Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang pahayag na “Ito ang pagiging kasama ng Kanyang Pangalan; paano pa kaya ang pagiging kasama ng Kanyang Sarili?” ay hindi tama, sapagkat maaari itong magbigay ng impresyon na ang Pangalan ni Allah ay isang bagay na hiwalay kay Allah sa kontekstong ito, at na may isang “pagiging kasama ng Pangalan” na naiiba sa “pagiging kasama ng Sarili.”
Ang tamang pagkaunawa ay ang Pangalan na “Allah” ay tumutukoy kay Allah, Luwalhatiin Siya. Kaya ang pagpapakupkop sa pamamagitan ng Kanyang Pangalan ay pagpapakupkop sa Kanya, at ang pagtawag sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan ay pagtawag sa Kanya. Hindi ang mga letra at tunog lamang ng Pangalan, na hiwalay sa tinutukoy nito, ang pinapagkupkopan.
Ang pangalan ay tumutukoy at nagpapakilala sa pinangalanan. Kaya kapag sinabi nating “Allah,” ito ay Pangalan na tumutukoy sa Banal na Sarili na nagtataglay ng mga Katangian ng ganap na kasakdalan.
Kaya kapag sinabi ng isang Muslim:
“Sa Pangalan ni Allah, ang Pinakamaawain, ang Maawain,”
hindi nangangahulugan na humihingi siya ng tulong sa mga salita at letra lamang na hiwalay kay Allah. Sa halip, humihingi siya ng tulong kay Allah, Luwalhatiin Siya, habang binabanggit ang Kanyang Pangalan.
Gayundin, kapag sinabi niya ang “O Allah” o “O Pinakamaawain,” iisa ang dinadalanginan: si Allah, ang Kataas-taasan, kahit marami ang Kanyang Pinakamagagandang Pangalan.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Sabihin: Tawagin ninyo si Allah o tawagin ninyo ang Pinakamaawain. Alinman ang inyong tawagin, sa Kanya ang Pinakamagagandang Pangalan.”
[Al-Isra’: 110]
Kaya ang tinutukoy ng Pangalan na “Allah” at ng Pangalan na “Ar-Rahman” ay ang Panginoon, Luwalhatiin Siya, na tinutukoy ng mga Pangalan na ito.
Ang ibig sabihin ng dhikr na ito ay hindi na ang Pangalan lamang, kapag itinuring na hiwalay, ay may sariling kapangyarihang nagpoprotekta sa tao laban sa kapahamakan.
Sa halip, binabanggit ng alipin ang Pangalan ni Allah, nagpapakupkop kay Allah, at dumudulog sa Kanya upang humingi ng proteksiyon laban sa kapahamakan.
Kaya hindi tama na hatiin ito sa “pagiging kasama ng Pangalan” at “pagiging kasama ng Sarili” na para bang dalawang magkahiwalay o magkatunggaling bagay ang mga ito.
Ang Pangalan ay tumutukoy sa Pinangalanan, at ang nilalayon sa dhikr na ito ay si Allah, Luwalhatiin Siya, hindi lamang ang bigkas ng Kanyang Pangalan.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Luwalhatiin ang Pangalan ng iyong Panginoon, ang Kataas-taasan.”
[Al-A‘la: 1]
Hindi ito nangangahulugang niluluwalhati ng tao ang salita ng Pangalan nang hiwalay kay Allah. Sa halip, niluluwalhati niya si Allah, Luwalhatiin Siya, habang binabanggit ang Kanyang Pangalan.
Sinabi rin Niya:
“Kaya luwalhatiin ang Pangalan ng iyong Panginoon, ang Dakila.”
[Al-Waqi‘ah: 96]
Ipinaliwanag ni Ibn Uthaymeen na ang ibig sabihin ay ang pagluluwalhati ay isinasagawa sa puso at dila: kinikilala ng alipin sa kanyang puso na ang kanyang Panginoon ay malaya sa lahat ng kakulangan, at binabanggit niya ang Kanyang Pangalan sa pamamagitan ng kanyang dila.
Kaya ang ganap na dhikr ay pinagsasama ang pag-alaala ng puso at ng dila, at ang pinakalayunin ay ang pagdakila at pagluluwalhati kay Allah.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“At kay Allah ang Pinakamagagandang Pangalan, kaya tawagin ninyo Siya sa pamamagitan ng mga ito.”
[Al-A‘raf: 180]
Iniuutos ng talata na tawagin si Allah sa pamamagitan ng Kanyang Pinakamagagandang Pangalan.
