Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Hindi napatunayan sa Quran o sa tunay na Sunnah na si Allah, ang Kataas-taasan, ay inilalarawan sa pamamagitan ng “paglalambing.” Kaya hindi tama na pagtibayin ito bilang isa sa Kanyang mga katangian.
Tungkol naman sa ilang salaysay na naglalarawan sa “Ar-Rahman” at “Ar-Rahim” bilang dalawang malalambing na pangalan, hindi ito napatunayan sa pamamagitan ng isang tunay at mapagkakatiwalaang kadena ng mga tagapagsalaysay. Kahit ipagpalagay na ang ilan sa mga pahayag na ito ay tunay, hindi nito kinakailangang patunayan ang isang hiwalay na katangian ni Allah na tinatawag na “paglalambing.”
Ang tunay na napatunayan sa Sunnah ay ang paglalarawan kay Allah bilang banayad at mahinahon, gaya ng sinabi ng Propeta ﷺ:
“Katotohanan, si Allah ay Banayad at minamahal Niya ang kabaitan at pagiging banayad.”
Ang pangunahing tuntunin hinggil sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay pagtibayin ng Muslim ang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang Sarili sa Quran, o ang pinagtibay para sa Kanya ng Kanyang Sugo ﷺ sa tunay na Sunnah, at huwag magdagdag ng katangiang walang batayan.
Dahil dito, sinabi ng mga iskolar na ang usapin ng mga katangian ni Allah ay nakabatay lamang sa kapahayagan. Hindi tama na ihambing ang isang katangian sa isa pa dahil lamang sa pagkakalapit ng mga kahulugan nito sa wika.
Halimbawa, ang pagpapatunay ng awa bilang katangian ni Allah ay hindi nangangahulugang ang bawat salitang malapit sa kahulugan ng awa ay maaari nang gawing katangian ni Allah.
Walang tunay na hadith na naglalarawan kay Allah, ang Kataas-taasan, sa pamamagitan ng paglalambing.
Kabilang sa mga kilalang salaysay tungkol dito ang iniuugnay sa Propeta ﷺ sa pagpapaliwanag ng Basmalah:
“Tinawag Ako ng Aking alipin sa pamamagitan ng dalawang malalambing na pangalan, na ang isa ay mas malambing kaysa sa isa...”
Ngunit ang salaysay na ito ay lubhang mahina. Sa kadena nito ay naroon si Muqatil ibn Sulayman, na matinding pinuna ng mga iskolar ng hadith. Mayroon ding pagkaantala sa kadena at mga tagapagsalaysay na hindi kilala.
Isinalaysay din mula kay Ibn Abbas, kalugdan nawa silang dalawa ni Allah:
“Ang Ar-Rahman at Ar-Rahim ay dalawang malalambing na pangalan, na ang isa ay mas malambing kaysa sa isa.”
Hindi rin ito tunay na napatunayan mula sa kanya, sapagkat mahihina ang mga kadena ng salaysay kung saan ito naipasa. Isa sa pinakakilala ay ang kadena ni Al-Kalbi mula kay Abu Salih mula kay Ibn Abbas, at ipinaliwanag ni Al-Hafiz Ibn Hajar na ang kadena na ito ay hindi matibay.
Mayroon ding ibang mga salaysay na may katulad na kahulugan, ngunit ang kanilang mga kadena ay hindi ligtas mula sa kahinaan.
Kaya walang anuman sa mga salaysay na ito ang maaaring magsilbing tunay na patunay para pagtibayin ang “paglalambing” bilang isang katangian ni Allah, ang Kataas-taasan.
Hindi kinakailangan.
Kahit ipagpalagay nating tunay ang pahayag na iniuugnay kay Ibn Abbas, hindi nito kinakailangang ipahiwatig na isang hiwalay na katangian ni Allah na tinatawag na “paglalambing” ang pinagtitibay.
Ipinaliwanag ng ilang iskolar na kung tunay man ang salaysay, ang layunin nito ay ipakita na ang dalawang Pangalan na Ar-Rahman at Ar-Rahim ay nagpapahiwatig ng awa ni Allah at na maaaring mas malawak o mas matindi ang kahulugan ng isa kaysa sa isa, hindi upang magtatag ng bagong katangiang tinatawag na “paglalambing.”
