Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Maaaring gamitin ang pananalitang “Binigyan ni Allah ng pansin ang ganito” bilang isang paraan ng paglalahad tungkol kay Allah, kung ang ibig sabihin ng “pagbibigay-pansin” ay ang karaniwang kahulugan nito: pag-aalaga sa isang bagay, pagbibigay rito ng kahalagahan, at pagpapakita ng kahalagahan nito, at kung ang ganitong kahulugan ay napatutunayan ng mga teksto.
Hindi nito nangangahulugan na ang “pagbibigay-pansin” ay pinagtitibay bilang isang hiwalay na Katangian ni Allah o na mula rito ay hinango ang isang Banal na Pangalan.
Ngunit kung ang pananalita ay maaaring magpahiwatig ng kakulangan, o kung iniuugnay kay Allah ang isang natatanging pag-aalaga sa isang bagay nang walang ebidensya, hindi tama ang paggamit nito.
Mahalagang pag-ibahin ang tatlong larangan: ang mga Pangalan, ang mga Katangian, at ang mga pahayag o paglalahad tungkol kay Allah.
Ang mga Pangalan ni Allah ay tawqifi, ibig sabihin, si Allah ay dapat lamang pangalanan sa pamamagitan ng mga Pangalan na pinatutunayan ng Quran o Sunnah.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“At kay Allah ang Pinakamagagandang Pangalan, kaya tawagin ninyo Siya sa pamamagitan ng mga ito.”
[Al-A‘raf: 180]
Kaya hindi tama na humango ng isang Pangalan para kay Allah mula sa bawat kilos o tamang kahulugan. Halimbawa, hindi natin maaaring sabihin na “Al-Muhtamm” (Ang Nagbibigay-Pansin) ay isa sa mga Pangalan ni Allah, sapagkat hindi ito napatunayan sa ganitong pananalita.
Gayundin, ang larangan ng mga Katangian ay nakabatay sa mga Katangiang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang Sarili o pinagtibay para sa Kanya ng Kanyang Sugo ﷺ, sa paraang naaangkop kay Allah, nang walang pagbaluktot, pagtanggi, pagtatanong kung paano, o paghahambing sa mga nilikha.
Samantala, ang larangan ng paglalahad tungkol kay Allah ay mas malawak kaysa sa larangan ng mga Pangalan at Katangian.
Maaaring magsalita tungkol kay Allah gamit ang mga salitang tama ang kahulugan kahit hindi ito tahasang nabanggit bilang mga Pangalan o Katangiang pangrelihiyon, basta’t hindi ito naglalaman ng kakulangan o maling kahulugan.
Dahil dito, binanggit ng mga iskolar na maaaring sabihin na si Allah ay umiiral o na Siya ay may Banal na Sarili, bagaman, halimbawa, ang “Ang Umiiral” ay hindi dahil dito nagiging isa sa Kanyang Pinakamagagandang Pangalan.
Ipinaliwanag ni Ibn Taymiyyah ang pagkakaiba ng panalangin at paglalahad. Sinabi niya na si Allah ay dapat lamang tawagin sa pamamagitan ng Kanyang Pinakamagagandang Pangalan, ngunit mas malawak ang mga pananalitang maaaring gamitin sa paglalahad tungkol sa Kanya, basta’t walang masamang kahulugan ang salita.
Kaya hindi lahat ng salitang maaaring gamitin nang tama tungkol kay Allah ay nagiging isa sa Kanyang mga Pangalan o Katangian.
Sa makabagong paggamit ng wikang Arabe, ang salitang “pagbibigay-pansin” ay karaniwang nangangahulugan ng pag-aalaga sa isang bagay, pagbibigay rito ng halaga, at pagbibigay-diin sa kahalagahan nito.
Kaya kapag sinabi ng isang tao: “Binigyan ng Quran ng pansin ang usaping ito” o “Binigyan ng batas ng Islam ng pansin ang bagay na ito,” karaniwan ay hindi niya ibig sabihin ang pag-aalala, kalungkutan, o pagkabalisa. Sa halip, ibig niyang sabihin na binigyan ito ng pag-aalaga at kahalagahan.
Batay sa karaniwang kahulugang ito, binanggit ng fatwa na walang problema sa paggamit ng ganitong pananalita tungkol kay Allah kung malinaw at tama ang nilalayong kahulugan.
Halimbawa, maaaring sabihin:
“Binigyan ni Allah ng pansin ang pagbanggit kay Musa, sumakanya ang kapayapaan, at sa kanyang kuwento kasama ang mga Anak ni Israel,”
kung ang ibig sabihin ay binigyan ng Quran ng malawak na pansin ang kanyang kuwento, inulit ito, at ipinaliwanag ang mga aral na nakapaloob dito.
Ang pagiging pinahihintulutan ng pananalita ay hindi nangangahulugang dapat nating sabihin na ang “pagbibigay-pansin” ay isa sa mga Katangian ni Allah, o na ang “Al-Muhtamm” ay isa sa Kanyang Pinakamagagandang Pangalan.
