Pinatutunayan ba ng Hadith na “Kung Lalapit Siya sa Akin nang Naglalakad, Lalapit Ako sa Kanya nang Mabilis” ang Katangian ng Mabilis na Paglapit para sa Allah?

Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos:

Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol sa sinabi ng Allah sa hadith qudsi: “Kung lalapit siya sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang mabilis.” May dalawang kilalang pananaw. Ang ilan ay nagpapatibay sa mabilis na paglapit bilang isang Katangian ng pagkilos ng Allah sa paraang naaangkop sa Kanya. Ang iba naman ay naniniwala na ipinapakita ng konteksto ng hadith na ang tinutukoy ay ang bilis ng paggantimpala ng Allah sa Kanyang alipin sa pamamagitan ng biyaya, awa, at gantimpala, at hindi ang pagpapatibay ng isang hiwalay na Katangian na tinatawag na mabilis na paglapit. Pinapaboran ng orihinal na fatwa ang ikalawang pananaw sapagkat ang buong hadith ay nasa konteksto ng pagtutumbas sa paglapit ng alipin sa Allah sa pamamagitan ng pagsunod at sa higit na biyayang ipinagkakaloob ng Allah sa kanya.

Iniulat nina al-Bukhari at Muslim mula kay Abu Hurayrah (kalugdan nawa siya ng Allah) na sinabi ng Propeta ﷺ, na isinasalaysay mula sa kanyang Panginoon:

“Ako ay ayon sa iniisip ng Aking alipin tungkol sa Akin, at Ako ay kasama niya kapag inaalala niya Ako... Kung lalapit siya sa Akin ng isang dangkal, lalapit Ako sa kanya ng isang bisig; kung lalapit siya sa Akin ng isang bisig, lalapit Ako sa kanya nang higit pa; at kung lalapit siya sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang mabilis.”

Unang Pananaw: Ang Tinutukoy ay ang Bilis ng Biyaya at Gantimpala ng Allah

Ilang iskolar ang naniniwala na ang hadith ay nagbibigay ng halimbawa ng lawak ng biyaya at pagkabukas-palad ng Allah.

Kapag lumalapit ang alipin sa Allah sa pamamagitan ng kaunting pagsunod, tinutugunan siya ng Allah ng higit na dakilang biyaya. Kapag dinaragdagan ng alipin ang kanyang pagsunod, dinaragdagan din ng Allah ang awa at gantimpala para sa kanya.

Ayon sa interpretasyong ito, ang kahulugan ng:

“Kung lalapit siya sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang mabilis”

ay na ang sinumang bumaling sa Allah sa pamamagitan ng pagsunod at pagsamba ay tinutugunan ng Allah ng biyaya, awa, at gantimpalang higit kaysa sa inihandog ng alipin.

Iniulat mula kay Qatadah (kaawaan nawa siya ng Allah), matapos isalaysay ang hadith, na sinabi niya:

“Sumpa man sa Allah, Siya ay mas mabilis sa pagpapatawad.”

Iniulat ni al-Tirmidhi mula kay al-A‘mash na ang kahulugan ng hadith ay kapag lumalapit ang alipin sa Allah sa pamamagitan ng pagsunod, mabilis siyang tinutugunan ng Allah ng Kanyang kapatawaran at awa.

Sinabi ni Ishaq ibn Rahawayh (kaawaan nawa siya ng Allah):

“Ang sinumang lumapit sa Allah ng isang dangkal sa pamamagitan ng gawa, lalapit ang Allah sa kanya nang higit pa sa pamamagitan ng gantimpala.”

Sinabi ni Ibn Qutaybah (kaawaan nawa siya ng Allah):

“Ang sinumang lumapit sa Akin nang mabilis sa pamamagitan ng pagsunod, lalapit Ako sa kanya sa pamamagitan ng gantimpala nang mas mabilis kaysa sa kanyang paglapit.”

Bakit Ganito ang Pagkaunawa ng mga Iskolar na Ito sa Hadith?

Sapagkat ang hadith mismo ay nagsisimula sa:

“Ang sinumang lumapit sa Akin ng isang dangkal, lalapit Ako sa kanya ng isang bisig.”

