sa Katangian ng dalawang Kamay ng Allah. Ipinapahiwatig ng talata ang dalawang kahulugan nang magkasama: pinagtitibay nito para sa Allah ang dalawang Kamay sa paraang naaangkop sa Kanyang Kadakilaan, at ang paglalarawan sa mga ito bilang nakaunat sa kontekstong ito ay nagpapahiwatig ng kasakdalan ng Kanyang pagiging mapagbigay at kasaganaan ng Kanyang mga biyaya. Ito ang kahulugang ipinaliwanag ni al-Tabari at ng iba pang mga iskolar.
Ang pagpapatibay sa dalawang Kamay ng Allah ay matatagpuan sa maraming teksto ng Qur’an at Sunnah.
Sinabi ng Allah:
“Bagkus, ang Kanyang dalawang Kamay ay nakaunat; gumugugol Siya ayon sa Kanyang kalooban.”
At sinabi Niya kay Iblis:
“Ano ang pumigil sa iyo na magpatirapa sa nilikha Ko sa pamamagitan ng Aking dalawang Kamay?”
[Sad 38:75]
Mayroon ding maraming hadith sa Sunnah na nagpapatibay sa Kamay at Kanang Kamay. Kabilang dito ang sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang Kamay ng Allah ay puno; hindi ito nababawasan ng paggugol, at sagana itong nagbibigay sa gabi at araw.”
[Iniulat nina al-Bukhari at Muslim]
Sa hadith tungkol sa pamamagitan, sasabihin ng mga tao kay Adan (sumakanya nawa ang kapayapaan):
“Nilikha ka ng Allah sa pamamagitan ng Kanyang Kamay.”
[Iniulat nina al-Bukhari at Muslim]
Dahil dito, ginamit ng mga Imam ng Ahl as-Sunnah ang mga tekstong ito bilang patunay sa pagpapatibay ng dalawang Kamay para sa Allah sa paraang naaangkop sa Kanya, nang walang paghahalintulad sa mga nilikha at nang hindi nagtatanong kung paano.
Hindi nila ibig sabihin na literal na nakagapos ang Kamay ng Allah. Sa halip, layunin nilang akusahan ang Allah ng pagiging maramot at pagpipigil sa pagbibigay.
Naiulat mula kay Ibn ‘Abbas (kalugdan nawa sila ng Allah) na ipinaliwanag niya:
“Hindi nila ibig sabihin na ang Kamay ng Allah ay talagang nakagapos; sa halip, sinasabi nila na Siya ay maramot at ipinagkakait ang nasa Kanya.”
Kilala ang ganitong paggamit sa wikang Arabe.
Kapag sinasabi tungkol sa isang tao na “nakagapos ang kanyang kamay” sa konteksto ng paggugol, ang ibig sabihin ay maramot siya at nagpipigil sa pagbibigay.
At kapag sinabing “nakaunat ang kanyang kamay,” ang ibig sabihin ay mapagbigay siya at sagana sa pagbibigay.
Kaya sinabi ng Allah bilang tugon:
“Nawa’y magapos ang kanilang mga kamay at sumpain sila dahil sa kanilang sinabi! Bagkus, ang Kanyang dalawang Kamay ay nakaunat; gumugugol Siya ayon sa Kanyang kalooban.”
Kaya ang kahulugan sa konteksto ay ang Allah ay napakalawak sa pagiging mapagbigay at sagana sa pagbibigay, at nagbibigay Siya ayon sa Kanyang kalooban.
Hindi.
Ito ang pangunahing punto sa pag-unawa sa talata.
Kapag sinabi natin tungkol sa isang tao na “bukas ang kanyang kamay,” ipinapahiwatig ng pahayag, ayon sa konteksto, ang kanyang pagiging mapagbigay at bukas-palad. Ngunit hindi nito nangangahulugang itinatanggi na mayroon talaga siyang kamay.
Kaya maaaring magsama ang dalawang kahulugan:
pagpapatibay sa Kamay bilang tunay, habang inuunawa na ang pagiging nakaunat nito sa kontekstong ito ay nangangahulugan ng pagiging mapagbigay at sagana sa pagbibigay.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah ang kahulugang ito. Binanggit niya na kapag sinasabing ang isang tao ay “nakaunat ang kamay,” nauunawaan na mayroon talaga siyang kamay, at kasabay nito ay nauunawaan mula sa pag-unat nito ang pagiging mapagbigay at pagbibigay, sapagkat karaniwang ipinahahayag ang pagbibigay sa pamamagitan ng pag-unat ng kamay.
Si Imam al-Tabari mismo, na nag-ulat ng salaysay mula kay Ibn ‘Abbas, ay nagpaliwanag na ang paglalarawan sa mga Kamay bilang nakaunat ay nagpapahiwatig ng pagiging mapagbigay at bukas-palad, sapagkat inuugnay ng mga Arabe ang pag-unat ng kamay sa kasaganaan ng pagbibigay.
Ipinaliwanag niya na kinausap ng Allah ang mga Arabe sa mga salitang pamilyar sa kanila. Kaya ang sinabi ng mga Hudyo na “Ang Kamay ng Allah ay nakagapos” ay nangangahulugang inaakusahan nila Siya ng pagiging maramot, at ang sagot ng Allah ay nagpapatibay sa kasakdalan ng Kanyang pagiging mapagbigay at Kanyang mga biyaya.
