Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y mapasa Sugo ni Allah ang kapayapaan at mga pagpapala. Pagkatapos nito:
Ang nabanggit na pahayag ay mula kay Ibn Hamid. Isinalaysay ito ni Ibn Taymiyyah mula sa kanya at hindi ito direktang pahayag ni Ibn Taymiyyah mismo. Binabanggit ng fatwa na ang pag-upo ay lumitaw sa ilang mga salaysay na pinagtatalunan ang pagiging tunay, gayundin sa ilang pagpapakahulugang isinalaysay mula sa ilan sa mga Salaf. Inilalahad din nito ang pagtanggap ni al-Sa‘di sa mga pagpapakahulugang ito at ang pag-iingat ni Ibn ‘Uthaymin sa pagpapakahulugan sa istiwa’ bilang pag-upo maliban kung ito ay mapatunayang tunay na nagmula sa mga Salaf, habang binibigyang-diin niya na ang kahulugan ng istiwa’ ay kataasan at ang paraan nito ay hindi nalalaman.
Isinalaysay ni Ibn Taymiyyah ang mga salita ni Abu ‘Abdullah al-Hasan ibn Hamid al-Baghdadi tungkol sa pagdating ni Allah sa Araw ng Pagkabuhay na Muli. Sa bahaging iyon, ginamit ni Ibn Hamid bilang katibayan ang sinabi ni Allah:
“At darating ang iyong Panginoon, at ang mga anghel, hanay-hanay.”
[Al-Fajr 89:22]
At ang sinabi Niya:
“At ang lupa ay liliwanag sa liwanag ng Panginoon nito.”
[Az-Zumar 39:69]
Pagkatapos ay lumitaw ang pahayag na tinatanong sa loob ng mga salita ni Ibn Hamid. Tingnan: Majmu‘ al-Fatawa (6/164–166).
Ipinaliliwanag ng fatwa na ang kumakalat na aklat na may pamagat na Al-Asma’ wa al-Sifat ay pinagsama-sama mula sa materyal ng Majmu‘ al-Fatawa at hindi isang hiwalay na aklat na isinulat ni Ibn Taymiyyah sa pamagat na iyon.
Binabanggit din nito na wala itong natagpuang direktang pahayag ni Ibn Taymiyyah kung saan ipinakahulugan niya ang istiwa’ bilang pag-upo. Sa halip, nagsasalaysay siya ng mga ulat at mga pahayag ng iba tungkol sa usapin. Kaya mahalagang pag-ibahin ang sariling pahayag ng isang may-akda at ang mga bagay na kanyang isinasalaysay lamang mula sa iba.
Kabilang sa mga salaysay na binanggit ay ang hadith ni Tha‘labah ibn al-Hakam na isinalaysay ni al-Tabarani sa Al-Mu‘jam al-Kabir (1364), na may mga salitang:
“Kapag Siya ay umupo sa Kanyang Kursi upang hatulan ang Kanyang mga alipin.”
Itinuring ni Ibn Kathir na mabuti ang isnad nito, at sinabi ni al-Suyuti na mayroon itong isang daan ng pagsasalaysay na katanggap-tanggap.
Gayunman, binanggit ng fatwa na nasa kadena nito si al-‘Ala’ ibn Maslamah, na napakahina at inakusahan pa ng paggawa-gawa ng mga hadith.
Binanggit din nito ang pagpuna ni al-Mu‘allimi sa isnad na ito at ang hatol ni al-Albani na ang hadith ay “gawa-gawa sa ganitong kumpletong pagkakasalaysay.” Tingnan: Tafsir Ibn Kathir (5/272), ang puna ni al-Mu‘allimi sa Al-Fawa’id al-Majmu‘ah (p. 292), at Al-Silsilah al-Da‘ifah (867).
Kaya hindi tama na iharap ang salaysay na ito bilang isang tunay na hadith na walang pagtatalo. Dapat ding banggitin ang mga puna na inilahad ng fatwa.
Binanggit ng fatwa si al-Dhahabi na nagsalaysay mula kay ‘Umar, kalugdan nawa siya ni Allah, ng mga salitang:
“Kapag umupo ang Panginoon sa Kursi, maririnig mula rito ang paglangitngit na gaya ng paglangitngit ng isang bagong siyahan.”
Binanggit ni al-Dhahabi na isang pangkat ng mga dalubhasa sa hadith ang nagturing sa salaysay na ito na tunay, at ilang mga imam ang nagsalaysay nito at tinanggap ito.
