Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah.
Ang Qur’an ay Salita ni Allah, at ang pagsasalita ay isang katangian ng nagsasalita. Ang mga katangian ni Allah ay hindi nilikha.
Tungkol naman sa panustos, gaya ng pagkain, salapi, at mga katulad nito, ang mga ito ay mga nilikhang bagay na umiiral nang hiwalay. Ang pagkakaiba ay na ang pagsasalita ay isang katangian ni Allah, samantalang ang mga panustos ay mga nilikhang bagay na Kanyang pinairal. Kaya hindi tama na ihambing ang dalawa dahil lamang kapwa iniuugnay ang mga ito kay Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya.
Ang paglalarawan sa isang nagsasalita ay hindi lamang tungkol sa kanyang kakayahang magsalita. Ang pananalitang kanyang binibigkas ay iniuugnay rin sa kanya; kaya sinasabi natin, “ang salita ni ganito,” ibig sabihin, ang mga salitang kanyang sinabi.
Tinawag ni Allah ang Qur’an na Kanyang Salita. Sinabi Niya:
“At kung ang isa sa mga mushrik ay humingi sa iyo ng proteksiyon, bigyan mo siya ng proteksiyon upang marinig niya ang Salita ni Allah.”
[At-Tawbah 9:6]
Ang tinutukoy rito ay ang Qur’an na naririnig, hindi lamang ang kakayahang magsalita.
Kaya hindi tama na paghiwalayin ang pagsasalita at ang mga salita sa batayan na ang una ay isang katangian samantalang ang ikalawa ay isang nilikhang bagay na nagmula rito. Ang mga salitang sinalita ni Allah ay Kanyang Salita.
Ipinaliwanag ni Ibn ʿUthaymīn na ang pagsasalita ay hindi isang bagay na umiiral nang hiwalay kay Allah, kundi isang katangian ng nagsasalita nito, at ang lahat ng katangian ni Allah ay hindi nilikha. Tingnan: Sharḥ as-Safārīniyyah (1/427).
Ang mga panustos na tinutukoy sa tanong, gaya ng pagkain at salapi, ay mga bagay na umiiral nang hiwalay, na nilikha ni Allah at ipinagkakaloob Niya sa Kanyang mga lingkod. Ang pagsasalita naman ay hindi isang hiwalay na bagay na ganito; ito ay katangian ng nagsasalita nito.
Samakatuwid, ang simpleng pag-uugnay ng isang bagay kay Allah ay hindi nangangahulugang ang bagay na iyon ay isa sa Kanyang mga katangian. Maaari itong maging:
Ipinaliwanag ni Ibn Taymiyyah na ang simpleng pag-uugnay ay hindi nangangahulugang ang bawat bagay na iniuugnay ay isang katangian. Sa halip, kailangang tingnan ang tunay na kalikasan ng bagay na iniuugnay. Tingnan: Al-Jawāb aṣ-Ṣaḥīḥ (4/414).
Kaya ang pagiging nilikha ng panustos ay hindi nangangahulugang nilikha rin ang Salita ni Allah, sapagkat magkaiba ang uri ng pag-uugnay at ang tunay na kalikasan ng bagay na iniuugnay.
Isinalaysay ni Ibn Taymiyyah ang pahayag ng mga unang henerasyon tungkol sa Qur’an:
“Ang Qur’an ay Salita ni Allah, hindi nilikha; mula sa Kanya ito nagsimula at sa Kanya ito babalik.”
Ipinaliwanag niya na ang “mula sa Kanya ito nagsimula” ay nangangahulugang si Allah ang Siyang nagsalita nito, at hindi na nilikha Niya ito sa ibang katawan at pagkatapos ay nagmula roon ang pagsasalita.
Ipinarinig ito ni Allah kay Jibrīl, at ipinahayag ito ni Jibrīl kay Muhammad ﷺ.
Hindi ito nangangahulugan na ang katangian ng pagsasalita ay humiwalay sa Sarili ni Allah at lumipat sa iba.
Tungkol naman sa “at sa Kanya ito babalik,” ipinaliwanag ito ni Ibn Taymiyyah bilang pag-alis ng Qur’an, hanggang sa wala nang matirang talata nito sa mga puso at wala nang titik nito sa mga nakasulat na mushaf. Tingnan: Majmūʿ al-Fatāwā (12/561).
