Ang papuri ay para kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasai Mensahero ni Allah.
Si Allah, Kataas-taasan, ay palaging nailalarawan ng mga katangian ng kasakdalan, kabilang ang awa. Hindi Siya nakakuha ng isang katangian matapos na wala ito sa Kanya. Siya, Kaluwalhatian at Kataas-taasan, ay gumagawa ng anumang Kanyang nais at kailanman ay hindi naging walang kakayahang gumawa. Sinasamba natin si Allah sa Kanyang banal na Sarili na nailalarawan ng Kanyang mga Magagandang Pangalan at Kataas-taasang mga Katangian. Kaya hindi dapat ituring ang Kanyang Sarili at Kanyang mga katangian bilang dalawang magkahiwalay na bagay na maaaring pagpilian kung alin ang sasambahin.
Ang pre-eternity ay nangangahulugang pag-iral na walang simula. Ang kawalang-pasimula ng mga katangian ni Allah ay nangangahulugan na Siya ay palaging nailalarawan ng kasakdalan at hindi Niya nakamit ang kasakdalan matapos magkaroon ng kakulangan, ni nakakuha ng isang katangian matapos na wala ito sa Kanya.
Sinabi ni Imam At-Tahawi:
“Siya ay palaging umiiral na kasama ng Kanyang mga katangian bago pa Niya nilikha ang mga ito. Ang kanilang pag-iral ay hindi nagdagdag sa Kanyang mga katangian ng anumang wala bago sila. At kung paanong Siya ay walang pasimula kasama ang Kanyang mga katangian, gayundin ay mananatili Siyang walang hanggan kasama ng mga ito.”
Tingnan: Sharh al-‘Aqidah at-Tahawiyyah, p. 124.
Ang pag-iral ng mga nilikha ay hindi nagbigay kay Allah ng bagong katangian at hindi nito kinumpleto ang anumang kakulangan sa Kanya. Sa halip, Siya ay ganap na bago pa Niya nilikha ang mga ito at hindi nangangailangan sa kanila. Ang Kanyang awa ay kabilang sa mga katangian ng Kanyang kasakdalan na palagi Niyang taglay.
Itinatag ng fatwa na si Allah ay palaging nagtataglay ng mga katangian ng Kanyang Sarili at ng mga katangiang nauugnay sa Kanyang mga gawa, at na ginagawa Niya ang Kanyang nais magpakailanman. Sinabi ni Allah:
“Tunay na ang iyong Panginoon ay gumagawa ng anumang Kanyang nais.” [Hud: 107]
Ang pagsasalita ay isang halimbawa nito. Si Allah ay palaging Siyang nagsasalita kapag Kanyang nais; hindi Niya nakuha ang kakayahang magsalita matapos na ito ay wala sa Kanya. Gayundin sa paglikha: hindi Niya nakuha ang katangian ng paglikha matapos na Siya ay walang kakayahang lumikha.
Ang ibig sabihin ay ang pagpapatuloy ng Kanyang kasakdalan at pagkilos, hindi na ang bawat partikular na gawa o bawat indibidwal na nilalang ay walang pasimula. Ang mga gawa na nakaugnay sa Kanyang kalooban ay nagaganap ayon sa Kanyang nais, habang Siya ay palaging may kakayahang kumilos at nailalarawan ng kasakdalan.
Kaya hindi tama na isipin na Siya ay dating walang kakayahang kumilos at pagkatapos ay nagsimulang magkaroon ng katangian ng pagkilos, o na kinailangan Niya ang pag-iral ng mundong ito upang maging isang ganap na Tagapaglikha.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim na ang mga Pangalan at Katangian ni Allah ay may mga epekto na nakikita sa Kanyang mga nilikha. Sa paglikha, pagkakaloob ng kabuhayan, kabutihan, pagpapatawad, gantimpala at kaparusahan ay may mga palatandaan ng Kanyang kaalaman, karunungan, awa, katarungan at iba pang katangian ng kasakdalan.
Samakatuwid, ang sansinukob, kasama ang lahat ng nilalaman nito, ay isang lugar kung saan nakikita ang mga epekto ng mga katangiang ito at isang palatandaang humihimok sa mga alipin ni Allah na makilala ang kanilang Panginoon at pagnilayan ang Kanyang karunungan at kabutihan.