Isinalaysay din niya mula kay Waki‘ ang kanyang pagtuligsa sa mga tumututol sa salaysay at pagkatapos ay pinili niyang maniwala rito at ipagkatiwala kay Allah ang kaalaman sa tunay na kalagayan nito. Tingnan: Kitab al-‘Arsh (2/154).
Ito ay paglalahad sa pananaw ni al-Dhahabi at sa mga pananaw na kanyang isinalaysay mula sa iba, habang nananatili ang pangkalahatang pasya ng fatwa na may pagkakaiba ng opinyon tungkol sa pagiging tunay ng mga salaysay sa usaping ito.
Ang tiyak na napatunayan sa Qur’an ay ang sinabi ni Allah:
“Ang Pinakamaawain ay nag-istiwa’ sa ibabaw ng Trono.”
[Ta-Ha 20:5]
Isinasalaysay ng fatwa ang pagpapakahulugan sa istiwa’ bilang pag-upo mula kay Kharijah ibn Mus‘ab, at isang salaysay mula kina al-Hasan at ‘Ikrimah na may ganitong kahulugan.
Binabanggit din nito na si Ibn al-Qayyim ay nagsalaysay mula sa tafsir ni al-Suddi ng isang salaysay mula kay Ibn ‘Abbas na gumagamit ng salitang “umupo.” Tingnan: Al-Sunnah ni ‘Abdullah ibn Ahmad (1/105), at Ijtima‘ al-Juyush al-Islamiyyah (p. 158).
Inilalahad ng fatwa ang mga salaysay na ito bilang patunay na ang ganitong pagpapakahulugan ay naisalaysay mula sa ilan sa mga Salaf. Gayunman, ang pagsasama-sama sa kanila sa isang lugar ay hindi nangangahulugan na magkakapantay ang lakas ng lahat ng kanilang isnad o na bawat isa ay napatunayan sa parehong antas.
Sinabi ni al-Sa‘di na ang istiwa’ ay pinagtitibay sa paraang nararapat kay Allah, at binanggit niya ang pagtaas, kataasan, pananatili, at pag-upo kabilang sa mga pagpapakahulugang isinalaysay mula sa mga Salaf. Tingnan: Al-Ajwibah al-Sa‘diyyah ‘ala al-As’ilah al-Kuwaitiyyah (p. 146).
Ipinaliwanag ni Ibn ‘Uthaymin na sa wikang Arabic, ang istiwa’ sa ibabaw ng isang bagay ay maaaring minsang magkaroon ng kahulugang pag-upo. Ginamit niya bilang patunay ang sinabi ni Allah:
“Upang kayo ay makapanatili sa kanilang mga likod.”
[Az-Zukhruf 43:13]
Gayunman, pinag-iba niya ang ganitong gamit sa wika at ang pagpapakahulugan sa istiwa’ ni Allah sa ganitong paraan. Sinabi niya:
“Ito ay nangangailangan ng pagsusuri. Kung tunay na napatunayan mula sa mga Salaf na ipinaliwanag nila ito bilang pag-upo, sila ay higit na nakaaalam kaysa sa atin sa usaping ito. Kung hindi, kailangan itong suriin.”
Pagkatapos ay binigyang-diin niya na ang paraan ng istiwa’ ay hindi nalalaman at na ang kahulugang walang alinlangan ay ang kataasan, ibig sabihin, isang natatanging kataasan sa ibabaw ng Trono na naiiba sa pangkalahatang kataasan ni Allah sa lahat ng nilikha. Tingnan: Liqa’ al-Bab al-Maftuh (11/14).
Kaya ang kanyang mga salita ay naglalaman ng isang kondisyunal na pag-iingat batay sa pagiging tunay ng salaysay. Hindi tama na paikliin ang kanyang pananaw bilang simpleng pagpapatibay sa pag-upo nang hindi binabanggit ang kondisyong ito.
Ang tekstong iniuugnay kay Ibn Taymiyyah ay sa katunayan isang sipi na isinalaysay niya mula kay Ibn Hamid. Binabanggit ng fatwa na ang pagpapakahulugan sa istiwa’ bilang pag-upo ay lumitaw sa ilang salaysay, habang nagkaroon ng pagkakaiba ng opinyon ang mga iskolar tungkol sa pagiging tunay ng mga salaysay na ito at tungkol sa mismong pagpapakahulugan. Dapat pag-ibahin ang pagpapatibay sa istiwa’ sa pamamagitan ng teksto, ang pagiging tunay ng mga salaysay na nagpapaliwanag dito, at ang pagtalakay sa paraan nito.
At si Allah ang higit na nakaaalam.