Ang layunin ay pagtibayin na si Allah ang Siyang nagsalita ng Qur’an, nang hindi iniisip ang pagsasalita bilang isang materyal na bagay na humiwalay sa Kanya.
Sinabi ni Allah:
“Ang Aming utos sa isang bagay, kapag nais Namin ito, ay sabihin lamang dito: ‘Maging!’ at ito ay nagiging gayon.”
[An-Naḥl 16:40]
Ipinakikita ng talata ang pagkakaiba sa pagitan ng salita ni Allah at ng bagay na nagiging umiiral sa pamamagitan ng Kanyang salita.
Ginagamit ito ng fatwa bilang katibayan na ang pagsasalitang nagiging dahilan ng paglikha ay hindi mismo isa sa mga nilikhang bagay.
Ipinaliwanag ni Abū al-Ḥasan al-Ashʿarī ang ganitong pangangatwiran:
Kung ang salitang “Maging” ay nilikha, kakailanganin nito ng isa pang salita upang malikha; pagkatapos, ang salitang iyon ay mangangailangan naman ng iba pa, at magpapatuloy ito nang walang katapusan—o sa huli ay kailangang humantong sa isang salita ni Allah na hindi nilikha. Tingnan: Al-Ibānah, p. 65.
Sinabi rin ni Allah:
“Walang iba kundi sa Kanya ang paglikha at ang kautusan. Mapagpala si Allah, ang Panginoon ng mga daigdig.”
[Al-Aʿrāf 7:54]
Isinalaysay ni Al-Lālakāʾī na ginamit ng ilang dakilang imam bilang katibayan ang pagkakaiba sa pagitan ng paglikha, na tumutukoy sa mga nilikha, at kautusan, na siyang Salita ni Allah. Tingnan: Sharḥ Uṣūl Iʿtiqād Ahl as-Sunnah (2/243).
Sinabi ni Allah:
“Ngunit ang Aking salita ay naganap na: ‘Tiyak na pupunuin Ko ang Impiyerno ng mga jinn at mga tao, silang lahat.’”
[As-Sajdah 32:13]
Ginamit ng mga iskolar na binanggit ang kanilang mga pahayag bilang katibayan ang pagkaunawa na ang salita ay isang katangian ni Allah.
Samakatuwid, ang pariralang “mula kay Allah” sa pangangatwirang ito ay nangangahulugang ito ay Kanyang Salita at Kanyang katangian. Hindi ito nangangahulugang ang lahat ng nagmumula kay Allah, gaya ng mga panustos, ay hindi nilikha.
Sinabi rin ni Allah:
“Kung ang lahat ng puno sa lupa ay maging mga panulat at ang dagat, na dinaragdagan pa ng pitong dagat, ay maging tinta, hindi mauubos ang mga Salita ni Allah. Tunay na si Allah ay Makapangyarihan, Marunong.”
[Luqmān 31:27]
Ginamit ni Al-Lālakāʾī ang hindi pagkaubos ng mga Salita ni Allah bilang katibayan, kabaligtaran ng mga nilikhang bagay na ginagamit bilang mga kasangkapan sa pagsulat ng mga ito. Tingnan: Sharḥ Uṣūl Iʿtiqād Ahl as-Sunnah (2/244–245).
Inihahatid din ng fatwa ang pinagkaisahang pananaw ng Ahl as-Sunnah na ang Qur’an ay Salita ni Allah at hindi nilikha. Binabanggit din nito ang kanilang hatol na ang pagsasabing ang Qur’an ay nilikha ay kufr, gaya ng mga pahayag na tinipon ni Al-Lālakāʾī sa kanyang aklat (2/300–342).
Ang pangunahing pagkakaiba ay na ang panustos, ibig sabihin, ang mga bagay na ipinagkakaloob bilang ikabubuhay, ay isang malayang umiiral na nilikha, samantalang ang Qur’an ay Salita at katangian ni Allah.
Kaya hindi tama na ituring ang Qur’an bilang isang nilikhang bagay na nagmula sa pagsasalita, at hindi rin tama na ihambing ito sa mga panustos. Pinatutunayan ng mga tekstong ipinahayag ang pagsasalita bilang katangian ni Allah at pinag-iiba ang Kanyang salita sa mga nilikhang umiiral sa pamamagitan ng Kanyang kautusan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.