Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ng Allah. Pagkatapos nito:
Ang mga katangian ng Allah, Kataas-taasan, ay nakaugnay sa Kanya at hindi mga nagsasariling bagay na hiwalay sa Kanya na nakapagdudulot ng pakinabang o pinsala sa kanilang sarili. Kaya hindi pinahihintulutang maniwala na ang isang katangian, na itinuturing na hiwalay sa Allah, ay may sariling kapangyarihang magbigay ng pakinabang o magdulot ng pinsala.
Tungkol naman sa paghingi ng kanlungan sa kapangyarihan ng Allah o sa Kanyang mga salita, ito ay ipinahihintulot sa Islam sapagkat ito ay paghingi ng kanlungan sa Allah na nagtataglay ng mga katangiang ito. Gayundin, ang Qur’an ay nagbibigay ng pakinabang at namamagitan sa kapahintulutan ng Allah, sapagkat ito ay Salita ng Allah at dahil inilagay ng Allah dito ang patnubay, pagpapagaling, at pagpapala. Kaya ang lahat ng pakinabang ay nagmumula sa Allah, Kataas-taasan.
Ang mga katangian ng Allah, tulad ng kaalaman, awa, kapangyarihan, at pananalita, ay nakaugnay sa Allah at hindi hiwalay sa Kanya.
Sa katotohanan, walang banal na awa na umiiral nang hiwalay sa Allah, walang nagsasariling banal na kapangyarihan, at walang banal na pananalitang umiiral nang mag-isa na hiwalay sa Siyang nagsalita nito.
Kaya ang pag-iisip sa isang katangian na para bang ito ay isang nagsasariling nilalang na nakakarinig, tumutugon, nagbibigay ng pakinabang, at nagdudulot ng pinsala sa sarili nitong kapangyarihan ay hindi tama.
Dapat pag-ibahin ang pagtawag sa mismong katangian at ang pagdalangin sa Allah at paglapit sa Kanya sa pamamagitan ng isa sa Kanyang mga katangian.
Halimbawa, hindi dapat sabihin: “O awa ng Allah, patawarin mo ako,” o “O kapangyarihan ng Allah, iligtas mo ako,” habang itinuturing ang awa o kapangyarihan bilang isang nagsasariling bagay na nakakarinig ng panalangin at tumutugon dito, sapagkat ang tinatawagan ay ang Allah.
Ngunit maaaring sabihin ng isang tao: “O Allah, hinihiling ko sa Iyo sa pamamagitan ng Iyong awa,” o humingi ng kanlungan sa kapangyarihan ng Allah at sa Kanyang mga salita. Ito ay ipinahihintulot sapagkat, sa katotohanan, siya ay humihiling sa Allah at humihingi ng kanlungan sa Allah na nagtataglay ng mga katangiang ito.
Dahil dito, binanggit sa Sunnah ang paghingi ng kanlungan sa pamamagitan ng mga katangian ng Allah, tulad ng Kanyang kapangyarihan at Kanyang mga ganap na salita.
Ang Qur’an ay ang hindi nilikhang Salita ng Allah, at ang pananalita ng Allah ay isa sa Kanyang mga katangian.
Gayunpaman, tama na sabihing ang Qur’an ay nagbibigay ng pakinabang sa kasama nito, sapagkat pinagtibay ng mga teksto ang maraming dakilang epekto nito, kabilang ang patnubay, pagpapagaling, pagpapala, gantimpala, at pamamagitan para sa mga kasama nito sa Araw ng Muling Pagkabuhay.
Hindi nito nangangahulugang ang Qur’an ay isang bagay na hiwalay sa Allah na may sariling kapangyarihang magbigay ng pakinabang o pinsala.
Sa halip, maaaring maunawaan ang pakinabang ng Qur’an sa dalawang paraan:
Una: Ito ay Salita ng Allah, at ang pakinabang ay pangunahing nagmumula sa Allah na nagsalita nito.
Ikalawa: Ginawa ng Allah ang Qur’an bilang isang dahilan ng patnubay, pagpapagaling, gantimpala, at pagpapala, tulad ng paglikha Niya ng iba pang mga dahilan kung saan nagkakaroon ng pakinabang sa Kanyang kapahintulutan.
Kaya ang Allah ang tunay na nagbibigay ng pakinabang, at Siya ang naglagay ng kabutihan at pakinabang na ito sa Kanyang Salita.
Ayon sa fatwa, sinumang naniniwala na ang isang katangian ng Allah ay isang nagsasariling bagay na hiwalay sa Kanya, na nakakarinig, tumutugon, nagbibigay ng pakinabang, at nagdudulot ng pinsala sa sarili nitong kapangyarihan, ay naniwala sa isang maling konsepto na sumasalungat sa tunay na kalikasan ng mga katangian ng Allah at sa Kanyang Kaisahan.
Ipinaliwanag ni Sheikh ‘Abd al-Rahman al-Barrak na ang pagtawag sa mismong katangian ay hindi ipinahihintulot, sapagkat ipinapalagay nito na ang katangian ay isang bagay na hiwalay sa Allah na nakakarinig at tumutugon, samantalang ang katotohanan ay ang mga katangian ng Allah ay nakaugnay sa Kanya, at ang Allah kasama ng Kanyang mga katangian ay iisang Diyos. Siya lamang ang tinatawagan, sinasamba, at inaasahan.
Dito, dapat pag-ibahin ang paghatol sa isang paniniwala o pahayag mismo at ang paghatol sa isang partikular na tao. Ang paghatol sa isang tiyak na indibidwal ay may mga kondisyon at pamantayang kilala ng mga iskolar.
Ang mga katangian ng Allah ay hindi mga nagsasariling bagay na hiwalay sa Kanya upang sabihing nagbibigay ang mga ito ng pakinabang o pinsala sa kanilang sarili. Ang Allah, Kataas-taasan, ang tunay na nagbibigay ng pakinabang at nagpapahintulot ng pinsala, at ang Kanyang mga katangian ay nakaugnay sa Kanya at hindi hiwalay sa Kanya.
Pinahihintulutang humingi ng kanlungan sa kapangyarihan ng Allah, sa Kanyang mga salita, at sa iba pang katangiang napatunayan sa Islam, sapagkat ito ay paghingi ng kanlungan sa Allah na nagtataglay ng mga katangiang iyon.
Tama rin na sabihing ang Qur’an ay nagbibigay ng pakinabang, namamagitan, at nagpapagaling sa kapahintulutan ng Allah, sapagkat inilagay ng Allah ang pakinabang at pagpapala sa Kanyang Salita. Kaya ang lahat ng pakinabang, mula simula hanggang wakas, ay nagmumula sa Allah, Kataas-taasan.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.