Hindi nararapat na ilarawan ang Allah sa mga salitang tulad ng “mabuti” o “matuwid” kung ang mga ito ay hindi napatunayan bilang mga Pangalan o Katangian ng Allah sa Qur’an o sa Sunnah, kahit pa ang layunin ng nagsasalita ay papuri.
Ang mga Pangalan at Katangian ng Allah ay tawqīfiyyah: hindi maaaring magtalaga ng isang Pangalan o Katangian para sa Allah maliban kung may wastong patunay mula sa Qur’an o sa Sunnah. Ang lahat ng napatunayang Katangian ng Allah ay mga Katangian ng ganap na kasakdalan.
Samakatuwid, sapat na gamitin ang mga salitang napatunayan sa Shariah, tulad ng: Al-ʿAẓīm (Ang Dakila), Al-Karīm (Ang Mapagbigay), Ar-Raḥīm (Ang Maawain), Aṭ-Ṭayyib (Ang Mabuti at Dalisay), at Al-Quddūs (Ang Banal at Ganap na Dalisay).
Sinabi ng Allah:
﴿وَلَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ﴾
“Sa Kanya ang pinakamataas na katangian.”
Ipinaliwanag ng mga iskolar, gaya nina Ibn al-Jawzī at ash-Shawkānī, na ang “al-mathal” dito ay tumutukoy sa pinakamataas at pinakaganap na katangian. Kaya ang Allah ay may ganap na kasakdalan sa Kanyang mga Pangalan at Katangian.
Hindi lahat ng salitang ginagamit bilang papuri sa mga tao ay maaaring gamitin upang ilarawan ang Allah. Ang pamantayan ay hindi lamang kung maganda ang kahulugan ng salita ayon sa karaniwang paggamit, kundi kung ito ay angkop sa ganap na kadakilaan at kasakdalan ng Allah at napatunayan sa mga tekstong Shariah.
Halimbawa, ang Allah ay inilalarawan bilang Ḥakīm (Ganap na Marunong), ngunit hindi natin Siya inilalarawan bilang may “ʿaql” (talino) sa paraang ginagamit ito para sa mga nilalang. Gayundin, ang Allah ay may ʿilm (kaalaman), ngunit hindi Siya tinatawag na “ʿārif” sa kahulugang maaaring magpahiwatig ng kaalamang natamo lamang matapos ang kawalan ng kaalaman.
Binanggit ni al-Mardāwī na hindi inilalarawan ang Allah bilang “ʿārif,” sapagkat ang “maʿrifah” ay maaaring tumukoy sa kaalamang natamo, samantalang ang kaalaman ng Allah ay sumasaklaw sa lahat ng bagay. Iniulat din ni Ibn Ḥamdān ang pagkakasundo ng mga iskolar na ang kaalaman ng Allah ay hindi tinatawag na “maʿrifah.” Tingnan: At-Taḥbīr, 1/237.
Kaya ang mabuting layunin ay hindi sapat upang gawing lehitimong Katangian ng Allah ang isang salitang hindi napatunayan sa Qur’an at Sunnah.
Gayundin, ang wastong paggalang sa Allah ay nangangailangan ng pagpili ng mga pananalitang angkop sa Kanyang kadakilaan. Ang mga napatunayang Pangalan at Katangian ay sapat na para sa pagpapahayag ng pinakamataas na papuri.
Konklusyon
Hindi sapat na maganda lamang ang kahulugan ng isang salita upang gamitin ito bilang Pangalan o Katangian ng Allah. Ang pinakamainam at pinakaligtas ay ang paggamit ng mga Pangalan at Katangiang napatunayan sa Qur’an at Sunnah, tulad ng Al-ʿAẓīm, Al-Karīm, Ar-Raḥīm, Aṭ-Ṭayyib, at Al-Quddūs.