Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah ﷺ.
Itinuturing ng karamihan sa mga iskolar ang “Al-Kāfī” bilang isa sa mga Magagandang Pangalan ni Allah, ayon sa nabanggit sa fatwa.
Mayroon ding pangkat ng mga iskolar na nagsabing ang “Al-Māniʿ” ay binabanggit kasama ng “Al-Muʿṭī” (Ang Tagapagbigay), at ang “An-Nāfiʿ” ay binabanggit kasama ng “Aḍ-Ḍārr” (Ang Nagdudulot ng Kapinsalaan).
Ayon sa fatwa, ang dalawang pares na ito ay dapat banggitin nang magkasama: “Al-Muʿṭī Al-Māniʿ” at “Aḍ-Ḍārr An-Nāfiʿ”, sapagkat ang ganap na kahulugan ay lumilitaw kapag pinagsama ang dalawang ito. Kaya, ayon sa paliwanag na ito, hindi ginagamit nang hiwalay ang “Al-Māniʿ” o “An-Nāfiʿ” bilang pangalan.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Hindi ba sapat si Allah para sa Kanyang alipin?” [Az-Zumar 39:36]
Inilarawan dito si Allah bilang sapat para sa Kanyang alipin. Itinuring ng karamihan sa mga iskolar ang “Al-Kāfī” bilang isa sa mga Magagandang Pangalan ni Allah, ayon sa iniulat sa fatwa.
Kabilang sa mga iskolar na nagbanggit nito sina Al-Khaṭṭābī, Ibn Mandah, Al-Ḥalīmī, Al-Bayhaqī, Ibn Al-ʿArabī, Al-Qurṭubī, Ibn Ḥajar, As-Saʿdī, at iba pa.
Tingnan: Ang Paniniwala ng Ahl as-Sunnah wal-Jamāʿah tungkol sa mga Magagandang Pangalan ni Allah, ni Dr. Muḥammad ibn Khalīfah At-Tamīmī, p. 182.
Lumilitaw din ang pangalang ito sa ilang bersiyon ng mga salaysay na naglilista ng mga Pangalan ni Allah. Gayunman, mahihina ang mga salaysay na naglalaman ng gayong mga listahan. Kaya dapat pag-ibahin ang pagkakaroon ng isang salita sa naturang mga salaysay at ang pagpapatunay dito sa pamamagitan ng isang mapananaligang hadith na naglilista ng mga Pangalan ni Allah.
Sinabi ni Ibn Al-Qayyim sa An-Nūniyyah:
Siya ay Al-Ḥasīb, ang Tagapagsapat at Tagapagtanggol,
at si Allah ay sapat para sa Kanyang alipin sa lahat ng panahon.
Ipinaliwanag ni As-Saʿdī ang kahulugan ng “Al-Kāfī” bilang Siya na tumutugon sa mga pangangailangan ng Kanyang mga alipin. Nagbibigay rin Siya ng natatanging kasapatan sa mga naniniwala sa Kanya, nagtitiwala sa Kanya, at humihingi sa Kanya ng kanilang mga pangangailangan sa relihiyon at buhay sa mundo.
Tingnan: Tafsīr As-Saʿdī, p. 949.
Samakatuwid, ayon sa mga iskolar na kumikilala sa Pangalan na ito, ipinahihiwatig nito na si Allah ang tumutugon sa pangangailangan ng Kanyang mga alipin, nag-iingat sa kanila, at nagbibigay ng anumang kanilang kailangan.
Itinuturing ng isang pangkat ng mga iskolar ang “Al-Muʿṭī Al-Māniʿ” bilang kabilang sa mga Magagandang Pangalan ni Allah, kabilang sina Ibn Mandah, Al-Qurṭubī, at As-Saʿdī.
Kabilang sa kanilang mga katibayan ang salaysay ni Muʿāwiyah ibn Abī Sufyān, nawa'y kalugdan silang dalawa ni Allah, mula sa Propeta ﷺ:
“Walang makapipigil sa anumang ibinigay ni Allah, at walang makapagbibigay ng anumang pinigilan ni Allah; at walang pakinabang ang kayamanan ng isang mayaman laban sa Kanya.”