Binanggit ni Ibn al-Qayyim na ang paglikha sa alipin, ang pagkakasala, pagkatapos ay pagsisisi at pagpapatawad, ay nagpapakita ng mga epekto ng pagtitimpi, pagpapatawad at pagkabukas-palad ni Allah. Ginamit niyang patunay ang sinabi ng Propeta ﷺ:
“Kung hindi kayo magkakasala, papalitan kayo ni Allah ng mga taong magkakasala at pagkatapos ay hihingi ng kapatawaran, at patatawarin Niya sila.”
Tingnan: Madarij as-Salikin, 3/369–370.
Ang paglitaw ng mga epekto ng mga katangian ay hindi nangangahulugang nangangailangan si Allah sa Kanyang mga nilikha. Sa halip, nilikha Niya sila ayon sa Kanyang kasakdalan at karunungan, hindi upang makamit sa pamamagitan nila ang isang kasakdalang wala sa Kanya noon.
Sinabi ni Allah:
“At si Allah ang Mayaman sa Sarili, ang Karapat-dapat sa lahat ng papuri.” [Fatir: 15]
Ipinaliwanag ni Ibn ‘Uthaymin na si Allah ay hindi gumagawa dahil sa pangangailangan o napipilitan, hindi tulad ng tao na maaaring magtrabaho upang makamit ang isang pakinabang na kailangan niya o upang maiwasan ang pinsala.
Ang mga nilikha ang nangangailangan sa Kanyang panustos, awa at pamamahala, samantalang Siya ay ganap sa lahat ng pagkakataon. Ang pangangailangan ng nilikha sa mga gawa ni Allah ay hindi nangangahulugang nangangailangan si Allah sa nilikha.
Ipinaliwanag ni Ibn ‘Uthaymin na ang katwiran ay nagpapakita ng kasakdalan ng Tagapaglikha, at ang ganap ay hindi nangangailangan ng anumang bagay upang kumpletuhin Siya. Tingnan: Sharh as-Saffariniyyah, pp. 321–322.
Iniuugnay ng fatwa ang usaping ito sa pagpapatuloy ng mga gawa ni Allah at binanggit mula kay Salih Al ash-Sheikh na ang mga nilikha ni Allah ay hindi limitado sa mundong nakikita natin; maaaring may iba pang uri ng mga nilikha at iba pang mga mundo.
Ang layunin ay ipaliwanag na ang pagsisimula ng mundong ito ay hindi nangangahulugang nagsimula rin noon ang katangian ni Allah na lumikha at kumilos. Siya ang Una kasama ang Kanyang mga katangian; anumang Kanyang nais ay nagaganap, at anumang hindi Niya nais ay hindi nagaganap.
Tingnan: Sharh at-Tahawiyyah ni Salih Al ash-Sheikh, p. 61.
Hindi nito hinihingi na tukuyin natin ang mga detalye tungkol sa mga mundong hindi ipinaliwanag ng mga tekstong ipinahayag. Nililinaw lamang nito na ang kasakdalan at mga gawa ni Allah ay hindi nakasalalay sa mga nilikhang nakikita natin.
Ipinapalagay ng tanong na ito na may paghihiwalay sa pagitan ng Sarili ni Allah at ng Kanyang mga katangian, samantalang ang Kanyang mga katangian ay hindi maihihiwalay sa Kanyang Sarili.
Walang tunay na Sarili na ganap na walang anumang katangian. Maaaring pag-ibahin ng isip ang pagtalakay sa Sarili at ang pagtalakay sa Kanyang mga katangian para sa layunin ng pag-unawa at pagpapaliwanag, nang hindi nangangahulugan na sila ay tunay na magkahiwalay.
Samakatuwid, sinasamba natin si Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan, ang Mahabagin, ang Maawain, ang Hari, ang Banal, na nagtataglay ng lahat ng katangian ng kasakdalan. Hindi natin sinasamba ang mga katangiang hiwalay sa Kanya, ni ang isang guniguning Sarili na walang mga katangian.
Si Allah ay palaging nailalarawan ng kasakdalan. Ang Kanyang awa at lahat ng Kanyang iba pang katangian ay hindi mga kasakdalang Kanyang nakuha matapos magkaroon ng kakulangan. Ang Kanyang mga gawa ay nagaganap ayon sa Kanyang kalooban, nang hindi nangangailangan sa mga nilikha. Ang sinasamba ay si Allah sa Kanyang banal na Sarili, na nailalarawan ng Kanyang mga Magagandang Pangalan at Kataas-taasang mga Katangian. Kaya walang kontradiksyon sa pagitan ng pagsamba sa Kanya at paniniwala sa Kanyang mga katangian.
At si Allah ang higit na nakaaalam.