Nalalaman na ang alipin ay hindi literal na lumalapit sa Allah sa pamamagitan ng pisikal na paggalaw ng kanyang katawan ng isang dangkal o isang bisig. Sa halip, lumalapit siya sa Allah sa pamamagitan ng pananampalataya, pagdarasal, pag-alaala, du‘a, pagmamahal, takot, pag-asa, at iba pang mga gawa ng pagsunod.

Kaya kung ang paglapit ng alipin na binanggit sa hadith ay hindi lamang tumutukoy sa pisikal na distansya, itinuring ng mga iskolar na ito na ang katapat nitong pahayag ay dapat ding maunawaan sa konteksto ng gantimpala at pagtutumbas.

Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah na ang hadith ay nasa konteksto ng paggantimpala, at ang paglapit ng Allah sa Kanyang alipin ay binanggit bilang tugon sa paglapit ng alipin sa Kanya.

Ikalawang Pananaw: Pagpapatibay sa Mabilis na Paglapit Bilang Katangian ng Allah

May ilang iskolar na naniniwala na ang hadith ay nagpapatibay sa mabilis na paglapit bilang isang Katangian ng pagkilos ng Allah, nang walang paghahalintulad sa mga nilikha at nang hindi tinatanong kung paano.

Kabilang sa pinakakilalang hayagang nagpahayag ng pananaw na ito sina Shaykh Muhammad ibn Salih al-‘Uthaymin (kaawaan nawa siya ng Allah) at ang Permanent Committee for Scholarly Research and Ifta.

Nang tanungin ang Permanent Committee tungkol sa Katangiang ito, sinabi nito:

“Oo, ang Katangian ng mabilis na paglapit ay pinagtitibay ayon sa pagkakabanggit nito sa marangal na hadith qudsi, sa paraang naaangkop sa Kanya.”

Sinabi ni Shaykh Ibn ‘Uthaymin (kaawaan nawa siya ng Allah):

“Ang Katangian ng mabilis na paglapit ay napatunayan para sa Allah ayon sa tunay na hadith... Ito ay kabilang sa Kanyang mga Katangian ng pagkilos na dapat nating paniwalaan.”

Ang mga nagtataguyod ng pananaw na ito ay umaasa sa prinsipyo na ang anumang dumating sa mga tekstong ipinahayag ay pinagtitibay ayon sa hayag na kahulugan nito sa paraang naaangkop sa Allah, habang itinatanggi ang anumang pagkakatulad ng mga Katangian ng Tagapaglikha sa mga katangian ng mga nilikha.

Paano Tinutukoy ang Hayag na Kahulugan ng Teksto?

Isang mahalagang tuntunin na ang hayag na kahulugan ng isang salita ay hindi natutukoy sa pamamagitan lamang ng hiwalay nitong kahulugang pangwika. Sa halip, dapat tingnan ang kontekstong kinaroroonan nito.

Maaaring gamitin ang isang salita sa isang tiyak na kahulugan sa isang konteksto at maunawaan sa ibang paraan ayon sa pagkakabuo ng pangungusap at mga palatandaang nakapaligid dito.

Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim (kaawaan nawa siya ng Allah) na ang hayag na kahulugan ng pananalita ay ang kahulugang ipinapahiwatig ng kabuuang pagkakabuo at konteksto nito.

Kaya ang salitang “mabilis na paglapit” ay nagpapahiwatig sa wika ng isang uri ng pagmamadali o bilis. Ngunit nananatili ang tanong: layunin ba ng hadith na magpatibay ng pagkilos na ito bilang isang hiwalay na Katangian, o layunin nitong ipakita ang bilis ng biyaya at gantimpala ng Allah sa Kanyang alipin?

Dito nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar.

Bakit Pinapaboran ng Fatwa na Hindi Nagpapatibay ang Hadith ng Isang Hiwalay na Katangian?

Itinuturing ng orihinal na fatwa na ang konteksto ng hadith ay mas nagpapahiwatig ng paggantimpala at biyaya.

Sinasabi sa hadith:

“Ang sinumang lumapit sa Akin ng isang dangkal, lalapit Ako sa kanya ng isang bisig; ang sinumang lumapit sa Akin ng isang bisig, lalapit Ako sa kanya nang higit pa; at ang sinumang lumapit sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang mabilis.”

