Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y mapasa Sugo ni Allah ang kapayapaan at mga pagpapala. Pagkatapos nito:
Ang Salita ni Allah ay isa sa Kanyang mga katangian. Hindi ito humihiwalay sa Kanya at hindi ito nananahan sa iba. Ang pakikinig, pagbigkas, o pagsulat ng Qur’an ay hindi nangangahulugan na ang katangian ni Allah ay lumilipat sa nakikinig, bumabasa, o sa Mushaf. Ang salita ay Salita ni Allah, samantalang ang tinig ay tinig ng bumabasa. Nagsasalita si Allah ayon sa Kanyang kalooban, kailanman Niya naisin, at ang Kanyang Salita ay hindi nilikha. Kaya ang pagiging patuloy na nagaganap nito ay hindi nangangahulugang ito ay nililikha, at hindi rin nangangahulugang dapat isipin ang mga salita bilang mga bagay na lumilipat o nawawala upang palitan ng iba pang mga salita.
Kapag narinig ng isang tao ang sinabi ng iba at pagkatapos ay ipinahayag niya ito, ang salita ay patuloy na iniuugnay sa unang nagsalita, kahit na ang naghahatid nito ay gumagamit ng sarili niyang tinig at kilos. Hindi ito nangangahulugan na ang katangian ng pagsasalita ay lumipat mula sa una patungo sa ikalawa.
Nililinaw ng halimbawang ito kung paano naiuugnay ang isang salita sa orihinal na nagsalita at naipapahayag mula sa kanya, nang hindi inihahalintulad ang mga katangian ni Allah sa mga katangian ng mga nilikha.
Sinabi ni Ibn Taymiyyah:
“Ang ibig sabihin ng sinabi ng mga Salaf at mga imam na: ‘Mula sa Kanya ito nagmula at mula sa Kanya ito nagsimula,’ ay hindi na humiwalay ito sa Kanyang Sarili at nanahan sa iba.”
Pagkatapos ay ipinaliwanag niya na kapag narinig ng mga tao ang mga salita ng Propeta ﷺ at ipinahayag nila ang mga ito, nananatiling iniuugnay ang mga salita sa Propeta kahit na binibigkas nila ang mga ito gamit ang sarili nilang mga tinig. Sinabi niya:
“Ang salita ay Salita ng Lumikha, at ang tinig ay tinig ng bumabasa.”
Tingnan: Majmū‘ al-Fatāwā (12/517).
Kaya kapag sinabi natin: “Binabasa ni ganito ang Salita ni Allah,” hindi ito nangangahulugan na ang Salita ni Allah ay humiwalay sa Kanya at nanahan sa bumabasa.
Kapag sinabi nating ang Qur’an ay nasa Mushaf o nakasaulo sa puso, hindi ito nangangahulugan na ang katangian ni Allah ay nananahan sa papel o sa tao. Ang ibig sabihin nito ay ang Kanyang Salita ay nakasulat, naisaulo, at binibigkas.
Iniulat ni al-Dhahabi mula kay Muhammad ibn Aslam al-Tusi:
“Ang Qur’an ay Salita ni Allah at hindi nilikha. Saanman ito binibigkas at saanman ito isinusulat, hindi ito nagbabago, hindi lumilipat, at hindi napapalitan.”
Ipinaliwanag ni al-Dhahabi na ang pagkopya ng isang Mushaf sa isang daang Mushaf ay hindi nangangahulugan na ang nakasulat sa unang kopya ay lumipat mula rito o nabawasan. Gayundin, ang taong nagtuturo ng Qur’an sa iba ay patuloy na nagtataglay nito sa kanyang puso; ang kanyang naisaulo ay hindi humihiwalay sa kanya upang manahan sa mag-aaral.
Kaya ang nakasulat ay iisa, kahit marami ang mga pagkakataon ng pagsulat; at ang binibigkas ay iisa, kahit marami ang mga bumabasa. Tingnan: Al-‘Uluww (p. 192).
Sa parehong teksto, pinag-iba ni al-Dhahabi ang Qur’an na binibigkas at ang mga kilos ng mga tao sa pagbigkas nito.
Ang Qur’an ay Salita ni Allah na hindi nilikha. Samantalang ang pagbigkas ng tao, ang kanyang pagsasalita, tinig, at pagsusulat ay kabilang sa kanyang mga nilikhang kilos. Sinabi ni Allah:
“At si Allah ang lumikha sa inyo at sa inyong ginagawa.”