Isinalaysay ito ni Aḥmad sa Al-Musnad (4/97–98), at ni Ibn Mandah sa At-Tawḥīd (331). Sinabi ni Ibn Mandah: “Ang sanad na ito ay sahih.”
Ipinapakita ng hadith na walang sinuman ang makapipigil sa anumang ibinibigay ni Allah, at walang sinuman ang makapagbibigay ng anumang pinigilan ni Allah, salungat sa Kanyang itinakda.
Ayon sa fatwa, iniulat ni Ibn Al-Qayyim na ang “Al-Māniʿ” ay dapat banggitin kasama ng “Al-Muʿṭī”, sapagkat ang pagbanggit lamang sa pagpigil ay maaaring magbigay ng maling impresyon ng kakulangan, samantalang ang pagsasama ng pagbibigay at pagpigil ay nagpapakita ng ganap na kapangyarihan at pamamahala ni Allah.
Ang mga iskolar na nagsama sa “Aḍ-Ḍārr An-Nāfiʿ” sa mga Pangalan ni Allah ay gumamit bilang katibayan ng sinabi ni Allah:
“Sabihin: Sino ang may kakayahang pumigil sa inyo laban kay Allah kung nais Niya para sa inyo ang kapinsalaan o nais Niya para sa inyo ang pakinabang?” [Al-Fatḥ 48:11]
Kabilang sa mga nagbanggit sa dalawang ito sina Al-Khaṭṭābī, Al-Ḥalīmī, Al-Bayhaqī, Ibn Al-ʿArabī, Al-Qurṭubī, at iba pa.
Dito rin ay isinasaalang-alang ang pagsasama ng dalawang pangalan. Kaya maaaring sabihin: “Aḍ-Ḍārr An-Nāfiʿ” o “An-Nāfiʿ Aḍ-Ḍārr.”
Pinagsama ni Ibn Al-Qayyim ang halimbawang ito at ang “Al-Muʿṭī Al-Māniʿ” sa kanyang talakayan tungkol sa mga pangalang binabanggit nang magkapares. Ipinaliwanag niya na ang pagiging ganap ay makikita sa pagsasama ng dalawang kahulugan.
Ayon sa pananaw na ito, hindi dapat gamitin ang isa sa dalawang salita nang hiwalay sa katapat nito bilang pangalan; sa halip, dapat silang banggitin nang magkasama, gaya ng sinabi ng mga iskolar na binanggit.
Tinutukoy ng fatwa ang isang naunang sagot kung saan sinabi na ang “An-Nāfiʿ” ay hindi kabilang sa mga Pangalan. Ipinaliwanag naman nito na ang ibig sabihin ay hindi dapat tawagin si Allah sa pangalang ito nang mag-isa; sa halip, ito ay binabanggit kasama ng katapat nito.
Sa ganitong paraan, napag-iiba ang pagpapatunay sa salita bilang isang hiwalay na pangalan at ang pagsasaalang-alang dito bilang bahagi ng isang pares ng mga Pangalan.
Samakatuwid, ang pagtanggi sa paggamit nito nang mag-isa ay hindi dapat unawain bilang pagtanggi sa iniulat mula sa isang pangkat ng mga iskolar tungkol sa pagsasabi ng “Aḍ-Ḍārr An-Nāfiʿ” nang magkasama.
Ito ang detalyadong pananaw na pinagtibay ng fatwa, nang hindi ginagawang pahayag ng consensus ang mga opinyong iniulat mula sa isang pangkat ng mga iskolar.
Ayon sa fatwa, itinuring ng karamihan sa mga iskolar ang “Al-Kāfī” bilang isa sa mga Pangalan ni Allah.
Samantala, ang “Al-Māniʿ” at “An-Nāfiʿ” ay binabanggit sa fatwa bilang bahagi ng mga pangalang magkapares: “Al-Muʿṭī Al-Māniʿ” at “Aḍ-Ḍārr An-Nāfiʿ.”
Dapat ding pag-ibahin ang pagiging mapananaligan ng mga katibayan tungkol sa mga kahulugan at ang kahinaan ng mga salaysay na naglilista ng mga Pangalan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.