Ang mga gawa ng pagsamba na ginagamit ng tao upang lumapit sa Allah ay hindi limitado sa paglalakad o pisikal na pagkilos. Kabilang dito ang mga gawa ng puso gaya ng takot, pagmamahal, pag-asa, at pagtitiwala sa Allah, gayundin ang mga gawa ng dila gaya ng pag-alaala, du‘a, at paghingi ng kapatawaran.

Kaya ang kahulugan ng hadith ay: habang lalo pang lumalapit ang alipin sa Allah, tinutugunan siya ng Allah ng higit na biyaya, awa, at gantimpala.

Maituturing ba Itong Matalinghagang Interpretasyon ng Teksto?

Ayon sa pinapaborang interpretasyong ito, hindi.

Ang layunin ay hindi ilayo ang hadith mula sa hayag nitong kahulugan dahil sa pagtanggi sa Katangian o sa takot na maihalintulad ang Allah sa mga nilikha. Sa halip, layunin nitong ipaliwanag ang hadith ayon sa kabuuang konteksto nito.

May mga katulad na paggamit sa wikang Arabe.

Halimbawa, sinabi ng Propeta ﷺ:

“Ang sinumang humiwalay sa pamayanan ng isang dangkal...”

Hindi ibig sabihin nito na literal na susukatin ng panukat ang paghihiwalay upang makita kung ito ay eksaktong isang dangkal. Sa halip, ang ibig sabihin ay kahit ang pinakamaliit na antas ng paglayo at paghihiwalay mula sa pamayanan.

Gayundin, sinabi ng Propeta ﷺ tungkol sa mga fitnah:

“Ang nakaupo sa panahon nito ay mas mabuti kaysa sa nakatayo; ang nakatayo ay mas mabuti kaysa sa naglalakad; at ang naglalakad ay mas mabuti kaysa sa nagmamadali.”

Ang layunin ay magbabala laban sa unti-unting pagkakasangkot sa mga fitnah, hindi lamang tukuyin ang pagkakaiba ng pisikal na kalagayan ng pag-upo, pagtayo, at paglalakad.

Kaya ang konteksto ang tumutukoy sa kahulugang nilalayon ng mga salitang ito.

Ang Hindi ba Pagpapatibay sa Katangiang Ito ay Dahil sa Takot sa Paghahalintulad sa Allah sa mga Nilikha?

Hindi.

Binibigyang-diin ng fatwa na ang hindi pagpapatibay sa mabilis na paglapit bilang isang hiwalay na Katangian batay sa hadith na ito ay hindi dahil ang pagpapatibay nito ay kinakailangang humantong sa paghahalintulad.

Pinagtitibay ng Ahl as-Sunnah para sa Allah ang mga Katangian ng pagkilos na napatunayan sa pamamagitan ng ebidensya, gaya ng pagdating at paglapit, sa paraang naaangkop sa Allah, nang walang paghahalintulad at nang hindi tinatanong kung paano.

Ang pinag-uusapan dito ay kung ang partikular na hadith na ito mismo ay naglalayong magpatibay ng mabilis na paglapit bilang isang hiwalay na Katangian, o kung ang pananalita ay dumating sa konteksto ng paglalarawan sa bilis ng biyaya ng Allah.

Pinapaboran ng fatwa ang ikalawang interpretasyon.

Buod

Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol sa pahayag na “Kung lalapit siya sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang mabilis,” at may dalawang kinikilalang pananaw:

• Ang ilan ay nagpapatibay sa mabilis na paglapit bilang isang Katangian ng pagkilos ng Allah sa paraang naaangkop sa Kanyang Kadakilaan.
• Ang iba ay naniniwala na ang tinutukoy ay ang bilis ng biyaya, awa, at gantimpala ng Allah sa sinumang bumaling sa Kanya sa pamamagitan ng pagsunod.

Pinapaboran ng orihinal na fatwa ang pananaw na ang hadith ay hindi naglalayong magpatibay ng isang hiwalay na Katangian na tinatawag na mabilis na paglapit. Sa halip, ang ibig sabihin nito ay ang sinumang lumalapit sa Allah sa pamamagitan ng pagsunod ay tinutugunan ng Allah ng higit at mas mabilis na biyaya, gantimpala, at awa.

Ang pananaw na ito ay nakabatay sa kabuuang konteksto ng hadith, hindi sa pagtanggi sa mga Katangian ng Allah o sa takot na patibayin ang mga Katangiang tunay na napatunayan.

At ang Allah ang higit na nakaaalam.