Dahil dito, ang mga iskolar ng Sunnah na sumulat tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay hindi isinama ang paglalambing sa Kanyang mga katangian.
Mahalagang huwag paghaluin ang paglalambing at pagiging banayad.
Ang paglalambing ay hindi napatunayan bilang katangian ni Allah sa pamamagitan ng tunay na katibayan, samantalang ang pagiging banayad ay napatunayan sa tunay na Sunnah.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Katotohanan, si Allah ay Banayad, minamahal Niya ang pagiging banayad, at nagbibigay Siya sa pamamagitan ng pagiging banayad ng hindi Niya ibinibigay sa pamamagitan ng karahasan.”
Isinalaysay ni Muslim.
Dahil dito, iniulat ni Al-Bayhaqi mula kay Al-Husayn ibn Al-Fadl ang pagtutol nito sa salaysay na naglalaman ng salitang “paglalambing,” at sinabi niyang mas tama ang paggamit ng pagiging banayad, sapagkat ito ay napatunayan sa Sunnah.
Maaaring may magsabi: kung ang awa at habag ay napatunayang katangian ni Allah, at malapit sa mga ito ang kahulugan ng paglalambing, bakit hindi rin natin ito pagtibayin?
Ang sagot ay hindi pinagtitibay ang mga katangian ni Allah sa pamamagitan lamang ng paghahambing sa wika.
Hindi lahat ng salitang may magandang kahulugan o malapit sa isang napatunayang katangian ay maaaring gawing katangian ni Allah. Maaaring may karagdagang kahulugan ang ilang salita na hindi angkop kay Allah. Bukod dito, pumili ang kapahayagan ng mga tiyak na salita sa paglalarawan kay Allah at hindi ng iba.
Dahil dito, nagtakda ang mga iskolar ng isang mahalagang tuntunin:
Ang mga katangian ni Allah ay hindi hinuhango mula sa isa’t isa sa pamamagitan ng paghahambing, at walang katangiang pinagtitibay maliban kung may katibayan.
Kaya hindi natin sinasabing dahil napatunayan ang awa ay napatunayan na rin ang paglalambing. Hindi rin tayo lumilikha ng mga bagong katangian para kay Allah dahil lamang sa pagkakalapit ng kanilang mga kahulugan sa mga katangiang napatunayan na.
Mayroon tayong mga lehitimong salitang napatunayan sa kapahayagan na sapat na upang hindi na gumamit ng mga salitang hindi napatunayan.
Sinasabi natin na si Allah, Luwalhatiin Siya, ay:
Ar-Rahman, Ar-Rahim, Ar-Ra’uf at Ar-Rafiq, at pinagtitibay natin para sa Kanya ang awa, habag at pagiging banayad sa paraang naaangkop sa Kanyang Kadakilaan, ayon sa Quran at Sunnah.
Ito ay mas eksakto at mas ligtas kaysa gumamit ng paglalarawang hindi napatunayan sa mga teksto ng kapahayagan.
Ang “paglalambing” ay hindi napatunayan bilang katangian ni Allah, ang Kataas-taasan, sapagkat hindi ito binanggit sa Quran o sa tunay na Sunnah, at ang mga salaysay kung saan ang salitang ito ay iniuugnay kay Ibn Abbas, kalugdan nawa silang dalawa ni Allah, ay hindi tunay.
Hindi rin tama na hanguin ang katangiang ito mula sa awa o habag dahil lamang sa pagkakalapit ng kanilang mga kahulugan, sapagkat ang usapin ng mga Katangian ni Allah ay nakabatay lamang sa kapahayagan.
Tungkol naman sa pagiging banayad, ito ay napatunayan sa tunay na Sunnah. Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Katotohanan, si Allah ay Banayad at minamahal Niya ang pagiging banayad.”
Kaya nararapat na manatili sa mga salita at kahulugang napatunayan sa kapahayagan, nang walang pagdaragdag o paghahambing sa usapin ng mga Pangalan at Katangian ni Allah.
At si Allah ang higit na nakaaalam.