Halimbawa, sinasabi natin:
“O Pinakamaawain, maawa Ka sa akin.”
“O Mapagpatawad, patawarin Mo ako.”
“O Tagapagkaloob, pagkalooban Mo ako.”
Ang dinadalanginan ay si Allah, Luwalhatiin Siya. Ang mga ito ay Kanyang mga Pangalan na tumutukoy sa Kanya at sa Kanyang mga Katangian ng kasakdalan.
Ipinaliwanag ni Ibn Taymiyyah na maaaring banggitin ang pangalan habang ang tinutukoy ay ang pinangalanan, at ang pagtawag kay Allah sa pamamagitan ng isa sa Kanyang mga Pangalan ay pagtawag sa nag-iisang Panginoon na nagtataglay ng Pinakamagagandang Pangalan.
Dapat iwasan ang malalabo at pilosopikal na mga pahayag sa usaping ito.
Sa isang banda, ang nakasulat o binibigkas na salita, tulad ng mga letra ng salitang “Allah,” ay hindi ang Banal na Sarili ni Allah, Luwalhatiin Siya.
Sa kabilang banda, kapag sinasabi ang “Pangalan ni Allah” sa panalangin at dhikr, karaniwang hindi tinutukoy ang isang salita lamang na hiwalay sa pinangalanan nito. Sa halip, ang Pangalan ay tumutukoy kay Allah at binabanggit habang dumudulog sa Kanya, Luwalhatiin Siya.
Kaya hindi tama ang paghahating nagpapahiwatig na unang nagpakupkop ang alipin sa “Pangalan lamang,” at pagkatapos ay may isa pang hiwalay na antas na tinatawag na pagpapakupkop sa “Banal na Sarili.”
Oo, ayon sa itinakda ng fatwa.
Ang pagpapakupkop sa Pangalan ni Allah ay hindi pagpapakupkop sa isang bagay na hiwalay sa Kanya, Luwalhatiin Siya. Sa halip, ito ay pagdulog kay Allah at pagpapakupkop sa Kanya habang binabanggit ang Kanyang Pangalan.
Kaya hindi tama na isipin na ang Pangalan lamang ay may sariling proteksiyon o epekto na hiwalay kay Allah.
Ang kahulugang ito ay naaayon sa pangunahing prinsipyo ng panalangin: si Allah ang nagpoprotekta, nagbibigay ng pakinabang, at nag-aalis ng kapahamakan. Ang Kanyang Pinakamagagandang Pangalan ay Kanyang mga Pangalan na ginagamit natin sa pagtawag at pagsamba sa Kanya.
May dalawang pangunahing dahilan:
Una: Maaari nitong ipahiwatig ang paghihiwalay ng Pangalan at ng Pinangalanan sa isang kontekstong hindi naman nilalayong paghiwalayin ang mga ito.
Ikalawa: Nagdaragdag ito ng kahulugang hindi ipinapahiwatig ng hadith. Hindi nilalayon ng hadith na magtatag ng isang uri ng pagiging kasama na tinatawag na “pagiging kasama ng Pangalan” at pagkatapos ay ihambing ito sa isa pang uri na tinatawag na “pagiging kasama ng Sarili.”
Mas mainam na panatilihin ang malinaw na kahulugan ng dhikr: binabanggit ng Muslim ang Pangalan ni Allah at dumudulog kay Allah upang humingi ng Kanyang proteksiyon, at Siya, Luwalhatiin Siya, ang Ganap na Nakaririnig at Ganap na Nakaaalam.
Ang pagsasabing “Ito ang pagiging kasama ng Pangalan ni Allah; paano pa kaya ang pagiging kasama ng Kanyang Sarili?” ay hindi tumpak at mas mainam na iwasan, sapagkat maaari nitong ipahiwatig na ang Pangalan ni Allah sa hadith ay isang bagay na hiwalay kay Allah, ang Kataas-taasan.
Ang Pangalan ay tumutukoy sa Pinangalanan. Kapag sinabi ng Muslim:
“Sa Pangalan ni Allah, na sa Kanyang Pangalan ay walang anumang makapipinsala,”
siya ay dumudulog kay Allah at nagpapakupkop sa Kanya, hindi sa mga letra lamang ng Kanyang Pangalan na itinuturing na hiwalay sa Kanya.
Gayundin, ang pagtawag kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at ang pagluluwalhati sa Kanyang Pangalan ay pagtawag at pagluluwalhati kay Allah habang binabanggit ang Kanyang Pinakamagagandang Pangalan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.