Ngunit hindi naunawaan ni al-Tabari mula rito na ang Kamay mismo ay isa lamang talinghaga para sa pagiging mapagbigay o biyaya. Sa halip, sa parehong talakayan ay pinagtibay niya ang dalawang Kamay bilang isang Katangian ng Allah.
Kaya walang pagsasalungatan sa pagitan ng paliwanag ni Ibn ‘Abbas at ng pagpapatibay ni al-Tabari sa Katangian ng dalawang Kamay.
Isa sa mahahalagang patunay na ginamit ng mga iskolar ay ang paggamit ng talata ng anyong dalawahan:
“Bagkus, ang Kanyang dalawang Kamay ay nakaunat.”
Kung ang “kamay” ay nangangahulugan lamang ng “biyaya,” ang mga biyaya ng Allah ay hindi mabilang at hindi maaaring limitahan sa dalawa.
Dahil dito, ginamit ni al-Tabari at ng iba pang mga iskolar ang anyong dalawahan bilang patunay na ang talata ay nagpapatibay sa dalawang Kamay bilang Katangian ng Allah, habang ang paglalarawan sa mga ito bilang nakaunat sa kontekstong ito ay nagpapahiwatig ng pagiging mapagbigay at bukas-palad.
Pinagtitibay din ito ng sinabi ng Allah tungkol sa paglikha kay Adan:
“Ano ang pumigil sa iyo na magpatirapa sa nilikha Ko sa pamamagitan ng Aking dalawang Kamay?”
[Sad 38:75]
Ipinaliwanag ni Ibn Taymiyyah na ang anyong dalawahan sa “Aking dalawang Kamay” ay hindi wastong ipakahulugan bilang “kapangyarihan,” sapagkat ang kapangyarihan ay iisa, at hindi rin bilang “mga biyaya,” sapagkat hindi mabilang ang mga biyaya ng Allah.
Hindi.
Ang pagpapatibay sa dalawang Kamay ng Allah ay hindi nangangahulugang ang Kanyang mga Kamay ay katulad ng mga kamay ng tao.
Ang tuntunin ng Ahl as-Sunnah ay pagtibayin ang anumang pinagtibay ng Allah tungkol sa Kanyang Sarili, habang itinatanggi ang anumang pagkakatulad sa mga nilikha at hindi tinatanong kung paano ang Kanyang mga Katangian.
Pinagtibay din ni al-Tabari sa kanyang mga isinulat tungkol sa ‘aqidah ang mga Kamay, ang Kanang Kamay, at mga daliri, habang itinatanggi na ang mga Katangian ng Allah ay katulad ng mga bahagi ng katawan ng mga nilikha.
Ang pagpapatibay sa isang Katangian ay isang bagay; ang paghahalintulad sa paraan nito sa katangian ng isang nilikha ay ibang bagay.
Madaling pagsamahin ang dalawang ito kung pag-iibahin natin ang Kamay mismo at ang paglalarawan sa Kamay bilang nakagapos o nakaunat.
Ang sinabi ng mga Hudyo:
“Ang Kamay ng Allah ay nakagapos”
ay nangangahulugan sa konteksto na inaakusahan nila ang Allah ng pagiging maramot at pagpipigil sa pagbibigay.
At ang sinabi ng Allah:
“Bagkus, ang Kanyang dalawang Kamay ay nakaunat”
ay nangangahulugan, tungkol sa pagiging nakaunat, na Siya ay napakalawak sa pagiging mapagbigay at sagana sa pagbibigay.
Kasabay nito, ang pananalitang “Kanyang dalawang Kamay” ay nagpapatibay sa dalawang Kamay ng Allah sa paraang naaangkop sa Kanyang Kadakilaan.
Kaya hindi kailangang pumili sa pagitan ng “pagpapatibay sa mga Kamay” at “pagpapatibay sa pagiging mapagbigay,” sapagkat ipinapahiwatig ng talata ang dalawang ito.
Ang sinabi ng Allah na “Bagkus, ang Kanyang dalawang Kamay ay nakaunat” ay pinagsasama ang pagpapatibay sa Katangian ng dalawang Kamay ng Allah at ang pagpapahayag ng kasakdalan ng Kanyang pagiging mapagbigay at bukas-palad.
Ang paliwanag ni Ibn ‘Abbas sa sinabi ng mga Hudyo na “Ang Kamay ng Allah ay nakagapos”, na ang ibig nilang sabihin ay akusahan Siya ng pagiging maramot, ay hindi nag-aalis sa Katangian ng Kamay. Sa halip, ipinaliliwanag nito ang layunin ng paglalarawan sa Kamay bilang nakagapos sa kontekstong iyon.
Gayundin, ang “nakaunat” ay nagpapahiwatig sa konteksto ng pagiging mapagbigay at kasaganaan ng pagbibigay, habang ang “Kanyang dalawang Kamay” ay nananatiling nagpapatibay sa dalawang Kamay.
Dahil dito, walang nakitang pagsasalungatan si al-Tabari sa dalawang kahulugan. Iniulat niya ang paliwanag ni Ibn ‘Abbas at kasabay nito ay pinagtibay na ang dalawang Kamay ay isang napatunayang Katangian ng Allah, nang walang paghahalintulad sa mga nilikha at nang hindi tinatanong kung paano.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.