Ang tuntunin dito ay:
Ang anumang tunay na napatunayang Pangalan ni Allah ay nagpapahiwatig ng isang Katangian at maaaring gamitin sa paglalahad tungkol sa Kanya. Ang anumang napatunayang Katangian ay maaari ring gamitin sa paglalahad tungkol sa Kanya. Ngunit hindi lahat ng maaaring sabihin tungkol kay Allah ay nagiging isang Pangalan o Katangian Niya.
Kaya dapat pag-ibahin ang pagsasabi sa isang ordinaryong konteksto:
“Binigyan ni Allah ng pansin ang pagpapaliwanag sa bagay na ito,”
at ang paggawa ng isang pahayag sa usaping paniniwala tulad ng:
“Ang pagbibigay-pansin ay isa sa mga Katangian ni Allah.”
Ang una ay maaaring maging tama bilang isang paglalahad ayon sa kahulugan at konteksto nito. Ang ikalawa ay nangangailangan ng ebidensya mula sa kapahayagan.
Ang ugat ng salita sa wika ay maaaring sa ilang gamit ay maiugnay sa pag-aalala o pagkabalisa, ngunit hindi ito ang nilalayong kahulugan kapag ginagamit ang salita sa kahulugang pag-aalaga sa isang bagay.
Kaya dapat isaalang-alang kung ano ang karaniwang nauunawaan ng mga tao mula sa pananalita.
Kung sa isang partikular na konteksto ay maaaring maunawaan ang salita bilang nagpapahiwatig ng kakulangan, pag-aalala, o pagkabalisa, mas mainam na iwasan ito, sapagkat si Allah, Luwalhatiin Siya, ay malaya sa lahat ng katangian ng kakulangan.
Ngunit kung ang malinaw at karaniwang kahulugan ay pag-aalaga sa isang bagay at pagpapakita ng kahalagahan nito, ito ang kahulugang pinahintulutan ng fatwa sa paglalahad tungkol kay Allah.
Ayon sa fatwa, ang simpleng pagbanggit sa isang bagay sa Quran ay hindi sapat upang patunayan na binigyan ito ni Allah ng natatanging pag-aalaga o pansin.
Ang pagbanggit sa isang bansa, tao, o lugar ay maaaring bahagi lamang ng konteksto ng isang kuwento o batas, at hindi nito awtomatikong pinatutunayan na mayroon itong natatanging katayuan.
Dahil dito, tinutulan ng fatwa ang pananalitang:
“Binigyan ni Allah ng natatanging pansin ang Egypt dahil binanggit Niya ito sa Quran,”
sapagkat ang simpleng pagbanggit sa Egypt sa mga kuwento nina Yusuf at Musa, sumakanila ang kapayapaan, ay hindi sapat upang patunayan na binigyan ito ng natatanging pag-aalaga sa ganitong kahulugan.
Kaya ang mismong nilalaman ng pahayag ay kailangang may ebidensya. Hindi dapat maghinuha ng natatanging pag-aalaga dahil lamang nabanggit ang isang pangalan sa teksto.
Bagaman maaaring gamitin ang “binigyan ng pansin” sa kahulugang ipinaliwanag sa itaas, maaaring gumamit ng mas malinaw at mas ligtas sa maling pagkaunawa na mga pananalita, tulad ng:
“Binigyan ng Quran ng natatanging pag-aalaga ang pagpapaliwanag sa usaping ito,”
o:
“Binigyan ng mga teksto ng kapahayagan ng natatanging pansin ang bagay na ito,”
o:
“Paulit-ulit na binanggit ni Allah ang bagay na ito sa Quran upang ipakita ang kahalagahan nito,”
kung ito ay talagang napatunayan.
Mas malinaw ang mga pananalitang ito at hindi nagdadala ng posibleng kahulugan ng pag-aalala o pagkabalisa.
Maaaring sabihin ang “Binigyan ni Allah ng pansin ang ganito” kung ang ibig sabihin ay ang tamang karaniwang kahulugan: pag-aalaga sa isang bagay at pagpapakita ng kahalagahan nito, at kung may ebidensya na nagpapakita ng ganitong pag-aalaga.
Ito ay kabilang sa larangan ng paglalahad tungkol kay Allah at hindi nagpapatunay ng isang Banal na Pangalan na “Al-Muhtamm” o ng isang hiwalay na Katangian na tinatawag na “pagbibigay-pansin.”
Ngunit hindi maaaring gamitin ang pananalita kung ang kahulugan nito ay naglalaman ng pag-aalala o pagkabalisa hinggil kay Allah. Hindi rin tama na sabihing binigyan ni Allah ng natatanging pag-aalaga ang isang bagay nang walang ebidensya.
Kapag maaaring magkaroon ng kalituhan, mas mainam na gumamit ng mas malinaw na pananalita, tulad ng:
“Binigyan ng batas ng Islam ng pag-aalaga ang bagay na ito,”
o:
“Binigyan ng Quran ng natatanging pansin ang pagpapaliwanag nito.”
At si Allah ang higit na nakaaalam.