[As-Saffat 37:96]
Kaya hindi dapat paghaluin ang pahayag na “Ito ay Salita ni Allah” at ang pahayag na “Ito ay tinig ng bumabasa.” Ang una ay nagpapakita kung kanino nagmula ang salita, samantalang ang ikalawa ay nagpapakita kung sino ang bumibigkas at naghahatid nito.
Nililinaw ng pagkakaibang ito kung paano maaaring marinig ang Qur’an mula sa isang bumabasa at mabasa sa isang Mushaf habang nananatili itong Salita ni Allah, nang hindi nagiging mga katangian ni Allah ang mga tinig o pagsusulat ng mga tao.
Binanggit ni Ibn al-Qayyim na ang isang bagay ay may iba’t ibang antas ng pag-iral: ang pag-iral nito sa panlabas na realidad, ang paglalarawan nito sa isip, ang pagpapahayag nito sa pamamagitan ng dila, at ang pagkakasulat nito.
Maaaring maunawaan ang pagkakaiba sa pamamagitan ng isang bagay gaya ng araw: ang mismong araw ay hindi ang larawan nito sa isip, hindi rin ang binibigkas na salitang “araw,” at hindi rin ang nakasulat na salita.
Ngunit tungkol sa pananalita, ang binibigkas nitong pag-iral ang mismong panlabas na pagpapakita nito. Kaya maaaring mapagkamalan ng isang tao ang salitang ipinapahayag at ang tinig ng naghahatid nito. Tingnan: Mukhtasar al-Sawā‘iq al-Mursalah (p. 508).
Layunin ng paliwanag na ito na alisin ang maling pagkaunawa na itinuturing ang pananalita na parang pisikal na bagay na lumilipat mula sa isang lugar patungo sa iba.
Ang Salita ni Allah ay hindi nilikha. Ang paglalarawan dito sa kontekstong ito bilang “nagaganap nang panibago” ay nangangahulugang ito ay nakaugnay sa Kanyang kalooban: nagsasalita si Allah kailanman Niya naisin, isang pananalita pagkatapos ng isa pa.
Kabilang sa mga patunay na binanggit sa fatwa ang sinabi ni Allah:
“At nang sabihin ng iyong Panginoon sa mga anghel: ‘Tunay na Ako ay maglalagay sa lupa ng isang kahalili.’”
[Al-Baqarah 2:30]
Ito ay isang pahayag bago likhain si Adan.
Pagkatapos ay sinabi ni Allah:
“Sinabi Niya: ‘O Adan, ipaalam mo sa kanila ang kanilang mga pangalan.’”
[Al-Baqarah 2:33]
Ito naman ay isang pahayag matapos likhain si Adan.
Sinabi rin ni Allah:
“At nang sabihin Namin sa mga anghel: ‘Magpatirapa kayo kay Adan.’”
[Al-Baqarah 2:34]
Kaya nagsasalita si Allah ng anumang Kanyang naisin at kinakausap Niya ang sinumang Kanyang naisin. Hindi ito nangangahulugan na ang katangian ng pagsasalita ay nilikha o na wala Siya nito noon at pagkatapos lamang Niya ito nakuha.
Tungkol naman sa tanong kung nananatili o nawawala ang ilang partikular na salita kapag may ibang salitang binibigkas, hindi nagbibigay ang fatwa ng detalye tungkol sa kung paano ito nangyayari. Sa halip, nililinaw nito na mali ang pangunahing pag-iisip na ang pananalita ay isang hiwalay na bagay na lumilipat mula sa nagsalita o nananahan sa iba.
Ang Salita ni Allah ay hindi humihiwalay sa Kanya at hindi nananahan sa Mushaf o sa bumabasa. Ang Qur’an ay Kanyang Salita, samantalang ang mga tinig at pagsusulat ng mga tao ay kabilang sa kanilang sariling mga kilos. Ang patuloy na pagaganap ng Kanyang Salita ay nangangahulugan na ito ay nakaugnay sa Kanyang kalooban, hindi na ito ay nilikha, at hindi rin nito pinahihintulutan ang pagtalakay sa isang “paano” na hindi ipinaliwanag ng kapahayagan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.